Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2008

Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ


Μερικές φορές συμβαίνει και αυτό. Διαβάζεις ένα βιβλίο και σου φαίνεται αρκετά κουραστικό και ζόρικο. Το διαβάζεις αργά , με μεγάλα διαλείμματα και είσαι έτοιμος να το παρατήσεις. Κι όμως , όταν το τελειώσεις , λες ευτυχώς που έφτασα μέχρι το τέλος. Η Αθανασία του Κούντερα ήταν για εμένα ένα τέτοιο βιβλίο. Ζορίστηκα αρκετά να το ολοκληρώσω , δεν το διάβαζα με μεγάλη ευχαρίστηση , αλλά εν τέλει είμαι χαρούμενος που έχω διαβάσει άλλο ένα βιβλίο του Μίλαν Κούντερα. Διότι ο Κούντερα μπορεί να σε κουράζει ορισμένες φορές , μπορεί να σε μπερδεύει , μπορεί να σε συγχύζει αλλά πάντα κάτι σου μένει όταν ολοκληρώνεις ένα βιβλίο του. Όπως λέει ένα σπουδαίο ρητό : "Μόρφωση είναι αυτό που μένει όταν ξεχάσεις όσα έμαθες".
Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τα βιβλία του Κούντερα. Τα ξεχνάς πολύ γρήγορα. Πρέπει να τα διαβάζεις ξανά και ξανά και συνεχώς θα ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα. Αν με ρωτήσεις σε δύο βδομάδες από τώρα να σου πω περιληπτικά την υπόθεση του βιβλίου "Η Αθανασία" , θα δυσκολευτώ αρκετά να θυμηθώ τα περισσότερα βασικά σημεία και γεγονότα του βιβλίου. Ο Κούντερα , ειδικά σε αυτό το βιβλίο , δεν γράφει ένα τυπικό μυθιστόρημα με αρχή, μέση και τέλος έτσι όπως το ξέρουμε και το έχουμε συνηθίσει. Δεν προσπαθεί να μας οδηγήσει κάπου ούτε περιμένουμε με αγωνία την συνέχεια. Καταγράφει αυτά που τον απασχολούν και τον προβληματίζουν χρησιμοποιώντας τους ήρωες του , οι οποίοι για να καταλάβετε δεν ζουν καν στην ίδια εποχή. Ακόμα και συνομιλία Χέμινγουεϊ - Γκαίτε επιστρατεύει προκειμένου να αποτυπώσει με γλαφυρό και επικοινωνιακό τρόπο αυτά που θέλει να πει. Σε κάποιο σημείο του βιβλίου μιλάει σε πρώτο πρόσωπο, γίνεται μέρος της υπόθεσης , συνομιλεί με τον φιλο του καθηγητή Αβενάριο, ο οποίος με διάφορους τρόπους αλληλεπιδρά με τους πρωταγωνιστές, και μετά σχολιάζουν από κοινού τα δρώμενα και τις συμπεριφορές τους.
Στο βιβλίο αυτό ο Γαλλοτσέχος συγγραφέας καταπιάνεται με την εικονολαγνεία της εποχής μας (και να φανταστείτε τότε που έγραφε το βιβλίο δεν υπήρχαν ούτε facebook ούτε Hi5 , ούτε δεκάδες ιδιωτικά κανάλια...). Κριτικάρει το γεγονός ότι οι δημοσιογράφοι θεωρούνται σήμερα σημαντικότεροι ακόμα και από τους πολιτικούς. Εξιστορεί την ζωή της Μπεττίνας Μπρεντάνο, η οποία , θέλοντας να μείνει στην ιστορία, κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να συσχετιστεί με τον μεγαλύτερο Γερμανό ποιητή της εποχής , τον Γκαίτε. Γράφει για την αγάπη , την δόξα , το είναι , το ερωτικό δυφορούμενο των ανθρώπινων σχέσεων, το τυχαίο, το συναίσθημα ως δικαίωμα και αξία και όχι ως κάτι που μας προκύπτει. Και φυσικά για το κυνήγι της αθανασίας. Μικρής ή μεγάλης... Όλα αυτά, μέσω της Ανιές , του Πωλ , του Μπερνάρ , της Λώρας , του Γκαίτε , του Αβενάριου , του Ρούμπενς και άλλων.
"Να ζεις, δεν υπάρχει καμιά ευτυχία σ΄αυτό. Να ζεις: να περιφέρεις στον κόσμο το επώδυνο εγώ σου. Αλλά να είσαι, να είσαι είναι ευτυχία. Είναι: το να μεταμορφώνεσαι σε κρήνη , σε πέτρινη δεξαμενή μέσα στην οποία το σύμπαν κατεβαίνει σαν χλιαρή βροχή"
Μίλαν Κούντερα , "Η Αθανασία"

