ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΙΚΑΡΙΑ ΤΡΑΒΗΞΕ, ΠΗΓΕ...

Την περασμένη Τρίτη, 07:00 το πρωί, έβαλα στη βαλίτσα μου 2 μπλούζες, 1 τζιν παντελόνι, 3 αλλαγές εσώρουχα και πήρα το καράβι για Ικαρία. Για "παρέα" είχα το laptop μου και ένα βιβλίο. Πήγα όπως πάντα για δουλειές, τα γνωστά... Θα γύριζα την Πέμπτη το πρωί με το ίδιο πλοίο. Και όταν λέω πρωί εννοώ στις 3 τα ξημερώματα. Και όταν λέω "θα γύριζα" εννοώ ότι τελικά ΔΕΝ γύρισα. Έχασα το πλοίο. Ή δεν άκουσα το ξυπνητήρι του κινητού ή δεν το ενεργοποίησα σωστά, το αποτέλεσμα ήταν να ξυπνήσω στις 7 το πρωί με το πλοίο να έχει ήδη φτάσει στη Σάμο. Μέχρι εδώ όλα είναι καλά. Μιλάμε για συνηθισμένες καταστάσεις που έχουν βιώσει οι περισσότεροι. Το πρόβλημα ήταν ότι είχα κλείσει αεροπορικό εισιτήριο για Αθήνα την Παρασκευή το απόγευμα. Πως θα πήγαινα Σάμο για να μπορέσω μετά να φύγω για Αθήνα; Σύμφωνα με τις μετεωρολογικές προβλέψεις, το βράδυ της περασμένης Πέμπτης ο καιρός θα χαλούσε (όπως και έγινε) και θα απαγορευόταν ο απόπλους όλων των πλοίων (όπως και έγινε!). Όπως πήγαιναν τα πράγματα θα έμενα αποκλεισμένος στην Ικαρία όλο το Σαββατοκύριακο, χωρίς ρούχα και χωρίς παρέα. Μία λύση υπήρχε. Να πάρω το πλοίο που έχασα, το οποίο γύριζε από Σάμο και μέσω Ικαρίας πήγαινε πίσω στον Πειραιά. Το πρόλαβα τελευταία στιγμή.
Τώρα σας γράφω από το Web cafe του Mall, φορώντας το δεύτερο τζιν παντελόνι που μου απέμεινε και την τελευταία καθαρή μπλούζα. Μιας και βρίσκομαι σε εμπορικό κέντρο θα μπορούσα να ψωνίσω καινούργια ρούχα για να "βγάλω" το Σαββατοκύριακο (η επιστροφή είναι προγραμματισμένη για την Δευτέρα). Προτίμησα μία άλλη λύση. Αύριο το πρωί έρχεται από Σάμο ένας φίλος μου, και θα κάνει τον κόπο να μου φέρει μερικά καθαρά ρούχα και κυρίως ένα καλό μπουφάν. Στην Αθήνα είμαστε. Να μην έχουμε ένα ρούχο για να πιούμε ένα ποτάκι το βράδυ;
Κλείνω αυτήν την ανάρτηση με μία φωτογραφία από την Ικαρία και μερικές σημειώσεις από το βιβλίο "Η σοφία μιας ζωής" που αποτελεί το απάνθισμα των καλύτερων σκέψεων του κορυφαίου συγγραφέα Ναγκίμπ Μαχφούζ.

Ικαρία, 21-01-2009

"Ποτέ μην πλησιάζεις έναν άνθρωπο που μισεί τον εαυτό του."

"Η ίδια η ζωή είναι σημαντική, κι όχι το νόημα της."

"Η λαχτάρα για το μυστικό της ύπαρξης ξεθυμαίνει, ώστε η ίδια η ύπαρξη να μη χάνει όλο της το μυστήριο."

"Με το τρόπο που αγαπάς, με τον ίδιο τρόπο υπάρχεις."

"Μόνο ο πόνος είναι πιο ισχυρός από την αγάπη."

"Οι επαναστάσεις σχεδιάζονται από τους ευφυείς, εκπληρώνονται από τους γενναίους και ωφελούν τους δειλούς."

Ναγκίμπ Μαχφούζ, 1911-2006

Ο ΑΝΑΤΟΛΙΤΗΣ

Όπως έχω αναφέρει και σε άλλες αναρτήσεις, θεωρώ την σειρά βιβλίων της Ωκεανίδας "Η περιπέτεια του ανθρώπου ", ως μία από τις καλύτερες που κυκλοφορούν. Η σειρά εμπλουτίζεται χρόνο με το χρόνο και έχει φτάσει αισίως τα 46 βιβλία! Ένα από αυτά είναι και το βιβλίο του Τομ Ρέις "Ο Ανατολίτης". Όχι, δεν αναφέρεται σε κάποιον που είχε πολλές γυναίκες να ικανοποιούν τις επιθυμίες του και να τον υπηρετούν, αλλά σε ένα Αζέρο συγγραφέα του μεσοπολέμου. Ο Τομ Ρέις είναι Αμερικανός δημοσιογράφος εβραϊκής καταγωγής. Όταν το 1998 ταξίδεψε για επαγγελματικούς λόγους (καταγραφή της νέας πετρελαϊκής άνθησης) στο Μπακού, θέλησε να γνωρίσει την κουλτούρα της χώρας διαβάζοντας το σημαντικότερο λογοτεχνικό δημιούργημα της, κάτι σαν εθνικό βιβλίο μπορούμε να πούμε, το "Αλί και Νινώ" . Πρόκειται για βιβλίο σε στυλ ρομάντζο (ερωτική ιστορία που εκτυλίσσεται στον Καύκασο, τις παραμονές της Ρωσικής επανάστασης) που γράφτηκε πριν τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο από κάποιον συγγραφέα ονόματι Κουρμπάν Σαϊντ. Ο συγγραφέας αυτός καλυπτόταν από ένα πέπλο μυστηρίου, καθώς ήταν γνωστό και συμφωνούσαν όλοι, ότι το όνομα Κουρμπάν Σαϊντ ήταν ψευδώνυμο. Ποιος ήταν στα αλήθεια ο Κουρμπάν Σαίντ; Μετά από έρευνες για την πετρελαϊκή άνθηση της περιοχής του Καυκάσου, ο Τομ Ρέις βρήκε ένα βιβλίο με τίτλο "Αίμα και πετρέλαιο στην ανατολή" που πρωτοεκδόθηκε τη δεκαετία του '30. Συγγραφέας του βιβλίου κάποιος Λεβ Νουσιμπάουμ.

Έκει ήταν που άρχισε να λύνεται το μυστήριο. Παρατήρησε κάποιες παράξενες ομοιότητες ανάμεσα στο "Αλί και Νινώ" και στο "Αίμα και πετρέλαιο στην ανατολή", κάτι που τον έκανε να εκτιμήσει ότι οι συγγραφείς των δύο βιβλίων είναι το ίδιο πρόσωπο. Όταν άρχισε να ξετυλίγει το κουβάρι της όλης υπόθεσης, διαπίστωσε ότι ο Λεβ Νουσιμπάουμ, γνωστός και ως Κουρμπάν Σαίντ ή Εσάντ Μπέης είχε γίνει διάσημος στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες, ως συγγραφέας βιογραφιών του τσάρου της Ρωσίας και του Στάλιν. Είχε έντονη κοινωνική ζωή και είχε εμπλακεί σε αρκετά κοινωνικά σκάνδαλα. Αποφάσισε λοιπόν να γράψει την βιογραφία του εθνικού συγγραφέα του Αζερμπαϊντζαν.
Το βιβλίο μπορεί να χαρακτηριστεί ταυτόχρονα βιογραφικό και ιστορικό. Διατρέχει όλοι την ιστορία της περιοχής, αλλά και της Ευρώπης, από την Ρωσική επανάσταση μέχρι τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο. Με πολλές λεπτομέρειες, αναλύει την άνοδο και την πτώση του Μπακού, μίας πάμπλουτης λόγω του πετρελαίου πρωτεύουσας, που παρήκμασε εξαιτίας της επικράτησης των μπολσεβίκων. Όταν οι επαναστάτες-εγκληματίες μπολσεβίκοι άρχισαν τις σφαγές φτάνοντας μέχρι το Μπακού, ο Λεβ με τον πατέρα του κατάφεραν να διαφύγουν δυτικά και διαμέσου της Κωνσταντινούπολης να καταλήξουν στην Ευρώπη και τελικά στη Γερμανία. Η ζωή του Λεβ περιγράφεται αναλυτικά από τα παιδικά χρόνια μέχρι το θάνατο του, χάρη σε κάποια αυτοβιογραφικά σημειωματάρια που βρέθηκαν και έριξαν φως σε πολλά μυστήρια της ζωής του. Ο Λεβ πέρασε πολλές φάσεις. Έζησε έντονα και κινηματογραφικά. Γεννήθηκε το 1905 και πέθανε το 1942. Μέσα σε αυτά τα λίγα χρόνια κατάφερε να γράψει 16 βιβλία, από τα οποία πολλά έγιναν επιτυχίες διεθνώς.