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2008

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΥ

Οι φίλοι του διαβάσματος είμαι σίγουρος ότι γνωρίζουν τη σειρά βιβλίων της Ωκεανίδας με τίτλο: "Η περιπέτεια του ανθρώπου". Η σειρά αριθμεί μέχρι στιγμής 45 βιβλία. Δεν έχω διαβάσει πολλά, παρά μόνο τα εξής τρία : "Στην Καρδιά της Θάλασσας" , "Οι Επτά Κόρες της Εύας" και "Η Γυναίκα του Χαρτογράφου".
Για το πρώτο έχω γράψει εδώ και για το δεύτερο εδώ. Το τρίτο το είχα διαβάσει πριν μερικά χρόνια (νομίζω φθινόπωρο του 2005 ήταν) σε ένα ταξίδι στους Φούρνους Κορσεών. Το Νοέμβριο δεν έχεις και πολλές επιλογές στο υπέροχο αυτό νησάκι, οπότε και εγώ το είχα "ρίξει" στο διάβασμα. Το τελειώσα σε 3 μέρες. Τόσο πολύ με τράβηξε η ιστορία. Πρόκειται για την περιπέτεια μίας Περουβιανής ονόματι Ισαμπέλ Γραμεσόν. Παρεμπιπτόντως , η ιστορία (όπως και όλες οι ιστορίες της σειράς) είναι αληθινή. Βρισκόμαστε στις αρχές του 18ου αιώνα και κατά την διάρκεια μία επιστημονικής αποστολής Ευρωπαίων χαρτογράφων στο Περού και τον Ισημερινό , η Ισαμπέλ γνωρίζει και παντρεύεται έναν επιστήμονα με το όνομα Ζαν Γκοντέν. Όταν ο Ζαν χάνεται στον αφιλόξενο Αμαζόνιο, η Ισαμπέλ αποφασίζει, μετά από καιρό και αφού δεν είχε πλέον ελπίδες να τον ξαναβρεί, να διασχίσει τον Αμαζόνιο προς αναζήτηση του αγαπημένου της. Επρόκειτο για εγχείρημα απείρου δυσκολίας για την εποχή εκείνη, αλλά η θαρραλέα Ισαμπέλ αποφασίζει να το πραγματοποιήσει. Η συνέχεια επί του βιβλίου!
Από το οπισθόφυλλο:
Στις αρχές του 18ου αιώνα, μια ομάδα Γάλλων επιστημόνων ξεκίνησε για μια επικίνδυνη αποστολή στη Νότια Αμερική, για να διαπιστώσει το ακριβές σχήμα της γης με βάση τις μετρήσεις της. Σκαρφαλώνοντας στις Περουβιανές Άνδεις κι αψηφώντας τη ζούγκλα, κατάφεραν με δυσκολία να ολοκληρώσουν την αποστολή τους, που κράτησε πάνω από δέκα χρόνια κι αποκάλυψε τα μυστήρια μιας σχεδόν άγνωστης ηπείρου σ' έναν κόσμο που διψούσε για νέες ανακαλύψεις. Ο ένας δολοφονήθηκε, ένας άλλος υπέκυψε στον πυρετό κι ένας τρίτος –ο Ζαν Γκοντέν– παραλίγο να πεθάνει απ' την απογοήτευση. Μετά την αποστολή, ο Ζαν και η Περουβιανή σύζυγός του Ισαμπέλ Γραμεσόν, δυο αθώα θύματα πιασμένα στον ιστό της διεθνούς διπλωματίας, περιπλανήθηκαν στον Αμαζόνιο.Το μοναχικό ταξίδι της Ισαμπέλ σε αναζήτηση του Ζαν μετά από είκοσι χρόνια χωρισμού κατέπληξε την Ευρώπη της εποχής, αφού η επιβίωσή της –γεγονός πρωτόγνωρο στα χρονικά της εξερεύνησης του Αμαζονίου– αποτελεί αδιάψευστη απόδειξη της ανθρώπινης καρτερίας, της γυναικείας αποφασιστικότητας και της δύναμης της αφοσίωσης.Βασιζόμενος στα κείμενα των Γάλλων χαρτογράφων και ακολουθώντας τα ίχνη της Ισαμπέλ Γκοντέν, ο Ρόμπερτ Γουίτακερ υφαίνει μια συναρπαστική ιστορία γεμάτη περιπέτειες, μηχανορραφίες κι επιστημονικά επιτεύγματα. Αφηγείται μια επική ιστορία αγάπης με φόντο τη «σπουδαιότερη επιστημονική αποστολή στον κόσμο».

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2008

ΣΕ ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙΣ, ΕΤΣΙ;

Από εχθές εργένης πάλι... Όχι δεν χώρισα. Την "κοπάνησε" το έτερο μου ήμισυ για Θεσσαλονίκη και με παράτησε μόνο μου. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή θυμάμαι την προηγούμενη φάση της ζωής μου. Διότι όπως γνωρίζουν όλοι οι παντρεμένοι και οι παντρεμένες , η ζωή έχει δύο φάσεις: π.γ. και μ.γ. (πρό γάμου και μετά γάμου) όπως λέμε προ Χριστού και μετά Χριστόν.
Πρώτο πρόβλημα, τι τρώμε; Την πρώτη μέρα θα με "τραπεζώσει" ένας φίλος (εννοείται παντρεμένος, σιγά μη μαγείρευε αυτός...). Την δεύτερη λέω να παραγγείλω. Την τρίτη μάλλον θα φτιάξω μακαρόνια. Μετά; Μήπως να ξαναπαραγγείλω; Να ξαναφτιάξω μακαρόνια; Ή να ανοίξω το βιβλίο της Σκούρα και να αυτοσχεδιάσω; Μπα , μάλλον καμιά μπριζόλα θα ψήσω. Και όχι τίποτα άλλο , δεν έχω και την μάνα μου εδώ να μου φτιάξει χωριάτικη χωρίς πιπεριά και κρεμμύδι. Η μάνα μου είναι το μοναδικό άτομο στην Ελλάδα που φτιάχνει χωριάτικη σαλάτα χωρίς δύο από τα βασικά της συστατικά, διότι λέει, θα πειράξουν το ευαίσθητο στομάχι μου. Έχει μείνει κολλημένη στην εποχή που είχα έντονη γαστρίτιδα και νεύρωση στομάχου. Πάει μάνα! , πέρασε αυτή η εποχή και εύχομαι να μην ξανάρθει. Τέλος πάντων, καλό είναι να μένεις για μερικές μέρες μόνο σου , έτσι; Βλέπεις τα πράγματα αλλιώς. Καταρχάς έχω όοοολο το σπίτι για πάρτι μου. Πάω από το σαλόνι στο υπνοδωμάτιο και από το υπνοδωμάτιο στο γραφείο και συναντώ μόνο τον Ρίτο. Τον Ρίτο δεν τον ξέρετε , δεν σας τον σύστησα άλλωστε , είναι ο καφέ άσπρος γάτος μου. Υπέροχος γάτος αλλά λίγο χαζός ο καημένος. Να φανταστείτε όπου να ναι "κλείνει" χρόνο και ακόμα από το σπίτι δεν λέει να βγει. Μία φορά είπε να "ξεμυτίσει" , τον άρχισε στους τσαμπουκάδες ένας άλλος αρσενικός και από τότε φοβάται να βγει. Μιλάμε για μεγάλο χέστη.
Τι έλεγα; Α , ότι μένω μόνος μου. Για τις επόμενες μέρες θα βάζω τη μουσική όσο δυνατά θέλω , θα διαβάζω σε όποιο δωμάτιο γουστάρω και θα παρατάω τα παντελόνια μου στο σαλόνι. Την τηλεόραση δεν πρόκειται να την ανοίξω , εκτός και αν έχει κανένα ματσάκι. Ένα περίεργο πράγμα... Με ενοχλεί όταν η τηλεόραση είναι ανοιχτή στο σπίτι. Πρέπει να το κοιτάξω αυτό.
Ευτυχώς από ρουχισμό είμαι καλυμμένος και δεν θα χρειαστεί να βάλω ΚΑΙ πλυντήριο. Μου φτάνει που θα αναγκαστώ να μαγειρέψω δεν χρειάζεται να επιδοθώ και στο σπορ του σιδερώματος...
Δέκα (;) μέρες είναι θα περάσουν. Vicky, i miss you already, please come back!

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2008

Η ΡΑΒΔΟΣ ΤΟΥ ΕΥΚΛΕΙΔΗ

Το καλοκαίρι οι περισσότεροι συνηθίζουν να διαβάζουν ευανάγνωστα και ευχάριστα βιβλία. Περιπετειώδη, αστυνομικά, κατασκοπικά, ρομάντζα, επιστημονικής φαντασίας κ.ο.κ. Βιβλία που διαβάζονται χωρίς μεγάλη προσήλωση , έτσι χαλαρά για να περάσει η ώρα μέχρι να κάνουν την επόμενη βουτιά στη θάλασσα ή να ανέβουν στο ταβερνάκι για να πιούνε τη ρετσίνα ή το ουζάκι τους. Δεν είναι κακό αυτό και ούτε μπορεί κανείς να κατακρίνει το γούστο και την διάθεση του καθενός.
Εγώ πάντως, τα καλοκαίρια έχω διαβάσει βιβλία που για αδιευκρίνιστους λόγους έμειναν χαραγμένα στη μνήμη μου πολύ περισσότερο από άλλα που διάβασα σε άλλες εποχές του χρόνου (τώρα που το σκέφτομαι μάλλον επειδή μου θυμίζουν τα μέρη που πήγα διακοπές και το πως πέρασα).
Σήμερα θα προτείνω ένα βιβλίο για όσους θέλουν να διαβάσουν κάτι ψυχαγωγικό και ενδιαφέρον. Το διάβασα πριν από τρία καλοκαίρια και μου άρεσε πάρα πολύ. Το βιβλίο λέγεται "Η ΡΑΒΔΟΣ ΤΟΥ ΕΥΚΛΕΙΔΗ" και συγγραφέας του ο Ζαν Πιέρ Λουμινέ.
Η Περιγραφή από το www.greekbooks.gr :
Το 642 μ.Χ. ο Άραβας στρατηγός Αμρ παίρνει εντολή από το χαλίφη Ομάρ να καταλάβει την Αλεξάνδρεια και να κάψει την πλούσια συλλογή βιβλίων που υπάρχει στη Βιβλιοθήκη της, με το επιχείρημα ότι τα βιβλία βλάπτουν τα συμφέροντα του Ισλάμ. Ο Αμρ όμως δεν είναι μόνο ένας σκληροτράχηλος στρατηγός. Είναι ονειροπόλος, ποιητής και διανοούμενος, ένας ευγενής που θεωρεί έγκλημα να καταστραφεί αυτός ο μοναδικός πλούτος γνώσεων. Στην αντίθεσή του αυτή στις εντολές του Ομάρ, θα βρει συμπαραστάτες τρία πρόσωπα: τον Ιωάννη το Φιλόπονο, ένας χριστιανό φιλόσοφο και γραμματικό, την όμορφη Υπατία, μαθηματικό και μουσικό, και τον Ραζή, έναν Εβραίο γιατρό. Θα του διηγηθούν τη ζωή επιστημόνων, ποιητών και φιλοσόφων, οι οποίοι έζησαν και εργάστηκαν στη Βιβλιοθήκη: του Ευκλείδη αλλά και του Αρχιμήδη, του Αρίσταρχου του Σάμιου και τόσων άλλων. Οι τρεις τους προσπαθούν να πείσουν το στρατηγό να μάθει για το περιεχόμενο των βιβλίων πριν τα ρίξει στην πυρά. Θα καταφέρουν να τον πείσουν τελικά να μην κάψει το ναό της σοφίας, τη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη της αρχαιότητας; Η Ράβδος του Ευκλείδη είναι ένας φόρος τιμής που αποτίει ένας σύγχρονος αστρονόμος και ποιητής στους Αλεξανδρινούς προγόνους του, στους οποίους οφείλουμε την πρώτη εικόνα του δικού μας ουρανού, μια εικόνα ενός απέραντου σύμπαντος, που είναι εντούτοις μετρήσιμο. Ο Ζαν-Πιερ Λουμινέ, αφηγούμενος το εξαιρετικό πεπρωμένο αυτών των μεγάλων πνευμάτων της αρχαιότητας, χειρίζεται μια γραφή στην οποία εναλλάσσονται το επικό ύφος, η μυθιστορηματική πλοκή και η φιλοσοφική διήγηση.

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2008

ΘΑΛΑΣΣΕΣ PART TWO...