Το βιβλίο μπορώ να πω ότι με κούρασε λίγο. Μάλλον λόγω του όγκου του (629 σελ.). Ίσως να μην είμαι εγώ τόσο συνηθισμένος να διαβάζω ιστορικά βιβλία με πλήθος λεπτομερειών, ημερομηνιών, πολιτικών γεγονότων και αποφάσεων. Πάντως για τους λάτρεις του είδους, πρόκειται για εξαιρετικό βιβλίο. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Υπάρχει μία εξαιρετική περιγραφή του βιβλίου εδώ και μία σύντομη αναφορά στον Κουρμπάν Σαίντ εδώ.

ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΝ ΡΟΜΕΛ

"Όπως πολλοί από την γενιά μου, δεν πήγα στον πόλεμο με σοβαρότητα και φρόνηση όπως, σύμφωνα με του Λάο Τζου, οφείλει να κάνει ο σοφός άνθρωπος. Γύρισα όμως έτσι απ' αυτόν"

Με αυτήν την φράση τελειώνει τα απομνημονεύματα του ο Τσάπμαν (για τους φίλους Τσαπ). Ο Τσαπ ήταν ένας Άγγλος συγγενής του Πρέσσφιλντ, εκδότης στο επάγγελμα, ο οποίος έλαβε μέρος στον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο και συγκεκριμένα στις μάχες της Βόρειας Αφρικής. Το "Σκοτώστε τον Ρόμελ" είναι ένα μυθιστόρημα του γνωστού Στίβεν Πρέσσφιλντ (Οι πύλες της φωτιάς, Οι αρετές του πολέμου,κ.α), που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Προϊόν μυθοπλασίας αποτελεί μόνο το κομμάτι του βιβλίου που αναφέρεται στις επιχειρήσεις της περιπόλου του Τσάπμαν. Ο βασικός κορμός του βιβλίου στηρίζεται στις μάχες μεταξύ των Άγγλων του Στρατηγού Μοντγκόμερι και των Γερμανών του περίφημου Ρόμελ. Ο Ρόμελ είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος των συμμαχικών δυνάμεων καθώς κερδίζοντας την μία μάχη μετά την άλλη ήταν έτοιμος να καταλάβει το Σουέζ και κατ' επέκταση τα πετρέλαια της μέσης ανατολής, μία εξέλιξη που θα έφερνε τους Γερμανούς σε τρομερά πλεονεκτική θέση όσον αφορά την έκβαση του πολέμου. Προκειμένου να αποφευχθεί μία τέτοια καταστροφική εξέλιξη, οι Άγγλοι συλλαμβάνουν ένα σχέδιο αντίδρασης , απελπισμένο αλλά απόλυτα αναγκαίο. Να στείλουν ειδικές μικρές και ευκίνητες δυνάμεις (SAS, LRDG) πίσω από τις γερμανικές γραμμές, για να σκοτώσουν τον Ρόμελ. Μόνο ο θάνατος αυτού του θρυλικού Στρατηγού θα έβαζε τέλος στην προέλαση των γερμανικών πάντσερ. Μία από αυτές της ομάδες δράσης έχει για μέλος της τον ήρωα και αφηγητή της ιστορίας, τον Ρ. Λόρενς Τσάπμαν.

Το βιβλίο του Πρέσσφιλντ δεν διακρίνεται από λογοτεχνική ιδιαιτερότητα ούτε από απρόσμενη μυθιστορηματική πλοκή, όπως άλλωστε ισχύει για τα περισσότερα βιβλία του. Αντιθέτως, στηρίζεται στις ακριβέστατες περιγραφές οπλισμού, πολεμικής τακτικής, διοικητικών εντολών, επιχειρησιακών πρωτοκόλλων και ιστορικών προσώπων και μαχών. Αναλύει λεπτομερώς τις διάφορες επιχειρήσεις που έλαβαν χώρα κατά την διάρκεια του πολέμου στην Αφρική. Περιγράφει με επιτυχία τις αντίξοες και σκληρές συνθήκες της ερήμου και εξάρει την ανδρεία των στρατιωτών και αξιωματικών και των δύο αντιμαχόμενων πλευρών. Και τέλος, στο καλύτερο κομμάτι του βιβλίου, αναδεικνύει το μεγαλείο ηθικής και τιμιότητας των στρατιωτών που κατά την διάρκεια της μάχης περισυλλέγουν και παραδίδουν τους τραυματίες και ετοιμοθάνατους εχθρούς τους , αντί να τους σκοτώσουν επί τόπου. Αυτό, όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων, εκτός από μία τίμια και ηθική πράξη, θα τους γλιτώσει και από πολλές δυσκολίες και κακοτοπιές.

Οι περισσότεροι ήρωες του Πρέσσφιλντ, στην πατρίδα τους ζούσαν μία συνηθισμένη ζωή και αρχικά είδαν τον πόλεμο σαν μία ευκαιρία να κάνουν κάτι σπουδαίο. Ήθελαν να γράψουν ιστορία. Ένιωθαν ότι λάμβαναν μέρος σε κάτι μεγάλο και σημαντικό.

Στην πορεία όμως, διαπιστώνουμε ότι έχουν συνείδηση του παραλογισμού που διακρίνει τον πόλεμο. Καταλαβαίνουν ότι απέναντι τους έχουν ανθρώπους ακριβώς όπως και εκείνοι, με οικογένεια, παιδιά, φίλους και γονείς. Δεν είναι πολεμοχαρείς, αγωνίζονται μόνο για την επιβίωση τους. Σκοτώνουν για να μην σκοτωθούν.

Κλείνοντας να πω ότι το "Σκοτώστε τον Ρόμελ" είναι ένα κλασσικό βιβλίο περιπέτειας και δράσης γραμμένο για να γίνει ταινία. Σε λίγα χρόνια θα το δούμε στη μεγάλη οθόνη. Όποιος θέλει να διαβάσει κάτι απλό και χωρίς βαθυστόχαστους προβληματισμούς, ας το αρχίσει. Δεν θα κερδίσει και πάρα πολλά , παρά μόνο κάποιες ώρες διασκέδασης , σαν να βλέπει για παράδειγμα το Saving private Rain ή το Band of Brothers.

ΛΙΣΤΑ ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

Επέστρεψα στη βάση μου. Καλές οι διακοπές αλλά και το σπιτάκι μου δεν μπορώ να πω…μου έλειψε. Πήγα Θεσσαλονίκη, Δράμα, Παρανέστι, Ξάνθη και γύρισα στη Σάμο μέσω Καβάλας με το πλοίο της άγονης γραμμής. Άγονη όνομα και πράγμα. Είκοσι ολόκληρες ώρες για να κάνει την απόσταση Καβάλα-Σάμο μέσω Λήμνου, Μυτιλήνης και Χίου. Παρεμπίπτοντος, συγκινητικές οι στιγμές στη Χίο (μείναμε στο λιμάνι μόνο δέκα λεπτά!), όπου με περίμεναν οι γονείς μου για ανταλλαγή δώρων, φιλιών και μίας μεγάλης σπέσιαλ πίτσας (!)Είχα να τους δω τέσσερις μήνες (από τον Αύγουστο). Μπορεί να μας χωρίζουν μόνο εξήντα ναυτικά μίλια (τόση είναι η απόσταση από την Σάμο στη Χίο) αλλά βλεπόμαστε σπάνια.
Εν πάση περιπτώσει, υπέροχες ήταν οι διακοπές, αλλά σε αυτό το post δεν έχω σκοπό να γράψω για αυτό. Όπως σημειώνεται στην επικεφαλίδα , το blog αυτό δημιουργήθηκε κατά κύριο λόγο για να καταγράφονται απόψεις για βιβλία και για σπορ. Στην πορεία βέβαια, άρχισα να βαριέμαι να γράφω για ποδόσφαιρο, μπάσκετ και τα υπόλοιπα αθλήματα. Επικεντρώθηκα στα βιβλία και σε διάφορες ειδήσεις που «ψάρευα» από το ιντερνέτ. Έχω την αίσθηση ότι το ποδόσφαιρο είναι ωραίο να το παρακολουθείς αλλά αρχίζει να εκφυλίζεται όταν το υπεραναλύεις. Τα βασικά αρκούν. Το αντίθετο θα έλεγα ισχύει για τα βιβλία. Είναι ωραίο να τα διαβάζεις, αλλά είναι ακόμα ωραιότερο να συζητάς για αυτά. Δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο να γίνει συζήτηση για ένα βιβλίο μέσω ιντερνέτ για πολλούς λόγους. Ο βασικότερος όλων, ότι είναι δύσκολο να βρεις κάποιον που να έχει διαβάσει το ίδιο βιβλίο με εσένα την ίδια εποχή και να τύχει να μπει και στο blog σου… Πιο εύκολα βρίσκεις παρκινγκ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης…
Όταν πρωτοασχολήθηκα με το παρόν ιστολόγιο διάβαζα και συνεχίζω να διαβάζω την blogger gatti. Την είχα «δει» σε κάτι σχόλια στο blog του Νίκου Δήμου και την καταχώρισα στα αγαπημένα. Η gatti, μου έδωσε μία ιδέα. Να γράφω κάθε χρόνο την λίστα με τα βιβλία που διάβασα την χρονιά που πέρασε. Ιδού λοιπόν:
1. μ.Χ. - ΑΛΕΞΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
2. Η ΚΛΕΜΜΕΝΗ ΕΞΙΣΩΣΗ - ΑΛΠΕΡΤ ΜΑΡΚ
3. ΜΗΔΕΝ - ΓΚΕΤΖ ΝΤΕΝΙ
4. ΕΓΩ ΚΑΙ Ο ΚΑΜΙΝΣΚΙ - ΚΕΛΜΑΝ ΝΤΑΝΙΕΛ

5. Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ - ΚΟΥΝΤΕΡΑ ΜΙΛΑΝ
6. ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥΣ - ΜακΚΑΡΘΥ ΚΟΡΜΑΚ
7. Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΔΡΑΚΩΝ - ΜΑΝΦΡΕΝΤΙ ΒΑΛΕΡΙΟ ΜΑΣΙΜΟ
8. ΟΧΤΩ - ΝΕΒΙΛ ΚΑΘΡΙΝ
9. Ο ΑΝΑΤΟΛΙΤΗΣ - ΡΕΪΣ ΤΟΜ
10. ΓΚΛΟΜΠΑΛΙΑ - ΡΟΥΦΕΝ ΖΑΝ ΚΡΙΣΤΟΦ
11. ΠΕΡΙ ΤΥΦΛΟΤΗΤΟΣ - ΣΑΡΑΜΑΓΚΟΥ ΖΟΖΕ

12. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ - ΣΑΡΑΜΑΓΚΟΥ ΖΟΖΕ
13. ΤΟ ΣΜΗΝΟΣ - ΣΕΤΣΙΝΓΚ ΦΡΑΝΚ
14. ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΑΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ - ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΣΩΤΗ & ΙΩΑΚΕΙΜΟΓΛΟΥ ΗΛΙΑΣ
15. ΛΙΓΟ ΑΠΌ ΤΟ ΑΙΜΑ ΣΟΥ - ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΣΩΤΗ
16. ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΒΛΑΚΕΙΑΣ - ΧΑΡΙΤΟΠΟΥΛΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ
17. ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΝ ΡΟΜΕΛ - ΠΡΕΣΣΦΙΛΝΤ ΣΤΙΒΕΝ

Για κάθε βιβλίο υπάρχει σύνδεσμος που οδηγεί στην ιστοσελίδα της Πρωτοπορίας για περαιτέρω ενημέρωση.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Λονδίνο , Χριστούγεννα '05

Θα σας αποχαιρετίσω για κάποιες μέρες και συγκεκριμένα μέχρι την επιστροφή μου στη Σάμο στις αρχές Ιανουαρίου. Αναχώρηση αύριο (καιρού επιτρέποντος) με πλοίο για Πειραιά. Οδικώς στη Θεσσαλονίκη για Χριστούγεννα και αμέσως μετά για Παρανέστι. Μετά βλέπουμε. Μπορεί και κάπου αλλού. Εύχομαι να περάσετε όλοι καλές γιορτές και να έχετε μετά κάτι να διηγηθείτε και να θυμάστε. Οι μνήμες μας και οι εμπειρίες μας, είναι όλο μας το είναι.

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Σε αυτή τη χώρα πολλά είναι τα κακώς κείμενα, υπάρχει όμως πολιτική δικαιοσύνη. Κοινοβουλευτική πλειοψηφία-διακυβέρνηση έχει ένα κόμμα το οποίο δεν ψηφίζεται ούτε καν από το 45% του πληθυσμού και τα πολιτικά δρώμενα-αποφάσεις καθορίζονται από ένα κόμμα που δεν ψηφίζεται ούτε καν από το 5% του πληθυσμού. Απόλυτη πολιτική δικαιοσύνη!

Α, ΚΑΛΑ! ΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΚΑΙ Ο ...ΤΑΔΕ!

Στην Ελλάδα όταν εκφράζεται μία θέση ή άποψη σπάνια ακούμε το περιεχόμενο της. Αυτό που πρωτίστως μας ενδιαφέρει είναι η ταυτότητα αυτού που την εκφράζει ή κοινώς "τι καπνό φουμάρει". Με αυτόν τον τρόπο, και τοποθετώντας ταμπέλες στον κάθε συνομιλητή, χάνεται η έννοια του ουσιαστικού διαλόγου και υπεισέρχεται η αντιπαλότητα και η οπαδοποίηση. Βάλτε σε ένα δωμάτιο έναν Ολυμπιακό και έναν Παναθηναϊκό και αφήστε τους να ζητητάνε επί ώρες. Θα βγει κάτι ουσιαστικό από μία τέτοια συζήτηση; Πρέπει να σταματήσουμε να στιγματίζουμε τους συνομιλητές μας με προσωπικούς χαρακτηρισμούς και ιδεολογικές ταυτότητες και να αρχίσουμε να ακούμε ΤΙ ΛΕΝΕ! Είναι ανάγκη μεγάλη να πιστέψουμε στη δύναμη και αξία του ορθού λόγου. Μήπως και βγάλουμε κάποια άκρη μέσα σε αυτήν την ιδεολογική, κοινωνικοπολιτική θολούρα που μας περιβάλει.

People who...

avoid commitment are people who know what a big thing it is.

ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΣΟΥ

Ξεκίνησα να διαβάζω το "λίγο από το αίμα σου" της Σώτης Τριανταφύλλου πριν από δύο βδομάδες, όταν στη χώρα κυριαρχούσε το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Και το ολοκλήρωσα εν μέσω διαδηλώσεων, βανδαλισμών και βίαιων εξάρσεων για ένα άλλο σκάνδαλο ή μπορεί και για όλα τα σκάνδαλα μαζί. Είμαστε μία ωραία ατμόσφαιρα, που έλεγε και ένας μεγάλος κωμικός του παρελθόντος.

Παρά ταύτα το ολοκλήρωσα με αρκετή προσήλωση και μπορώ να γράψω μερικές εντυπώσεις. Καταρχάς είναι το δεύτερο βιβλίο της Σώτης Τριανταφύλλου που διαβάζω. Πέρυσι διάβασα το βιβλίο "Για την σημαία και το έθνος", του οποίου η ανάγνωση αρκεί για να κατανοήσεις τις απόψεις της συγγραφέως για έννοιες όπως η οικογένεια, η πατρίδα, το έθνος και η θρησκεία. Οι προαναφερθείσες έννοιες παίζουν μεγάλο ρόλο στο τελευταίο μυθιστόρημα της.

Από το οπισθόφυλλο :

"Με τον Ιερώνυμο ντε Μπιουτ αποχαιρετηθήκαμε με την ίδια αλλόκοτη χειρονομία -το πιάσιμο του αγκώνα- προτού βρω την ευκαιρία να ρωτήσω για τη Λύντια κάτι περισσότερο από ένα βιαστικό «Τι κάνει η Λύντια;» και «Μένει ακόμα στο Λονδίνο;» και να πάρω μονολεκτικές απαντήσεις: «Καλά» και «Ναι». Και χωρίσαμε προτού αποφασίσω αν ήθελα να τον ξαναδώ, ή να ζητήσω τουλάχιστον τον αριθμό του τηλεφώνου του· προτού μαντέψω αν ήθελε να ξαναϊδωθούμε εκείνος. Δεν πήγα στο Πάρκο· άλλωστε, είχε αρχίσει να ψιλοβρέχει. Αγγλικό καλοκαίρι: αρχίζει στο τέλος Ιουλίου, τελειώνει στην αρχή Αυγούστου. Στράφηκα προς τα βόρεια και περπάτησα με γρήγορο βήμα μέχρι το σπίτι· όταν έκλεισα πίσω μου την πόρτα, δεν ήξερα αν η ταχυκαρδία οφειλόταν στο περπάτημα ή στην αναστάτωση που μου είχε προκαλέσει η συνάντηση με τον Ιερώνυμο. Όπως και να είχε, έγραψα αυτό το βιβλίο, το τέταρτο της ζωής μου (το τρίτο βρίσκεται ακόμα στο συρτάρι· δεν θέλησα να το εκδώσω· ίσως εξηγήσω αργότερα το γιατί· ίσως και να μην εξηγήσω): πάντως, σε τούτο εδώ το βιβλίο -που μοιάζει με μυθιστόρημα αλλά δεν είναι· είναι το χρονικό της ζωής μας- πρωταγωνιστούν ο Ιερώνυμος ντε Μπιουτ, η Λύντια ντε Μπιουτ κι εγώ. Επίσης, η Κλαίρη ντε Μπιουτ, η μικρή μου αδερφή Μπέθανυ και ο τρελός μου πατέρας Ρόναλντ Ρ. Σταμπς, που το σωτήριο έτος 1930 μετανάστευσε στην Ανατολική Αφρική για να καλλιεργήσει χρυσάνθεμα."