Θλιβερό ρεκόρ έχει η χώρα μας στους πνιγμούς, αφού είναι πρώτη –αναλογικά με τον πληθυσμό της- στην Ευρώπη και δεύτερη σε όλο τον κόσμο, στον αριθμό των ανθρώπων που χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους στη θάλασσα. Τα στοιχεία μάλιστα δείχνουν ότι μόνο τέσσερις στους δέκα Έλληνες γνωρίζουν κολύμπι.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ των Νέων, 300 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους από πνιγμό στις ελληνικές ακτές, ενώ την τελευταία 20ετία έχουν καταγραφεί 5.830 θάνατοι με τον ίδιο τρόπο. Είναι χαρακτηριστικό ότι φέτος, από την αρχή της θερινής περιόδου έχουν χάσει τη ζωή τους από πνιγμό 106 άνθρωποι.
Μόνο 4 στους 10 ξέρουν κολύμπι
Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, στην -παραδοσιακά τουριστική και ναυτική Ελλάδα- μόνο 4 στους 10 Έλληνες ξέρουν κολύμπι. Το ποσοστό αυτό μειώνεται ακόμη περισσότερο στην περιφέρεια και ιδίως στις ηπειρωτικές περιοχές. Πέραν αυτού όμως, οι Έλληνες φαίνονται να επιδεικνύουν ανεύθυνη συμπεριφορά στην παραλία, αφού συχνά πέφτουν στη θάλασσα έχοντας καταναλώσει φαγητό ή ακόμη και αλκοόλ.
Σε σχέση με τις ηλικίες, θεωρείται ότι οι πιο ευάλωτοι είναι οι ηλικιωμένοι και τα παιδιά. Οι ηλικιωμένοι άνω των 70 ετών, είναι πιο δυσκίνητοι μέσα στο νερό, πάσχουν συνήθως από χρόνιες παθήσεις που επηρεάζουν τη λειτουργία του σώματός τους, πράγμα που μέσα στη θάλασσα μπορεί να αποβεί μοιραίο για τη ζωή τους.
Τα μάτια «χίλια» στα παιδιά
Όσον αφορά τα παιδιά, δεν είναι τυχαίο ότι οι ειδικοί συνιστούν εμφατικά να μην τα αφήνουν οι γονείς στιγμή αφύλαχτα –ούτε στην παραλία, ούτε στην πισίνα-, αφού όταν κινδυνεύουν, δεν αντιλαμβάνονται τι ακριβώς συμβαίνει και δεν καλούν σε βοήθεια, με αποτέλεσμα να βυθίζονται σιωπηλά.
Όπως σημειώνει στα «Νέα» ο κ. Άγης Τερζίδης, παιδίατρος- εκπρόσωπος του Κέντρου Ερευνών και Πρόληψης Ατυχημάτων του Εργαστηρίου Υγιεινής και Επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών: «το μικρό παιδί πνίγεται σιωπηλά, βυθίζεται δηλαδή στο νερό χωρίς να ζητά βοήθεια, ακριβώς επειδή δεν ξέρει τι θα του συμβεί».
Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ελλάδα καταγράφονται κατά μέσο όρο ετησίως 20 πνιγμοί παιδιών ηλικίας έως και 14 ετών, ενώ κάθε χρόνο 86 παιδιά νοσηλεύονται επειδή έχουν κινδυνεύσει να πνιγούν.

Ντίνα Μιχαλοπούλου
Υποθέτω ότι το μεγάλο ποσοστό πνιγμών οφείλεται και στο γεγονός ότι στην χώρα μας, κάθε καλοκαίρι, οι λουόμενοι είναι εκατομμύρια. Παρά το γεγονός αυτό, είναι θλιβερό σε μία ναυτική μεσογειακή χώρα να υπάρχει έλλειψη παιδείας πάνω στο θέμα. Είναι τόσο δύσκολο να γίνεται μία ενημέρωση , γιατί όχι και εκπαίδευση , στα σχολεία στα πλαίσια του μαθήματος της γυμναστικής; Ειδικά σε περιοχές που δεν υπάρχει κοντά θάλασσα (Ήπειρος, Θεσσαλία, Δυτική Μακεδονία) θεωρώ ότι είναι ακόμα περισσότερο απαραίτητο. Δεν θα μιλήσω για εκπαίδευση στην παροχή πρώτων βοηθειών διότι θα γίνω γραφικός. Εκτός και αν όλα αυτά τα μαθήματα υπάρχουν στα σχολεία, αλλά είτε δεν γίνονται σωστά είτε δεν δίνεται μεγάλη βάση σε αυτά. Για άλλη μία φορά πάντως κατέχουμε αρνητικό ρεκόρ (έχουμε την τάση να ξεχωρίζουμε) αποδεικνύοντας ότι είμαστε μία χώρα με, κατά βάση, αγύμναστους πολίτες που αγαπούν τα σπορ αλλά όχι την άθληση. Παρατηρώ εδώ στη Σάμο τους Σκανδιναβούς και τους λοιπούς Βορειοευρωπαίους και διαπιστώνω μετά λύπης μου ότι είναι πολύ πιο γυμνασμένοι και σωματικά υγιείς από εμάς τους Έλληνες. Μετά κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και διαπιστώνω καμαρώνοντας ότι είμαι ένας τυπικός Έλληνας με...κοιλιά.

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2008

ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΝ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ ΕΚΠΕΣΑΝΕ

Γέλιο μέχρι δακρύων. Τα σχόλια είναι περιττά. Μιλάει η εικόνα!

Σάββατο, 12 Ιουλίου 2008

Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2008

ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΡΑΔΟΝΙΟ;


Μιας και μιλούσαμε τις τελευταίες μέρες για κινδυνολογίες , φόβους , απαισιοδοξίες και τα σχετικά , είπα να παρουσιάσω ένα πραγματικό και διαπιστωμένο πρόβλημα που μπορεί να προκαλέσει ασθένειες και προβλήματα σε όσους άτυχους βρεθούν στο διάβα του. Το ποσοστό Ραδονίου στα σπίτια , τα σχολεία και γενικά τις οικοδομές.

Μην αγχώνεστε! Η πιθανότητα να ζείτε σε σπίτι με πρόβλημα Ραδονίου (το πρόβλημα υφίσταται όταν το αέριο υπερβαίνει κάποιες θεσπισμένες περιεκτικότητες) είναι πάρα μα πάρα πολύ μικρή.
Πριν μερικά χρόνια έφτασε και στην χώρα μας το ζήτημα της συσσώρευσης Ραδονίου στις οικοδομές. Μέχρι πριν λίγο καιρό δεν είχαμε ακούσει τίποτα για το επικίνδυνο αέριο , το οποίο είναι άοσμο , αόρατο και άχρωμο αλλά ευθύνεται για πολλούς θανάτους παγκοσμίως (50.000 ετησίως).

Φεύγω σήμερα για Ικαρία. Έχω ραντεβού με έναν ειδικό επιστήμονα από την Ιρλανδία (ήρθε στην Ελλάδα με αφορμή αυτή τη δουλειά) για την αντιμετώπιση της συσσώρευσης Ραδονίου στο Δημοτικό Σχολείο Ραχών. Τα λέμε σε μερικές μέρες!

Για ενημέρωση σχετικά με το Ραδόνιο μπείτε εδώ , εδώ και εδώ. Διότι πρέπει να είμαστε όλοι ενημερωμένοι!

Κυριακή, 6 Ιουλίου 2008

Ο ΘΟΡΥΒΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ


" Η ηχορρύπανση όχι μόνο «σκοτώνει» τα νεύρα και διαταράσσει τον ύπνο, αλλά μποροεί να βλάψει μόνιμα την ακοή και να προκαλέσει καρδιακές παθήσεις και εγκεφαλικά, λένε οι ειδικοί. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ευθύνεται επίσης και για δεκάδες χιλιάδες θανάτους ετησίως.
Όπως αναφέρουν σε δημοσίευμά τους τα ΝΕΑ, η ηχορρύπανση σε οποιαδήποτε μορφή της - είτε πρόκειται για τον θόρυβο από τα μέσα μεταφοράς, είτε για τους ενοχλητικούς ήχους γείτονα σε ακατάλληλη ώρα - αποτελεί ένα από τα δεινά της σύγχρονης εποχής.
Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, η ηχορρύπανση μπορεί να βλάψει την ανθρώπινη υγεία, όπως η μόλυνση στο νερό ή την ατμόσφαιρα. Στην πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, τη Νέα Υόρκη, ο θόρυβος είναι το υπ΄ αριθμόν ένα πρόβλημα που συνδέεται με την ποιότητα ζωής των κατοίκων της. Μόνο το 2006 καταγράφηκαν 350.000 καταγγελίες, σύμφωνα με την Αρλίν Μπρόνζαφτ, ψυχολόγο που μελετά το θέμα.
Σε έρευνα που έκανε, επιβεβαίωσε ότι ο επίμονος ήχος από τις ράγες των τρένων έχει άμεσο αντίκτυπο στις μαθησιακές ικανότητες των παιδιών, ενώ έρευνα του Ιmperial College του Λονδίνου κατέδειξε ότι η πίεση 140 εθελοντών που ζουν κοντά στο αεροδρόμιο Χίθροου αυξάνεται ακόμη και στον ύπνο τους όταν περνάει αεροπλάνο.
Ο θόρυβος μπορεί επίσης να βλάψει την ακοή, να διαταράξει τον ύπνο, να μας καταστήσει νευρικούς και ευερέθιστους, να αυξήσει την πίεση του αίματος - επικίνδυνη προϋπόθεση για καρδιακές παθήσεις και εγκεφαλικά.
«Ο θόρυβος πάνω από ένα συγκεκριμένο επίπεδο εκλαμβάνεται από το νευρικό σύστημα ως απειλή» επισημαίνει ο γενικός γιατρός Λούις Χάγκλερ από το Όκλαντ. «Ο οργανισμός ανταποκρίνεται σε αυτήν την απειλή απελευθερώνοντας επινεφρίνη και κορτιζόλη, τις ορμόνες του στρες. Η πίεση αυξάνεται, παράγεται περισσότερο σάκχαρο και έτσι είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε σε κάθε απειλή από το περιβάλλον».
Το χειρότερο, βέβαια, είναι όταν οι πολίτες είναι ακατάπαυστα εκτεθειμένοι σε πηγές θορύβου. Τότε ο οργανισμός δεν έχει το περιθώριο να επιστρέψει στους κανονικούς του ρυθμούς και η πίεση του αίματος καθώς και οι παλμοί παραμένουν σε υψηλά επίπεδα.
Η ηχορρύπανση στις σύγχρονες πόλεις όμως δεν επηρεάζει μόνο τον άνθρωπο, αλλά και τα πουλιά! Ορνιθολόγοι παρατήρησαν πως τα αηδόνια στο Βερολίνο κελαηδούν κατά 14 ντεσιμπέλ ψηλότερα για να ακουστούν…
"

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2008

R.E.M. Imitation Of Life- Live

Charades, pop skill
Water hyacinth, named by a poet.
Imitation of life
Like a koi in a frozen pond
Like a goldfish in a bowl
I dont want to hear you cry

Thats sugarcane that tasted good
Thats cinnamon thats hollywood
Cmon cmon no one can see you try

You want the greatest thing
The greatest thing since bread came sliced.
Youve got it all, youve got it sized.
Like a friday fashion show teenager
Freezing in the corner
Trying to look like you dont try

Thats sugarcane that tasted good.
Thats cinnamon thats hollywood
Cmon cmon no one can see you try

No one can see you cry

Thats sugarcane that tasted good
Thats freezing rain thats what you could
Cmon cmon no one can see you cry

This sugarcane
This lemonade
This hurricane, Im not afraid.
Cmon cmon no one can see me cry
This lightning storm
This tidal wave
This avalanche, Im not afraid.
Cmon cmon no one can see me cry

Thats sugarcane that tasted good
Thats who you are, thats what you could
Cmon cmon no one can see you cry

Thats sugarcane that tasted good
Thats who you are, thats what you could
Cmon cmon no one can see you cry