Όπως αναφέρει και το οπισθόφυλλο, στο βιβλίο πρωταγωνιστούν έξι άτομα. Τρία άτομα της οικογένειας Ντε Μπιούτ (η μαμά Κλαίρη, ο Ιερώνυμος και η αδελφή του η Λύντια) και τρία άτομα της οικογένειας Στάμπς (ο πατέρας Ρόναλντ, ο Ευγένιος και η μικρή του αδελφή Μπέθανυ). Οι δύο οικογένειες έχουν τρία κοινά στοιχεία και αρκετές διαφορές. Πρώτον είναι Αγγλικής καταγωγής, δεύτερον είναι οικογένειες χωρισμένων γονέων και τρίτον μετανάστευσαν σχεδόν την ίδια εποχή στη Κένυα (Αγγλική αποικία από το 1930 έως το 1966). Η ιστορία τοποθετείται χρονικά και ιστορικά στο διάστημα που η Κένυα αποικιοκρατούνταν από τους Άγγλους. Σε πρώτο πλάνο δεν είναι ο τρόπος ζωής στην Αγγλία και κατόπιν στην Αφρική, αλλά ο χαρακτήρας των πρωταγωνιστών και οι μεταξύ τους σχέσεις. Πρόκειται δηλαδή για ένα βιβλίο σκιαγράφησης χαρακτήρων. Την ιστορία μας αφηγείται ο Ευγένιος (Γιουτζίν) Στάμπς. Ο Ευγένιος εξιστορεί την σχέση του με τον "κολλητό" του, τον Ιερώνυμο, με τον οποίο πέρασε μία ταραχώδη φοιτητική ακαδημαϊκή χρονιά στην Οξφόρδη. Σκιαγραφεί το πατέρα του, έναν μεσήλικα γεμάτο ευθυμία , αγνή καρδιά και επιχειρηματικό δαιμόνιο. Μας εκμυστηρεύεται τον ανεκπλήρωτο και βασανιστικό έρωτα του για την Λύντια Ντε Μπιούτ η οποία ποτέ δεν τον αγάπησε καθώς ήταν "κολλημένη" στον νεανικό της έρωτα. Περιγράφει τη ζωή στην Εύθυμη Κοιλάδα της Κένυας, τον τόπο που ζούσαν οι άγγλοι έποικοι, με τους χορούς, τις λέσχες, τις ανταλλαγές συντρόφων και τις ίντριγκες αλλά και την στιγνή καταπίεση και εκμετάλλευση των μαύρων. Μας δίνει μία εικόνα της θρησκευτικής και αριστοκρατικής ψευδοηθικής των εποίκων. Και τέλος, μας μεταφέρει στη σκοτεινή περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, όπου λαμβάνει μέρος και ο ίδιος πολεμώντας στην Ασία (σε συνέντευξη της η Σώτη Τριανταφύλλου είπε ότι έγραψε 50 επιπλέον σελίδες σχετικά με τον πόλεμο αλλά στο τέλος τις "έκοψε").

Εκτός από τις αφηγήσεις του Ευγένιου, ενδιαφέρον παρουσιάζει η ιστορία ακραίου έρωτα της ανήλικης Μπέθανυ Στάμπς και του Ιερώνυμου (της γράφει σε ένα γράμμα: "Θέλω να κυλήσω μέσα σου όπως το αίμα»… […] «τρίζουν οι αστερισμοί» … […] «μεγάλωσε λίγο, λιγάκι ακόμα… η αγάπη μου χωράει τον καταρράκτη σ’ ένα ποτήρι"). Αξιοσημείωτος χαρακτήρας και ο μπάτλερ της οικογένειας Ντε Μπιούτ, ο κύριος Φίλιπς, ένας σκεπτόμενος υπηρέτης που ενίοτε απεργεί (!) και διαβάζει Κάρλ Μαρξ.

Εν τέλει, θα λέγαμε ότι το βιβλίο αγγίζει πολλά θέματα αλλά εμβαθύνει σε τρία από αυτά: στον έρωτα (Λύντια-Ευγένιος και Ιερώνυμος-Μπέθανυ), την θρησκεία (ο Ιερώνυμος είναι πιστός Καθολικός ενώ ο Ευγένιος αγνωστικιστής) και την νοσταλγία (το βιβλίο διατρέχει μία περίοδο σχεδόν 40 χρόνων με πολλές παρελθοντικές αναφορές).

"Σε αυτό το βιβλίο όλα είναι αληθινά τίποτα όμως δεν είναι βέβαιο"

Viva La Vida-Coldplay

I used to rule the world
Seas would rise when I gave the word
Now in the morning I sweep alone
Sweep the streets I used to own
I used to roll the dice
Feel the fear in my enemy's eyes
Listen as the crowd would sing:
"Now the old king is dead! Long live the king!"
One minute I held the key
Next the walls were closed on me
And I discovered that my castles stand
Upon pillars of salt, pillars of sand

I hear Jerusalem bells are ringing
Roman Cavalry choirs are singing
Be my mirror my sword and shield
My missionaries in a foreign field
For some reason I can't explain
Once you know there was never, never an honest word
That was when I ruled the world
(Ohhh)

It was the wicked and wild wind
Blew down the doors to let me in.
Shattered windows and the sound of drums
People couldn't believe what I'd become
Revolutionaries Wait
For my head on a silver plate
Just a puppet on a lonely string
Oh who would ever want to be king?

I hear Jerusalem bells are ringing
Roman Cavalry choirs are singing
Be my mirror my sword and shield
My missionaries in a foreign field
For some reason I can not explain
I know Saint Peter will call my name
Never an honest word
But that was when I ruled the world
(Ohhhhh Ohhh Ohhh)

Hear Jerusalem bells are ringings
Roman Cavalry choirs are singing
Be my mirror my sword and shield
My missionaries in a foreign field
For some reason I can not explain
I know Saint Peter will call my name
Never an honest word
But that was when I ruled the world
(Oooooh Oooooh Oooooh)

ΑΣΠΡΟ-ΜΑΥΡΟ

Οι συντηρητικοί υποστηρίζουν θέσεις υπέρ της διασφάλισης της δημόσιας τάξης και εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους για τις καταστροφές περιουσιών. Ονομάζουν τους διαδηλωτές, αληταράδες και εγκληματίες. Οι "αριστεροί" λένε ότι η βία φέρνει βία και ότι καλά κάνουν οι αγωνιστές και αντιεξουσιαστές και σπάνε ότι βρίσκουν μπροστά τους. Ονομάζουν τους διαδηλωτές, "παιδιά" και επαναστάτες και τους δικαιολογούν απόλυτα. Οι συντηρητικοί υποστηρίζουν ότι αν ευνουχίσεις τους αστυνομικούς και τους δώσεις να καταλάβουν ότι η οποιαδήποτε απόπειρα σύλληψης ή εκφοβισμού των νέων που προβαίνουν σε παραβατική συμπεριφορά, θα αποβεί για αυτούς ποινικά, κοινωνικά και επαγγελματικά καταστροφική, τότε ουσιαστικά δεν έχεις αστυνομία ικανή να επιβάλει την τάξη και να προστατεύσει τον πολίτη αλλά άβουλους και φοβισμένους ένστολους που περιφέρονται ασκόπως. Ονομάζουν τους αστυνομικούς, όργανα της τάξης και της δημόσιας ασφάλειας και τους κριτικάρουν όταν δεν εκτελούν σωστά το λειτούργημα για το οποίο πληρώνονται (από τους φόρους του λαού όπως λένε). Οι "αριστεροί" υποστηρίζουν ότι οι αστυνομικοί εκτραχύνονται και λειτουργούν ασύδοτα και βίαια επειδή ότι και να κάνουν, ότι και αν πράξουν, έχουν την κάλυψη και την προστασία των μηχανισμών της εξουσίας και μένουν πάντα ατιμώρητοι. Οποιαδήποτε επιθετική πράξη αστυνομικού, ακόμα και αυτού που αμύνεται για την ζωή του, είναι εξ ορισμού κατακριτέα. Κοινώς, καλός αστυνομικός είναι ο νεκρός αστυνομικός. Ονομάζουν όλους τους αστυνομικούς, μπάτσους, γουρούνια και δολοφόνους και τους θεωρούν άμεσους εκφραστές της αστικής-καπιταλιστικής τρομοκρατίας.