ΟΙ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΟΙ

H gatti με κάλεσε να συμμετάσχω σε ένα μπλογκοπαίχνιδο. Το παιχνίδι ζητά να περιγράψω σε 10 προτάσεις πώς φαντάζομαι ότι μπορεί να είναι η ζωή σε 50 χρόνια. Καταρχάς θεωρώ ότι πρόκειται για διασκεδαστικό εγχείρημα αλλά ταυτόχρονα και πολύ δύσκολο. Οι άνθρωποι προσπαθούν να προβλέψουν το μέλλον, χρησιμοποιώντας στοιχεία και εμπειρίες του παρελθόντος και του παρόντος. Δεν υπάρχει πιο ασφαλής τρόπος για να πέσουν έξω. Το μέλλον ΠΟΤΕ δεν θα το προβλέψουμε με καλή προσέγγιση διότι οι αλλαγές που πραγματοποιούνται στην κοινωνία και την επιστήμη είναι αλματώδεις και όχι προοδευτικές βήμα-βήμα. Πρώτο πρόσφατο παράδειγμα η ανακάλυψη το ηλεκτρισμού. Οι άνθρωποι του 19ου αιώνα δεν θα μπορούσαν να φανταστούν την πορεία της ζωής από την ανακάλυψη του ηλεκτρισμού και μετά. Δεύτερο παράδειγμα η ανακάλυψη του τρανζίστορ πυριτίου και κατ' επέκταση του Η/Υ. Ποιος άνθρωπος του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα θα μπορούσε να φανταστεί την πορεία του κόσμου χωρίς να λάβει υπόψη του την εξέλιξη των ηλεκτρονικών υπολογιστών; Τρίτο χαρακτηριστικό παράδειγμα η εφεύρεση του διαδικτύου. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αναλύσουμε το κατά πόσο άλλαξε την ζωή των ανθρώπων.
Τα αναφέρω όλα αυτά , όχι για να πω ότι δεν έχει την πλάκα του να στοχάζεσαι το μέλλον , ίσα ίσα που αποτελεί ένα από γοητευτικότερα εγχειρήματα του μυαλού , αλλά διότι μου κάνει τρομερή εντύπωση η απαισιοδοξία που διακατέχει του περισσότερους που συμμετέχουν σε αυτό το παιχνίδι. Δυστυχώς η κουλτούρα της απαισιοδοξίας και της μιζέριας που διακατέχει το μεγαλύτερο τμήμα του κόσμου της διανόησης έχει παίξει αποφασιστικό ρόλο σε αυτήν την όχι ευχάριστη κατάσταση. Το έχω γράψει και παλαιότερα ότι η διανόηση είναι ταγμένη να υπηρετεί την κινδυνολογία και την προσμονή της συμφοράς. Όλα πάνε κατά διαόλου , που έχουμε καταντήσει , τι ωραία και αθώα (εδώ γελάνε!) ήταν τα πράγματα τα παλιά τα χρόνια κ.ο.κ.
Δυστυχώς φίλοι, όλα αυτά εκπορεύονται αφενός από την αθεράπευτη νοσταλγία των ανθρώπων για τα παιδικά τους χρόνια και αφετέρου από την μεγάλη ανάγκη των φιλοσόφων και στοχαστών να γίνονται μάντεις κακών και συμφορών. Διότι αν όλα βαίνουν καλώς στη ζωή , τι να τις κάνουμε τις φιλοσοφίες και τις θεωρίες; Από τι να λυτρωθούμε;
Πότε επιτέλους θα συνειδητοποιήσουμε ότι το μοναδικό πράγμα που απασχολεί τον άνθρωπο είναι ο φόβος του θανάτου και το εφήμερο της ζωής. Κάθε φορά που προβλέπουμε μία δυστυχία κάνουμε πρόβα θανάτου.
Για να μην τα πολυλογώ , διότι για αυτό το θέμα θα μπορούσα να γράψω σελίδες , θα παραθέσω ένα κείμενο που πιστεύω ότι θα καταφέρει να αλλάξει την γνώμη έστω και ενός απαισιόδοξου ανθρώπου που θα διαβάσει το μπλογκ. Και αυτό κέρδος θα είναι! Το κείμενο είναι αρκετά μεγάλο αλλά αξίζει τον κόπο να διαβαστεί. Επιτέλους να ακουστούν και οι ψύχραιμες απόψεις, βασισμένες σε στοιχεία, και όχι κινδυνολογίες που μας κατακλύζουν από το πρωί ως το βράδυ.
Ελ Νίνιο και κομήτες
Υπάρχουν άραγε φιλόσοφοι που να μην «ευαγγελίζονται» καταστροφές; Μήπως πλησιάζει η ώρα της κρίσεως για όλους εκείνους τους διανοουμένους που μονίμως προβλέπουν τη συντέλεια και μονίμως διαψεύδονται;
Πρέπει να ήταν μέσα της δεκαετίας του '70 όταν «ανακάλυψα» ένα συνταρακτικό βιβλίο του Πολ Ερλιχ το οποίο είχε τον τίτλο «Η πληθυσμιακή βόμβα». Ενθουσιάστηκα τόσο πολύ που, με άδειά του, το μετέφρασα πρόχειρα και το μοίραζα ως σημειώσεις του μαθήματος μου «Οικολογία του Ανθρώπου» στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Το βιβλίο αυτό περιείχε αναρίθμητα στοιχεία για την εξάντληση των φυσικών πόρων του πλανήτη μας. Από το πετρέλαιο και το νερό ως τα μέταλλα, ως το 2000 σχεδόν τα πάντα θα έχουν λιγοστέψει επικίνδυνα και γι' αυτό θα είναι δυσεύρετα και πανάκριβα. Κατά το κοινώς λεγόμενο, «μαύρο φίδι που θα μας έτρωγε». Όπως γράφει όμως ακόμη και ο Τζον Λέσλι ­ το βιβλίο του οποίου σήμερα σχολιάζω ­, «οι προβλέψεις (του Ερλιχ) αποδείχθηκαν υπερβολικά απαισιόδοξες».
Ας πάμε όμως έναν αιώνα πίσω, όταν ο Μάλθους προέβλεψε ότι πολύ σύντομα ο πλανήτης μας θα έφθανε στα όρια της αντοχής του. Πράγμα που σήμαινε λιμούς, λοιμούς και πολέμους οι οποίοι θα μείωναν τον αριθμό του πληθυσμού σοβαρά. Ο Μάλθους αναφερόταν σε πληθυσμό το μέγεθος του οποίου ήταν περίπου ένα δισεκατομμύριο. Ξεπεράσαμε ήδη τα έξι δισεκατομμύρια και ο Μάλθους αποδεικνύεται ότι έκανε λάθος.
Να προσθέσω τον Όργουελ και το εφιαλτικό του βιβλίο για το 1984; Φυσικά και τίποτε απ' όσα προέβλεπε δεν έγινε!
Αλλά μήπως το 1972, υπό την αιγίδα της λεγόμενης «Λέσχης της Ρώμης», δεν εκδόθηκε το βιβλίο «Τα όρια της Ανάπτυξης» του οποίου, όπως ξανά αναφέρει ο Λέσλι, «μερικές από τις προβλέψεις αποδείχθηκαν υπερβολικά "μαύρες"»;
Ίσως φαίνεται περίεργο που στον πρώτο μήνα του χρόνου σχολιάζω το βιβλίο ενός πολύ γνωστού φιλοσόφου τον οποίο ­ ας μου επιτραπεί η απρέπεια ­ θα κατέτασσα με κάποια δόση χιούμορ, φυσικά, στους λεγόμενους «φιλοσόφους της συμφοράς». Ποιος είναι άραγε ο λόγος που ένας διανοούμενος πρέπει (σώνει και καλά!) να προβλέπει δυστυχία είναι κάτι που αδυνατώ να αντιληφθώ.
Όπως και αν έχει το πράγμα, δεν θα εμφανιστώ ως προπέτης ούτως ώστε να σχολιάσω δυσμενώς τον διάσημο φιλόσοφο Τζον Λέσλι και το βιβλίο του «Το τέλος του κόσμου». Για τον οποίο άλλοι διάσημοι διανοούμενοι έχουν γράψει τα καλύτερα λόγια που λίγο απέχουν από το να χαρακτηριστούν διθυραμβικά. Ας μου επιτραπεί να αντιγράψω μόνο μία κριτική, αυτή του Νίκολας Ρίσερ, καθηγητή Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ: «Ο Τζον Λέσλι πηγαίνει εκεί όπου άλλοι φοβούνται να βαδίσουν και επιστρέφοντας φέρνει μαζί του καθαρό χρυσάφι».
Έχουμε μπροστά μας ένα βιβλίο το οποίο θα χαρακτήριζα ­ αν μη τι άλλο ­ περίεργο. Ξεκινά με το κεφάλαιο «Ο κίνδυνος της εξαφάνισης» στο οποίο ασχολείται κατ' αρχήν με «Το επιχείρημα της ημέρας της κρίσεως του (κοσμολόγου Μπράντον) Κάρτερ», συνεχίζει με τις «Απειλές για την επιβίωση του ανθρώπινου γένους» και πάει λέγοντας.
Ο Λέσλι, όχι τόσο συνηθισμένο για «καθαρό» φιλόσοφο, έχει και αρκετές γνώσεις εφηρμοσμένων επιστημών όπως η φυσική. Τούτο σημαίνει ότι διαθέτει τη δυνατότητα να σχολιάζει ­ πάντα ως προς τον κίνδυνο ­ απειλές για την επιβίωσή μας όπως ο βιολογικός πόλεμος, ο χημικός πόλεμος, η καταστροφή του στρώματος του όζοντος, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η δηλητηρίαση από ρύπανση, οι αρρώστιες και οι επιδημίες. Προχωρεί όμως παραπέρα, μια και στη συνέχεια αναφέρεται και στους «Συχνά μη αναγνωρισμένους κινδύνους» όπως οι φυσικές καταστροφές: εκρήξεις ηφαιστείων, επιθέσεις αστεροειδών και κομητών, μια ακραία εποχή παγετώνων που οφείλεται σε πέρασμα μέσα από ένα διαστρικό νέφος, ένας κοντινός υπερκαινοφανής αστέρας (σουπερνόβα), άλλες μαζικές αστρονομικές εκρήξεις, μια κατά βάση απρόβλεπτη βλάβη ενός σύνθετου συστήματος και «κάτι που δεν ξέρουμε τι είναι». Αλλά μη θεωρήσετε ότι τελειώσαμε γιατί υπάρχουν, επίσης στους «συχνά μη αναγνωρισμένους κινδύνους», και οι καταστροφές που προκαλεί ο άνθρωπος και οι οποίες δεν έχουν ήδη αναφερθεί. Αρχίζουμε την παράθεσή τους: απροθυμία για τεκνοποίηση, καταστροφή από γενετική μηχανική, καταστροφή από νανοτεχνολογία, καταστροφές που σχετίζονται με ηλεκτρονικούς υπολογιστές, κάποια καταστροφή σε έναν τεχνολογικό κλάδο (ίσως απλώς στον γεωργικό, που είχε γίνει κρίσιμος για την ανθρώπινη επιβίωση), δημιουργία νέας μεγάλης έκρηξης, η πιθανότητα δημιουργίας μιας παντελώς καταστρεπτικής φάσης μετάπτωσης, εξόντωση από εξωγήινους και, τέλος, ­ μη μου πείτε ότι δεν το περιμένατε ­ «κάτι που δεν ξέρουμε τι είναι».
Βεβαίως δεν αποκλείεται όταν όλοι οι διανοούμενοι θεωρούν ότι ­ αυτό μπήκε και ως θέμα της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις στα πανεπιστήμια ­ «μπορεί να αναπτύσσεται η τεχνολογία αλλά τι κάνουμε με την υποβάθμιση του ανθρωπισμού μας» να αποτελώ την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Είναι τυχαίο ή όχι άλλωστε ότι οι υποψήφιοι στις εισαγωγικές απάντησαν με βάση το βιβλίο του φιλόσοφου Παπανούτσου «Η κρίση του πολιτισμού μας»; Γιατί ­ το σκέφτομαι απ' εδώ, το σκέφτομαι απ' εκεί ­ η ανακάλυψη και η χρήση του τηλεφώνου, του φαξ, του αεροπλάνου, των εμβολίων, του αξονικού τομογράφου, του τεχνητού νεφρού και τόσων άλλων προόδων και ανακαλύψεων να μειώνει τον ανθρωπισμό μου;
Διάβαζα πρόσφατα κάποιον που έκλαιγε με μαύρο δάκρυ επειδή χάνεται η άμεση σχέση μολυβιού - χαρτιού με τον άψυχο (λες και το μολύβι έχει ψυχή!) κομπιούτερ και η απορία μου μεγάλωνε: Υπάρχει μια ανθρώπινη ανακάλυψη την οποία οι διανοούμενοι να την δέχθηκαν με ευχαρίστηση; Με ποια λογική χάνεται ο ανθρωπισμός μου όταν μπορώ ­ αυτό το επιχείρημα το άκουσα από τον Νίκο Δήμου ­ να απολαύσω όλες τις συμφωνίες του Μπετόβεν; και μάλιστα σε διάφορες εκτελέσεις και με τον άψογο ήχο του ηχοσυστήματός μου; Πόσοι γνωρίζουν ότι την εποχή που έζησε ο Μπετόβεν ένας σύγχρονός του ήταν σχεδόν αδύνατον να έχει την ίδια μ' εμένα απόλαυση;
Στην αρχή του βιβλίου ο Λέσλι γράφει: «Ας ελπίσουμε ότι ο Τζον Μόρτιμερ είχε άδικο στα λόγια που απέδωσε στον διάσημο ήρωά του: "Οσο κι αν θέλουμε να ισχυριζόμαστε πως βλέπουμε μπροστά, η ανθρωπότητα ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για το παρελθόν της παρά για το μέλλον της"».
Αλλά κατά πόσον ο Λέσλι γίνεται πραγματικός «μελλοντολόγος» όταν ασχολείται κατά βάση μόνο με τις καταστροφές και τους κινδύνους; Με ποια λογική θεωρεί ότι «το διεθνές εμπόριο τροφίμων, τα επιχειρηματικά ταξίδια και ο τουρισμός μεταφέρουν τις αρρώστιες γρήγορα σε όλη την υδρόγειο» και δεν σχολιάζει επίσης ότι η σημερινή παγκοσμιοποίηση δρα και ανασταλτικά μεταφέροντας την πληροφόρηση, τις ανακαλύψεις και τις προόδους; ότι το εύρημα του Γάλλου γιατρού για το AIDS γίνεται πρώτο βήμα για παραπέρα αξιοποίηση από τον Αμερικανό και τον Ιάπωνα συνάδελφό του ερευνητή;
Ίσως θεωρήσετε ότι η άποψή μου είναι να μη διαβάσετε το βιβλίο. Μόνο που κάνετε λάθος, επειδή το συνιστώ ένθερμα. Και όχι απλώς για να ενημερωθείτε για το πού πηγαίνει η σύγχρονη (αλλά και η παλαιότερη!) φιλοσοφία. Η οποία μετέφερε την απαισιοδοξία και σε άλλους «χώρους» όπως η οικολογία. Εκείνο που θεωρώ ιδιαίτερα χρήσιμο είναι η σύγκριση που είμαι βέβαιος ότι θα κάνει ο αναγνώστης. Μεταξύ αυτών που θεωρητικολογούν πάνω στη δυστυχία και στα προβλήματα και εκείνων που εργάζονται νυχθημερόν ­ τους αποκαλούμε υποτιμητικά τεχνοκράτες ­ για να μας κάνουν τη ζωή ευκολότερη, μακρότερη και ωραιότερη. Αντιλαμβάνομαι προφανώς ότι σ' αυτόν τον ιδεολογικό χώρο οι απόψεις μου ίσως φαίνονται από φαιδρές ως απλοϊκές. Αλλά γιατί να μη θεωρηθούν και χρήσιμες; Ξέρετε τι επιχειρήματα θα αντλήσουν, π.χ., από αυτό το βιβλίο οι «οικολόγοι της συμφοράς»; Σίγουρα θα μπορούν να «δρομολογήσουν» πλέον δεκάδες διαλέξεις, καταγγελίες και κινητοποιήσεις. Εγώ όμως παραμένω αθεράπευτα αισιόδοξος. Γι' αυτό ας σας πω και ένα τελευταίο ­ ίσως το διαβάσατε ξανά ­ επιχείρημα: Εφόσον τα πάντα πάνε προς το χειρότερο, γιατί τα νέα παιδιά γίνονται υγιέστερα, ψηλότερα και ωραιότερα από εμάς;
Το κείμενο είναι του Ν.Σ.Μάργαρη, καθηγητή Διαχείρισης Οικοσυστημάτων στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.
Πηγή : Το ΒΗΜΑ, 18/01/1998