Οι συντηρητικοί είναι υπέρ της κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου. Οι "αριστεροί" είναι εναντίον. Οι μεν λένε άσπρο. Και οι δε μαύρο.

Τα πράγματα, όπως συνήθως συμβαίνει στη ζωή, είναι κάπου στη μέση. Στην γκρίζα ζώνη. Για αυτόν τον λόγο άλλωστε είναι τόσο θολό το ιδεολογικό και πολιτικό πεδίο. Για αυτόν τον λόγο τα ΜΜΕ την μία ημέρα κατακρίνουν την αστυνομία επειδή δεν έκανε την δουλειά της (δηλαδή να συλλάβει τους ταραξίες, και πως αλλιώς να συλλάβεις κάποιους ταραξίες αν δεν χρησιμοποιήσεις βία;) και την αμέσως επόμενη την κατακρίνουν επειδή έκανε την δουλειά της! Τα πράγματα είναι κάπου στη μέση, ποτέ στη ζωή δεν υπερισχύουν τα χρώματα του άσπρου και του μαύρου, αντιθέτως το γκρι είναι αυτό που κυριαρχεί. Από την μία έχουμε την (από ότι φαίνεται μέχρι στιγμής) απαράδεκτη και αξιόποινη εν ψυχρώ εκτέλεση ενός πιτσιρικά (ένα γεγονός που ήταν θέμα χρόνου το πότε θα συμβεί...) και από την άλλη την άσκοπη και κατακριτέα λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας.

Δεν καταλαβαίνω πως μπορούν κάποιοι, ελαφρά τι καρδία, να δικαιολογούν την δεύτερη πράξη ως απόρροια της πρώτης. Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί η δεύτερη πράξη είναι για κάποιους άλλους τόσο σημαντική που η δολοφονία ενός νέου 15 ετών να περνάει για αυτούς σε δεύτερη μοίρα και να είναι απλώς ένα ατυχές περιστατικό.

Με αυτά και μ' αυτά, ο κύκλος της βίας δύσκολα θα κλείσει εδώ. Προβλέπεται μεγάλος αναβρασμός. Και στους δρόμους και στα γήπεδα και σε άλλους χώρους κοινωνικών εκδηλώσεων. Είναι δεν είναι ένας χρόνος από τότε που ένας αστυνομικός έκανε το λάθος να παρακολουθήσει μία συναυλία στο Ελληνικό. Τον αναγνώρισαν κάποιοι και τον κτύπησαν σχεδόν μέχρι θανάτου. Αγνοώ την τύχη του. Αγνοώ και την τύχη μιας κοινωνίας που δεν μπορεί ύστερα από 35 χρόνια δημοκρατίας, να οργανώσει ένα κράτος δικαίου με σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή, την αξιοπρέπεια, τον μόχθο του άλλου. Ένα κράτος χωρίς διαφθορά στην δικαιοσύνη. Η οποία (θα έπρεπε να) είναι η ύψιστη εξουσία. Ένα κράτος που δεν μπορεί να εκπαιδεύσει ένστολους αστυνομικούς. Ένα κράτος με τεράστιες κοινωνικές ανισότητες. Και ως γνωστόν ο ασφαλέστερος τρόπος να γεννηθεί και να πολλαπλασιαστεί η βία είναι η διεύρυνση των ανισοτήτων.

ΕΝΑ ΠΑΛΑΙΟ ΡΗΤΟ...

των Κικούγιου λέει: " Μιλάει πολύ όποιος ξέρει λίγα"

ΠΕΡΙ ΤΥΦΛΟΤΗΤΟΣ

Πριν μερικές μέρες ολοκλήρωσα την ανάγνωση του "Περί Τυφλότητος". Βρήκα αφορμή λοιπόν από αυτό, και έκανα μία σύντομη αναζήτηση στο internet σχετικά με το βιβλίο, την ταινία που βασίστηκε σε αυτό και στον συγγραφέα Ζοσέ Σαραμάγκου.

Στο site της Πρωτοπορίας βρήκα μερικά στοιχεία για τον συγγραφέα: Ο Ζοζέ Σαραμάγκου γεννήθηκε το 1922 στην Αζινιάγκα από αγροτική οικογένεια. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις σπουδές του μετά τις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου και να αρχίσει να δουλεύει. Ουσιαστικά είναι αυτοδίδακτος. Μετά από πολλές δουλειές βρέθηκε να εργάζεται επί δώδεκα χρόνια σε έναν εκδοτικό οίκο ενώ ταυτόχρονα άρχισε να δημοσιογραφεί. Το πρώτο έργο που δημοσίευσε ήταν μια συλλογή διηγημάτων το 1966. Από το 1993 ζει στα Κανάρια Νησιά ως αυτοεξόριστος, απόφαση που έλαβε όταν κορυφώθηκε η ρήξη του με την πορτογαλική Εκκλησία και με αφορμή το έργο του Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιο. Από το νησάκι Λανθαρότε εκδίδει κάθε χρόνο ένα από τα «Τετράδια του Λαμθαρότε», ημερολόγια από την καθημερινή του ζωή. Το 1998 του απονεμήθηκε το Νόμπελ λογοτεχνίας.

Αυτή είναι και μία λίστα με τα βιβλία του Σαραμάγκου που έχουν εκδοθεί στη χώρα μας:
Η ιστορία της άγνωστης νήσου
Η πέτρινη σχεδία
Η Σπηλιά
Η χρονιά που πέθανε ο Ρικάρντο Ρέις
Ιστορία της πολιορκίας της Λισαβόνας
Λέγοντας ιστορίες
Μικρές αναμνήσεις
Ο άνθρωπος αντίγραφο
Όλα τα ονόματα
Περί θανάτου
Περί τυφλότητος
Περί φωτίσεως
Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον
Το μεγαλύτερο λουλούδι του κόσμου
Το χρονικό του Μοναστηριού

Κατά την αναζήτηση που έκανα, βρήκα υπερδιπλάσιες αναφορές στην ταινία Blindness (μεταφράστηκε ως "Περί τυφλότητος") σε σχέση με αυτές που είχαν ως θέμα το βιβλίο και τον συγγραφέα. Θα έλεγα μάλιστα ότι πάρα πολλοί έμαθαν για το βιβλίο μέσω της ταινίας. Λογικό αυτό, καθώς ζούμε στη εποχή της εικόνας, και το διάβασμα δεν είναι βασικό χαρακτηριστικό των καιρών μας. Εν πάση περιπτώσει, εγώ την ταινία δεν την έχω δει ακόμα αλλά σκοπεύω να το κάνω όταν μου δοθεί η ευκαιρία. Για το βιβλίο όμως που διάβασα μπορώ να γράψω μερικά πράγματα.

Πριν όμως γράψω για το "Περί Τυφλότητος" να σημειώσω κάτι που συνειδητοποίησα όταν αποφάσισα να αναρτήσω το παρόν. Τις περισσότερες φορές που διαβάζω περισσότερα του ενός βιβλία ενός συγγραφέα, διαπιστώνω ότι το πρώτο από αυτά, μου άρεσε και περισσότερο. Το ίδιο ισχύει και με τα βιβλία του Σαραμάγκου. Βέβαια, όσον αφορά τον Πορτογάλο συγγραφέα, έχω διαβάσει μόνο δύο βιβλία του (το "Ο άνθρωπος αντίγραφο" και το "Περί Τυφλότητας"), δηλαδή ένα δείγμα όχι επαρκές για να με κάνει να καταλήξω σε αυτό το συμπέρασμα. Διαβάζοντας και άλλα βιβλία στο μέλλον θα διαπιστώσω αν το αγαπημένο μου θα είναι "Ο άνθρωπος αντίγραφο". Μέχρι τώρα ως πρώτα βιβλία μου άρεσαν περισσότερο: "Κωδικός Αίνιγμα" του Ρόμπερτ Χάρις, "Η Ασπίδα της Σπάρτης" του Βαλέριο Μάσιμο Μανφρέντι, "Ο Πίνακας της Φλάνδρας" του Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε, "Το Αστείο" του Μίλαν Κούντερα και άλλα πολλά που δεν μπορώ να θυμηθώ τώρα. Μπορεί να είναι και τυχαίο πάντως.

Περίληψη του "Περί Τυφλότητος" : Ένας άνθρωπος χάνει ξαφνικά το φως του. Τα περιστατικά αιφνίδιας τύφλωσης κλιμακώνονται και η κυβέρνηση αποφασίζει να βάλει σε καραντίνα τους τυφλούς. Με γραφειοκρατική ακρίβεια, ο Σαραμάγκου έχει υπολογίσει όλα όσα θα μπορούσαν να συμβούν σ έναν κόσμο που χάνει την όρασή του. Για πόσο καιρό η κίνηση στους δρόμους θα είναι ομαλή; Για πόσο καιρό θα επαρκούν τα τρόφιμα για τις πεινασμένες ορδές; Πόσος χρόνος χρειάζεται για να καταρρεύσει η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, αερίου και νερού; Τι θ απογίνουν τα κατοικίδια; Οι σεξουαλικοί φραγμοί; Πόσοι τυφλοί φτιάχνουν μια τυφλότητα;

Ο Σαραμάγκου δεν χάνει καθόλου χρόνο με εισαγωγές. Στην δεύτερη κιόλας σελίδα εμφανίζεται το πρώτο κρούσμα τύφλωσης. Ένας οδηγός σταματημένος στο φανάρι χάνει ξαφνικά το φως του ή μάλλον το βρίσκει δια παντός καθώς δεν τα βλέπει όλα μαύρα αλλά κατάλευκα. Ο συμπονετικός συνάνθρωπος που θα προσφερθεί να τον οδηγήσει σπίτι του, θα του κλέψει το αυτοκίνητο. Ο πρώτος τυφλός συνοδευόμενος από την έκπληκτη γυναίκα του, πηγαίνει στον οφθαλμίατρο για να διαγνώσει ποιο είναι το πρόβλημα του. Σιγά σιγά τα κρούσματα λευκής τυφλότητας αυξάνονται γεωμετρικά και η κυβέρνηση λαμβάνει τα απαραίτητα μέτρα... Θέτει σε καραντίνα τους τυφλούς και τους μολυσμένους ώστε να περιορίσει την εξάπλωση της ασθένειας. Με πρωταγωνιστές τον οφθαλμίατρο, την γυναίκα του οφθαλμίατρου, τον πρώτο τυφλό, την γυναίκα του πρώτου τυφλού, την γυναίκα με τα σκούρα γυαλιά, τον γέρο με την μαύρη καλύπτρα και τον μικρό με τον στραβισμό ο Σαραμάγκου εξιστορεί μία κατάσταση επιστημονικής φαντασίας , θα έλεγε κανείς εξωφρενική, που όμως είναι ξεκάθαρα αλληγορική. Περιγράφει με γλαφυρότητα την αποκτήνωση του ανθρώπου όταν χάσει την βασικότερη των αισθήσεων. Μία κοινωνία χωρίς όραση παραδίδεται στην αναρχία και το χάος. Η βρωμιά και η δυσωδία βρίσκονται παντού, οι βασικές ανάγκες είναι αδύνατον να εκπληρωθούν και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό το αίσθημα της αυτοσυντήρησης γιγαντώνεται με αποτέλεσμα την αποθέωση του ατομικισμού. Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα σε αυτήν την κοινωνία που μένουν απαράλλαχτα. Ένα από αυτά είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Η επικράτηση του ισχυρότερου και η επιβολή του νόμου του. Και ένα άλλο είναι η δύναμη της συντροφικότητας και του ανθρωπισμού που μπορούν να κάνουν θαύματα ακόμα και κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες.

Σε αυτήν την τυφλή πόλη αγνώστων λοιπόν στοιχείων (δεν έχει και σημασία άλλωστε), υπάρχει κάποιος που βλέπει. Είναι και ο μοναδικός. Η γυναίκα του οφθαλμίατρου προσποιείται την τυφλή για να μπει μαζί με τον άντρα της στο χώρο συγκέντρωσης. Ουσιαστικά, μέσα από τα δικά της μάτια βλέπουμε την εξαθλίωση να παρελαύνει από μπροστά μας. Και όμως, εκείνη θα παρακαλούσε να μην βλέπει, διότι ουσιαστικά ένας που βλέπει σε μία κοινωνία τυφλών είναι το ίδιο με έναν τυφλό σε μία φυσιολογική κοινωνία. Μόνος του. Εκτός τον άλλων, η γυναίκα του γιατρού γίνεται μάρτυρας φόνων, βιασμών και εν ψυχρώ εκτελέσεων. Το μόνο που την διαχωρίζει από τους υπόλοιπους είναι η ικανότητα του να βλέπει. Κατά τα άλλα είναι το ίδιο δυστυχισμένη. Είναι το ίδιο υποχωρητική. Είναι το ίδιο απελπισμένη. Είναι το άτομο που κλαίει σιωπηλά περισσότερο από όλους. Είναι όμως και το άτομο που θα συσπειρώσει τους υπόλοιπους γύρω της και θα τους προσφέρει την απαραίτητη νότα αισιοδοξίας και δύναμης.

Το τελευταίο μέρος του βιβλίου είναι και το πιο συγκινητικό. Διαβάστε το και δεν θα χάσετε!

ΜΠΛΟΓΚΟΠΑΙΧΝΙΔΟ: "ΕΦΤΑ ΑΛΗΘΕΙΕΣ"

Νοιώθω αρκετά αμήχανα να μιλάω ή να γράφω για εμένα. Όσοι παρακολουθούν το blog θα έχουν διαπιστώσει ότι είναι λίγα τα αυτοαναφορικά κείμενα που έχω αναρτήσει. Στις παρέες είμαι συνήθως αυτός που ακούει και όχι αυτός που διηγείται (να μία αλήθεια!). Για αυτό το λόγο, το σκέφτηκα πριν αποδεχτώ την πρόσκληση της librarian για συμμετοχή στο μπλογκοπαίχνιδο που έχει ως αντικείμενο την καταγραφή εφτά αληθειών που αφορούν εμένα. Αποφάσισα να γράψω. Ορίστε λοιπόν εφτά αλήθειες που μου ήρθαν πρόχειρα στο μυαλό:

1.Διακατέχομαι αρκετά συχνά από προβλήματα υπαρξιακού τύπου.

2.Είμαι πολύ ντροπαλός στις κοινωνικές μου συναναστροφές και μου αρέσει να κινούμαι στο περιθώριο.

3. Δεν αγαπώ το γράψιμο. Διατηρώ το blog μόνο για να γεμίζω ελεύθερο χρόνο καθώς και για να ανταλλάσσω απόψεις και ιδέες.

4.Θεωρώ το διαδίκτυο την μεγαλύτερη εφεύρεση του ανθρώπου μετά την γραφή.

5.Αντιπαθώ σε υπερβολικό βαθμό τους εθνικιστές και τους θιασώτες του φυλετικού ρατσισμού. Εκτός και αν είναι φίλοι μου. Τότε προσπαθώ να τους αλλάξω γνώμη.

6.Είμαι τεμπέλης. Πηγαίνω κάθε πρωί στη δουλειά καταναγκαστικά. Μου αρέσει όμως πολύ το θεωρητικό αντικείμενο της δουλειάς μου. Αν ήμουν π.χ. ταμίας σε τράπεζα ή σε Δ.Ο.Υ. , μάλλον θα ήμουν δυστυχισμένος.

7.Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που ζει τη δεδομένη χρονική περίοδο και στη συγκεκριμένη χώρα. Δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον, αλλά δεν θα ήθελα να ζω σε καμία από τις προγενέστερες εποχές. Μιζέρια, πόλεμοι, φτώχια, πολιτικά μίση, κοινωνικός και θρησκευτικός ρατσισμός, συντηρητισμός, σκοταδισμός και απαξίωση της γυναίκας. Αυτά κυριαρχούσαν κάποτε. Κάποια, κάνουν και τώρα την εμφάνιση τους, αλλά είμαστε σε διαδικασία εξάλειψης τους.

ΕΙΚΟΝΕΣ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Η gatti με προσκάλεσε να συμμετάσχω σε ένα μπλογκοπαίχνιδο. Να παρουσιάσω την επιφάνεια εργασίας του υπολογιστή μου. Έχουμε και λέμε λοιπόν. Καταρχάς αυτήν την εποχή χρησιμοποιώ τρεις υπολογιστές. Τον desktop που αγόρασα πριν από δύο βδομάδες, τον laptop που έχω εδώ και τρία χρόνια και τον υπολογιστή στο γραφείο που αναβάθμισα πριν από μερικούς μήνες. Σε όλους αυτούς τους υπολογιστές αλλάζω την επιφάνεια εργασίας αρκετά συχνά. Οπότε δεν θυμάμαι και πολλές από τις εικόνες που έχω χρησιμοποιήσει κατά καιρούς. Παρουσιάζω τις σημερινές εικόνες καθώς και ορισμένες παλιές που μου ήρθαν στο μυαλό κάνοντας μία περιήγηση στο προσωπικό μου αρχείο φωτογραφιών.

Η σημερινή επιφάνεια εργασίας του desktop στο σπίτι.
(Φούρνοι Κορσεών)

Η σημερινή επιφάνεια εργασίας του desktop στο γραφείο.
(γατάκια στον Εύδηλο Ικαρίας)
Η σημερινή επιφάνεια εργασίας του laptop.
(νησάκι Θύμαινα, απέναντι από τους Φούρνους)
Φούρνοι Κορσεών
Η γάτα που σύχναζε στο σπίτι μας πριν από δύο χρόνια

Τολέδο, Ισπανία

Γέφυρα Άιφελ στον Γουαδαλκιβίρ, Σεβίλλη, Ισπανία

Τάουερ Μπριτζ, Λονδίνο

Σητεία, Κρήτη

Έρημος στην Τυνησία

ΔΩΡΟ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Η φωτογραφία βγήκε στις 12-11-2008 στους Φούρνους Κορσεών. Εκεί που θα είμαι από σήμερα και για μερικές ημέρες. Δώρο από εμένα για τους αναγνώστες του μπλογκ. Τα λέμε!

ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ

Με το που του ανατέθηκε η θέση του Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων (ποτέ δεν κατάλαβα τον τίτλο του συγκεκριμένου Υπουργείου, τι θα πει "και Θρησκευμάτων";) εξαφάνισε εν ριπή οφθαλμού την επιστημονική εργασία (καλή ή κακή δεν έχει σημασία) των συγγραφέων του βιβλίου της ΣΤ' δημοτικού. Χωρίς κανένα ενδοιασμό κατάργησε το βιβλίο, ενώ θα έπρεπε να θέσει θέμα βελτίωσης του, και μέσα από το διάλογο να βρεθεί η καλύτερη δυνατή λύση. Εκείνος, υπέκυψε στις πιέσεις της Εκκλησίας και των χριστιανικών λόμπι και δεν μπήκε καν στη διαδικασία διαλόγου.

Σήμερα, δήλωσε ευθαρσώς (μπορεί και να καμάρωνε κιόλας...) ότι: "Το μάθημα των Θρησκευτικών είναι υποχρεωτικό για τους ορθόδοξους". Παρά τις ερωτήσεις που του τέθηκαν, δεν μπόρεσε να απαντήσει επαρκώς και με σαφήνεια με ποιο τρόπο θα διαπιστώνεται αν κάποιος μαθητής είναι ορθόδοξος ή μη. Για να το κάνω πιο σαφές, αν εξαιρέσω το παιδί μου από το μάθημα τον θρησκευτικών, υπάρχει κάποιος νόμιμος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε ο Διευθυντής του σχολείου να υποχρεώσει το παιδί μου να παρακολουθήσει θρησκευτικά; Αφού σύμφωνα με την αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων δεν είμαι υποχρεωμένος να δηλώσω τον λόγο που εξαιρώ το παιδί μου, προς τι η δήλωση Στυλιανίδη;

Μα νομίζω είναι σαφές... Ο Στυλιανίδης, ως γνήσιος υπηρέτης του χριστιανικού κατεστημένου στη χώρα μας, θέλει να στιγματίσει τα παιδιά που εξαιρούνται του μαθήματος. Γνωρίζοντας ο υπουργός ότι κάθε παιδί έχει πλέον την ευχέρεια να επιλέξει να μην διδάσκεται αυτήν την παρωδία που κάποιοι θέλουν να ονομάζουν μάθημα, προσπαθεί κάνοντας το χατίρι της εκκλησίας να περισώσει ότι μπορεί. Τι μας λέει ο κ. Στυλιανίδης με αυτήν του τη δήλωση; Ουσιαστικά μας λέει ότι όποιος επιθυμεί εξαίρεση από το μάθημα θα πρέπει να θεωρείται εξ ορισμού είτε αλλόθρησκος είτε ετερόδοξος και σε καμία περίπτωση ορθόδοξος .Αυτό που δηλώνει ο υπουργός αφενός στις περισσότερες των περιπτώσεων ισχύει αφετέρου ακόμα και αν δεν ισχύει δεν υπάρχει τρόπος να αποδειχθεί!!! Λέει ο υπουργός : "Οι αλλόθρησκοι ή οι ετερόδοξοι έχουν δικαίωμα για λόγους συνείδησης να εξαιρεθούν, χωρίς όμως να δηλώσουν το δόγμα στο οποίο πιστεύουν και έτσι προστατεύονται τα προσωπικά δεδομένα. Η εξαίρεση αφορά τους μη ορθόδοξους".

Υπάρχει κάποιο επίσημο έγγραφο του κράτους που να πιστοποιεί το θρήσκευμα των πολιτών; Αν υπάρχει τότε έχω άδικο σε αυτά που γράφω. Αν δεν υπάρχει, με συγχωρείτε, αλλά η δήλωση του υπουργού είναι κενή νοήματος και εξυπηρετεί μόνο τις εντυπώσεις και καθόλου την ουσία.

ΤΟ "ΟΧΤΩ" ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΦΛΥΑΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΡΓΟΣΧΟΛΟΥΣ

Έχω ψιλοχαθεί τον τελευταίο καιρό. Από τότε που δημιούργησα το μπλογκ, πρέπει να είναι η πρώτη φορά που έχω να γράψω τόσες μέρες. Εξαιρούνται βεβαίως οι μέρες των διακοπών κατά τις οποίες η ενασχόληση με το μπλογκ δεν αποτελεί επιλογή. Δεν μου έχει συμβεί κάτι συνταρακτικό αυτές τις μέρες, άλλωστε η ζωή μου ως συνήθως είναι συμβατική και συνηθισμένη (ποτέ δεν ήμουν άνθρωπος της περιπέτειας ίσως για αυτό να ζηλεύω αυτούς που ζουν έτσι) οπότε το μόνο που έχω να γράψω είναι το τι έκανα όλες αυτές τις μέρες. Σκεπτόμενος όμως την σοβαρή πιθανότητα να αρχίσουν να πέφτουν βροχή τα χασμουρητά, διότι ποιος στα αλήθεια ενδιαφέρεται για το αν εγώ είδα την άλφα τηλεοπτική σειρά ή έφαγα το βήτα υπέροχο φαγητό, θα γράψω για ένα βιβλίο που έκανα το λάθος να διαβάσω τον τελευταίο μήνα. Από εδώ και πέρα όταν ακούω για παγκόσμια μπεστ σέλλερ, καθηλωτικά θρίλερ και συναφείς περιγραφές, θα είμαι πολύ επιφυλακτικός. Θα ρωτήσει τώρα κάποιος, "καλά, τόσα χρόνια διαβάζεις λογοτεχνία, αυτό δεν το είχες υπόψη σου;" και θα του απαντήσω ότι το είχα υπόψη μου, αλλά μερικές φορές θέλω να έχω ιδίαν αντίληψη για τα πράγματα. Κοινώς, μπορεί να λένε πολλοί ότι τα βιβλία τύπου "Οχτώ" είναι ρηχά έως θα μπορούσε να πει κανείς και ανάξια λόγου, αλλά αν δεν διαβάσεις ένα από αυτά πως μπορείς να έχεις άποψη;

Κάνοντας μία παρένθεση σε αυτό που γράφω, αναφέρω ότι έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πατάκη ένα βιβλίο που γράφει για αυτό ακριβώς που σημείωσα παραπάνω. Ο τίτλος του είναι «Πώς να μιλάτε για βιβλία που δεν έχετε διαβάσει» , συγγραφέας είναι ο Μπαγιάρ και φαντάζομαι ότι θα δίνει τις κατάλληλες οδηγίες για να μιλήσει κανείς με τα χειρότερα λόγια για βιβλία όπως το "Οχτώ" χωρίς να μπει καν στον κόπο να τα διαβάσει. Καλή φάση αυτό. Θα είχα γλιτώσει ένα μήνα άσκοπης από κάθε άποψη ανάγνωσης, ενώ αν με ρωτούσε κανείς την άποψη μου για το βιβλίο, ως γνήσιος Έλληνας ξερόλας, θα είχα άποψη και μάλιστα τεκμηριωμένη! Τώρα που το σκέφτομαι, το βιβλίο του Μπαγιάρ, είναι η χαρά των Ελλήνων. Το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να τους γίνει! Απλώς πρέπει να επεκταθεί λίγο και σε άλλα θέματα , όπως για παράδειγμα : "Πως να μιλάτε για πολιτική όταν δεν έχετε διαβάσει ποτέ εφημερίδα αλλά ακούτε μόνο Πρετεντέρη και Τράγκα" ή "Πως να μιλάτε για τα προπονητικά λάθη του Καπέλο και του Μουρίνιο όταν δεν έχετε περάσει καν απέξω από σχολή προπονητών". Ένα άλλο υπέροχο βιβλίο για παράδειγμα θα μπορούσε να είναι το " Πως να μιλάτε για αυτοκίνητα που δεν έχετε οδηγήσει ποτέ". Νομίζω ότι στην Ελλάδα θα γινόταν το απόλυτο μπεστ σέλλερ!

Εν πάση περιπτώσει, έχω ξεφύγει τελείως από το θέμα μου, το οποία αν θυμάστε, είναι η εμπειρία του να διαβάζει κανείς το "Οχτώ" της Κάθριν Νέβιλ (Εκδόσεις Λιβάνη, σελ. 767). Πρόκειται λοιπόν για οδυνηρή εμπειρία... Η αλήθεια είναι ότι ξεκινάει κάπως ψαρωτικά, την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης κατά την οποία οι επαναστάτες επιθυμούν να "βάλουν χέρι" στις μεγάλες περιουσίες των Μοναστηριών (από τότε ήταν πλούσια...). Η ηγουμένη της Μονής του Μογκλάν, φοβούμενη ότι κάποια στιγμή θα φτάσουν μέχρι τη δική της Μονή, αποφασίζει να βγάλει από το μοναστήρι το πολυτιμότερο περιουσιακό της στοιχείο, που είναι ένα μυστήριο σκάκι. Το σκάκι του Καρλομάγνου. Ένα αντικείμενο το οποίο σε ολοκληρωμένη μορφή (με όλα τα κομμάτια του μαζεμένα δηλαδή) έχει υποτίθεται φοβερή δύναμη και δεν πρέπει να πέσει σε λάθος χέρια... Δίνει λοιπόν τα κομμάτια σε κάποιες μοναχές για να τα βγάλουν από το μοναστήρι και να τα κρύψουν. Από εκεί και μετά αρχίζει ένα σαφάρι αναζήτησης των κομματιών το οποίο φτάνει μέχρι τις μέρες μας. Και ποιος δεν εμπλέκεται σε αυτήν την αναζήτηση... Από τον Ναπολέοντα και τον Όιλερ , μέχρι την Μεγάλη Αικατερίνη της Ρωσίας και τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Από τον Μαρά και τον Ροβεσπιέρο μέχρι τον σκακιστή Φίλιντορ, τον Γάλλο διπλωμάτη Ταλεϊράνδο και τον Βολταίρο. Αναρωτιέσαι λοιπόν εύλογα, τι δύναμη έχει αυτό το σκάκι ώστε να το αναζητάνε τόσοι και τόσοι για εκατοντάδες χρόνια. Αυτό δεν θα το αποκαλύψω για να μην χαλάσω την έκπληξη (;) σε όποιον αποφασίσει να διαβάσει το βιβλίο απλά να αναφέρω ότι θυμίζει λίγο Κοέλο. Τίποτα άλλο.

Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι για να γραφτεί ένα καλό βιβλίο δεν αρκούν η μελέτη ιστορικών πηγών, εντυπωσιακών επιστημονικών στοιχείων και η γνώση της ιστορίας της τέχνης. Πρέπει τα στοιχεία που εισχωρούνται στην πλοκή, να έχουν συνάφεια μεταξύ τους, να δένουν με την κεντρική ιδέα του βιβλίου και να μην είναι γραμμένα μόνο και μόνο για εντυπωσιασμό. Δεν είναι δυνατόν να γίνεται αναφορά σε έναν από τους μεγαλύτερους μαθηματικούς της ιστορίας , τον Όιλερ, να γίνεται ανάλυση για τους αριθμούς Φιμπονάτσι, για τις ανακαλύψεις του Πυθαγόρα, για την μουσική του Μπαχ, τους πολέμους του Ναπολέοντα και ένα σωρό άλλα στοιχεία, για να καταλήξουμε στο τέλος σε μία γραφική, κομπογιαννίτικη και αλχημιστική επίλυση του μυστηρίου. Παράταιρα πράγματα....

ΥΠΕΡΘΕΑΜΑ...

Πέντε χιλιάδες κόσμου στην προπόνηση. Ψυχολογική, σωματική και αγωνιστική προετοιμασία επί μία βδομάδα. Δηλώσεις επί δηλώσεων από προπονητές, παράγοντες και παλαίμαχους. Αναλύσεις επί αναλύσεων στις εφημερίδες. Εξήντα χιλιάδες άνθρωποι στο γήπεδο, διψασμένοι για νίκη και μόνο νίκη. Και στο τέλος, τι; Μία τρύπα στο νερό. Θέαμα ανύπαρκτο, γκολ κανένα, ρυθμός απελπιστικά αργός, άμυνες ταμπούρι, μηδενικό ρίσκο από τον πάγκο, τελικό 0-0 και πάμε για άλλα... Μεγαλειώδη βεβαίως βεβαίως, όπως το χθεσινό.

Φέτος μέχρι στιγμής έχουν γίνει τα εξής ντέρμπι: ΑΕΚ-ΠΑΟ 1η αγωνιστική, ΠΑΟΚ-ΑΕΚ 2η αγωνιστική, ΠΑΟΚ-ΑΡΗΣ 4η αγωνιστική, ΟΣΦΠ-ΑΕΚ 5η αγωνιστική, ΠΑΟΚ-ΠΑΟ 6η αγωνιστική, ΠΑΟ-ΟΣΦΠ 9η αγωνιστική. ΔΕΝ ΠΑΙΧΤΗΚΕ ΜΠΑΛΑ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ! ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΔΕΙΓΜΑ, ΕΣΤΩ ΕΙΚΟΣΙ ΛΕΠΤΑ ΛΕΠΤΑ ΚΑΛΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ...

Ποιο είναι το συμπέρασμα από αυτό το φαινόμενο; Μα είναι προφανές. Οι ομάδες, είναι δεδομένο, ότι μπορούν να παίξουν πολύ καλύτερο ποδόσφαιρο από αυτό που αποδίδουν. Για ποιο λόγο δεν το κάνουν; Μα για τον απλούστατο λόγο ότι δεν το αποζητούν οι οπαδοί τους. Ο κόσμος που πηγαίνει στο γήπεδο ή παρακολουθεί από την τηλεόραση δεν ενδιαφέρεται για το θέαμα. Το ίδιο και οι δημοσιογράφοι. Προτιμάει την νίκη από το καλό θέαμα. Για να παίξεις καλό ποδόσφαιρο, εκτός της δεδομένης ικανότητας που πρέπει να έχεις, απαιτείται και ρίσκο. Χρειάζεται να ανεβαίνουν τα μπακ, να υπάρχουν εναλλαγές θέσεων, να βγαίνουν κρυφοί κυνηγοί από το κέντρο, οι επιθέσεις να υποστηρίζονται από τουλάχιστον 5 παίκτες και εν πάση περιπτώσει να υπάρχει διάθεση για ΕΠΙΘΕΣΗ. Μία τέτοια ποδοσφαιρική προσέγγιση έχει τα ρίσκα της. Μπορεί την μία βδομάδα να ρίξεις πέντε γκολ στον Ηρακλή και την επόμενη να σε πιάσει κορόϊδο ο Αστέρας Τρίπολης. Τα έχει αυτά το ανοιχτό ποδόσφαιρο. Ε, λοιπόν οι οπαδοί δεν το αντέχουν αυτό... Δεν αντέχεται η ήττα στην Ελλάδα. Σχεδόν όλοι, προτιμούν 10 νίκες με 1-0 και την βαρεμάρα στο γήπεδο να συναγωνίζεται παρακολούθηση ταινίας του Ακίρο Κουροσάβα, παρά 8 νίκες με 4-0 και δύο γκέλες.

Οι ομάδες, πέραν όλων των άλλων, υπάρχουν για να ικανοποιούν τους πελάτες τους. Για αυτόν τον λόγο αγωνίζονται. Για να πουλάνε διαρκείας, να προσελκύουν πολλούς φιλάθλους και να κάνουν μεγάλα τηλεοπτικά συμβόλαια βασισμένα στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη τηλεθέαση. Όταν συμβαίνει αυτό, η ομάδα είναι πετυχημένη, οι οπαδοί ευχαριστημένοι και ο πρόεδρος πλουσιότερος. Ε, λοιπόν αυτό κάνουν οι ομάδες! Προσπαθούν να ικανοποιήσουν τους πελάτες τους. Οι πελάτες θέλουν νίκες ανεξαρτήτου θεάματος. Για πιο λόγο να πάνε κόντρα στα "θέλω" τους; Ηλίθιες είναι;

"ΕΛΑ" , Ελεονόρα Ζουγανέλη

Την είχα πρωτοακούσει πριν δύο χρόνια. Πάλι στην εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου που ήταν αφιερωμένη στον Κούτρα. Είχα πάθει την πλάκα μου! Την άκουσα ξανά σε αυτό το εκπληκτικό τραγούδι και ρίγη συγκίνησης με διαπέρασαν. Πανέμορφη, συμπαθητική, φωνάρα! Ζήτω η Ελεονόρα!