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2008

"Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ" , ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ;

Πριν δύο χρόνια διάβασα ένα υπέροχο ιστορικό μυθιστόρημα με τίτλο "Ο δρόμος προς την Ιερουσαλήμ" του Σουηδού συγγραφέα Γιαν Γκιγιού.
Βρισκόμαστε στον 12ο αιώνα μ.χ. στην περιοχή της σημερινής Σουηδίας. Κράτη δεν υπήρχαν τότε, παρά μεγάλες "οικογένειες" που κατείχαν σημαντικά τμήματα γης και σκοτωνόντουσαν μεταξύ τους ή συγγένευαν προκειμένου να τα επεκτείνουν. Η δουλεία είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό , και οι δεισιδαιμονίες και προλήψεις μία καθημερινότητα. Οι κάτοικοι της περιοχής έχουν ασπαστεί τον χριστιανισμό και τα μοναστήρια αποτελούν τα σχολεία της εποχής. Ο Αρν Μάγκνουσον , ήρωας του βιβλίου , ένα μικρό αγόρι που η πιο πιθανή του πορεία είναι να ακολουθήσει την ζωή του πατέρα του (ιδιοκτήτης φάρμας) , βρίσκεται αναίσθητος κατά την διάρκεια ενός παιχνιδιού στην ύπαιθρο. Οι γονείς του τον θεωρούν νεκρό , το αγόρι όμως απλώς βρίσκεται σε κώμα. Και ω του θαύματος μετά από κάποιες ώρες επανέρχεται. Οι γονείς θεωρούν το γεγονός σημαδιακό και θα τάξουν το παιδί σε μοναστήρι.
Στο μοναστήρι , ο νεαρός Αρν Μάγκνουσον διδάσκεται λατινικά και εκπαιδεύεται στο τόξο και το σπαθί από έναν παλιό Ναϊτη μοναχό. Στα δεκαεφτά του, είναι έτοιμος πια να γίνει και ο ίδιος μοναχός αλλά και πολεμιστής, χωρίς όμως να γνωρίζει πολλά για τον πραγματικό κόσμο. Η συνάντησή του με δυο αδελφές θα αποβεί μοιραία. Θα πέσει θύμα της γοητείας τους και θα διαπράξει αδίκημα απέναντι στην Εκκλησία. Η τιμωρία είναι αυστηρή: θα πρέπει να υπηρετήσει ως Ναϊτης Ιππότης στο φραγκικό βασίλειο της Ιερουσαλήμ...
Το παραπάνω βιβλίο αποτελεί το πρώτο μέρος μίας τριλογίας με θέμα τις σταυροφορίες. Τα άλλα δύο βιβλία είναι τα THE KNIGHTS TEMPLAR και THE KINGDOM AT THE END OF THE ROAD. Όταν διάβασα το πρώτο βιβλίο το 2006 , περίμενα ότι εντός του τότε έτους θα εκδιδόταν τουλάχιστον το δεύτερο μέρος. Έχουν περάσει τρία χρόνια από την έκδοση του πρώτου μέρους της τριλογίας και ακόμα να δούμε τα άλλα δύο. Είναι κρίμα. Το βιβλίο είναι πολύ καλό και θα ήθελα να διαβάσω την συνέχεια. Να , κάτι τέτοια μου συμβαίνουν και μετανιώνω που όταν ήμουν πιτσιρικάς πήγαινα αδιάβαστος στα αγγλικά. Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα.