Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2007

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Αυτές τις μέρες θα γίνουν πολλές συζητήσεις σχετικά με τις μαθητικές παρελάσεις. Θα αναφερθούν απόψεις όπως αυτή του Άδωνη Γεωργιάδη: "Οι σχολικές παρελάσεις πρέπει να συνεχιστούν διότι ανυψώνουν το Εθνικό φρόνημα των νέων" ή απόψεις όπως αυτή του Μιχάλη Παπαγιαννάκη: "Η Ελλάδα είναι η τελευταία χώρα στην Ευρώπη όπου γίνονται ακόμη παρελάσεις μαθητών ενώπιον των Αρχών, πολιτικών, στρατιωτικών, εκκλησιαστικών και σχολικών, με αυτήν τη σειρά... Σχετικά πρόσφατο φρούτο είναι και έλκει την καταγωγή του από τις πιο αυταρχικές, πατριαρχικές και κατά περιόδους ολοκληρωτικές αντιλήψεις για την οργάνωση της Πολιτείας και του ρόλου των ανθρώπων εντός αυτής.Υπερβολές; Ας σκεφτεί και ο πιο επιφυλακτικός πολίτης τι ακριβώς επιδιώκεται με τις παρελάσεις αυτές, ποιο μοντέλο απομιμούνται. Συνήθως παρελαύνει ο στρατός, σε διάφορες περιστάσεις και με σκεπτικό που ποικίλλει, άλλοτε ως επίδειξη ισχύος, άλλοτε ως ένδειξη νομιμοφροσύνης απέναντι στην ηγεσία ή τον αρχηγό, πάντοτε με μίαν έγνοια συμπαγούς και ομοιόμορφης εμφάνισης (στολή, βηματισμός...) και μια δηλωμένη επιδίωξη συγχώνευσης πολλών ατομικοτήτων σε μια μονάδα. Αυτά και άλλα ανάλογα συμβάλλουν στη διαμόρφωση του φρονήματος και της πειθαρχίας στο στράτευμα. Οταν εφαρμόζονται σε παρέλαση μαθητών τι επιδιώκουν; Υποταγή στις αρχές γενικώς, και ιδιαίτερα τις εκκλησιαστικές και στρατιωτικές; Ομοιομορφία συμπεριφοράς ή ακόμα και σκέψης; Συγχώνευση σε μια συμπαγή ενότητα στρατευμένη για την επίτευξη γενικότερων στόχων, και ποιων άραγε; Η στοιχειωδέστερη δημοκρατική ανάλυση αρκεί για να απορρίψει κανείς τέτοια απεχθή απόπειρα χειραγώγησης των νέων, άλλο αν τα παιδιά την γελοιοποιούν, εν μέρει τουλάχιστον, με την καζούρα, τον απειθάρχητο βηματισμό και άλλα λιγότερο ή περισσότερο προκλητικά. Μα, θα πει κανείς, οι παρελάσεις είναι επίσης ένα είδος εορτασμού σημαντικών επετείων. Ε, τότε, ας δώσουμε στα παιδιά την ευκαιρία ενός πραγματικού εορτασμού, όπως τον εννοούν τα ίδια, στα σχολεία και τις γειτονιές τους, με μουσική και χορό, σε δημόσιους χώρους και ελεύθερη συμμετοχή, χωρίς κρατικό ντι-τζέι ή επίσημο χορογράφο. Και πιο ουσιαστικό και δημοκρατικό θα είναι, και θα μας απαλλάξει και από το πρόβλημα ποιος θα κρατάει τη σημαία! "
Το θέμα πρέπει να συζητηθεί διεξοδικά από πολιτικά κόμματα και οργανώσεις και ΟΧΙ από τα τηλεοπτικά παράθυρα. Εγώ δεν θα προσθέσω κάτι επί του θέματος , εκτός βέβαια το ότι είμαι κάθετα αντίθετος στις σχολικές παρελάσεις με την σημερινή μιλιταριστικού τύπου προσέγγιση. Παραπέμπω εδώ και εδώ και μία αντίθετη άποψη εδώ.
Αυτό που δεν μπορώ με τίποτα όμως να καταλάβω είναι το εξής:
Τυχαίνει να κατοικώ ακριβώς απέναντι από Δημοτικό Σχολείο. Την ώρα που φεύγω από το σπίτι για να πάω στο γραφείο , τα παιδάκια μαζεύονται μπροστά από τα σκαλοπάτια της κύριας εισόδου του Δημοτικού και ο Διευθυντής που βρίσκεται σε ψηλότερο επίπεδο τους δίνει στρατιωτικά παραγγέλματα του τύπου προσοχή (!!!) και ημιανάπαυση (!!!) με σκοπό να ακολουθήσει η χριστιανική προσευχή (άλλη πικραμένη ιστορία και αυτή...).
Δεν είμαι γονέας , ούτε μπορώ να θυμηθώ τι συνέβαινε την εποχή που πήγαινα στο Δημοτικό. Και ερωτώ , διότι πραγματικά δεν γνωρίζω. Είναι πάγια τακτική των διευθυντών των Δημοτικών σχολείων της Χώρας να χρησιμοποιούν στρατιωτικά παραγγέλματα ή απλώς την εφαρμόζει ο συγκεκριμένος Διευθυντής;

9 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Μεγάλο θέμα ο τρόπος εορτασμού των εθνικών μας επετείων. Το Υπουργείο Παιδείας κάποια στιγμή θα πρέπει να το αντιμετωπίσει και να δώσει νέα πνοή σε αυτά τα μεγάλα εθνικά ιστορικά μας γεγονότα. Θα πρέπει να αποβάλλουμε κάποιες απαρχαιωμένες οπτικές και να δούμε τα πράγματα εκ νέου και με τρόπους που εκφράζουν τα νέα παιδιά που αυτά είναι και η ψυχή αυτών των εκδηλώσεων. Δεν λέω να πάμε σε λογικές "πουρεδοποίησης" (βλέπε βιβλίο ιστορίας στ δημοτικού). Ο στόχος είναι να τιμήσουμε τους αγωνιστές και μπορεί αυτό να γίνει με πολλούς τρόπους πέρα των παρελάσεων. Δεν θα μπω στο θέμα προέλευσης τους, ούτε στο τι αντιπροσωπεύουν, τι μηνύματα περνάνε κτλ. Δεν είναι η ουσία εκεί. Είναι γνωστά. Έχουν γίνει και θα γίνουν πάρα πολλές συζητήσεις από τους γνωστούς ειδήμονες των τηλεοπτικών παραθύρων. Ο σκοπός είναι τα παιδιά να θέλουν να συμμετάσχουν στις εθνικές γιορτές, να νιώσουν το συναίσθημα αλλά και την εθνική υπερηφάνεια που απορρέει από τα ιστορικά γεγονότα. Να περάσουν μέσα τους τα ηθικά μηνύματα και η οπτική του κοινού καλού και της συλλογικότητας μέσα από την αυτοθυσία των ηρώων. Όλα αυτά μπορούν να γίνουν στα πλαίσια του σχολείου μέσα από δράσεις, θεατρικά, εκδρομές σε τόπους μαρτυρίου κτλ. Έτσι όπως γίνονται αυτήν την στιγμή οι εορτασμοί είναι λογικό οι μαθητές να τους βρίσκουν ως μία καλή ευκαιρία για καφέ και επίδειξη της πιο κοντής φούστας . Ο στρατός ας κάνει ό,τι θέλει, αλλά η εικόνα να παρελάζει ένα παιδάκι του δημοτικού και μετά τα τανκς και τα F-16 μου φαίνεται κάπως...


to5tokalo

Ανώνυμος είπε...

Εαν αληθευει ότι ο διευθυντής του συγκεκριμένου σχολείου χρησιμοποιεί στρατιωτικά παραγγέλματα κατα τη διάρκεια της πρωινής προσευχής ντρέπομαι πραγματικά.Θεωρώ τουλάχιστον ατυχές το γεγονός και επλπίζω να έγινε μια φορά και όχι κατ εξακολούθηση.αν είναι δυνατόν. με τρόμο αντιλαβάνομαι ένα υπέρμετρο φασισμό στην ελληνική κοινωνία που εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους και σε όλα τα επίπεδα.ομολογώ ότι πρώτη φορά ακούω όμως δάσκαλο σε δημοτικό σχολείο να δίνει διαταγές τύπου ΄΄΄προσοχή΄΄.ο θεός να βάλει το χέρι του

angelina είπε...

Δεν είναι απαράδεκτο? Και εγώ έτσι πιστευω αλλά κανένα εκπαιδευτικό δεν ακούω να παραπονιέται. Οχι στο σχολείο που είμαι τώρα αλλά στα άλλα που πέρασα το άκουγα κάθε μέρα. Και το χειρότερο? Μετά ακολουθούσε η προσευχή την οποία ήταν υποχρεωμένα όλα τα παιδιά να πουν. Κάθε μέρα με αλφαβ σειρά. Πχ. "Προσοχή, ημιανάπαυση κτλ. Ποιός είπε χθές? Παπαδοπούλου? Ωραία, Παπαζήση...σειρά σου"

Alexandros είπε...

Έλειπα στους Φούρνους για δουλειά και είδα τα σχόλια σήμερα. Πάντως εχθές το βράδυ πλακώνονταν στα παράθυρα του Αntenna μέχρι το πρωί. Τι να πεις...

Ανώνυμος είπε...

Στο σχολείο (δημοτικό) θυμάμαι ότι και εμάς μας είχαν με παραγγέλματα του τύπου 'ανάπαυση' , 'προσοχή'. Τότε δεν καταλάβαινα τι γινόταν, ήμουν στον κόσμο μου και μου φαινόταν απολύτως φυσιολογικό. Σίγουρα δεν το εγκρίνω αλλά επειδή έτσι μας είχαν και εμάς πιο απαράδεκτο μου φαίνεται το υποχρεωτικό της προσευχής με αλφαβητική σειρά. Πάντως το σίγουρο είναι ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να επαναπροσδιορισθεί (και) η έννοια της ελευθερίας και της δημοκρατίας στα σχολεία διότι έχουν παρ εκτραπεί τα πράγματα και οι ακραίες συμπεριφορές εκ μέρους των μαθητών οδηγούν , δυστυχώς, και τους καθηγητές σε τέτοια μονοπάτια.
-Ζήτω η δημοκρατία και η ελευθερία! -Ποιος θέτει τα όρια;
-Το κοινό καλό.
-Ποιος το ορίζει;
-Η ανάγκη της κοινωνίας να προοδεύσει.
-Και να πάει προς τα που;
-...................
Ουφ, κουράστηκα ...
Πάω να πιω ένα καφέ...

to5tokalo

Ανώνυμος είπε...

Α! ρώτησα κάτι δασκάλους και μου είπαν ότι το κάνουν αυτό όταν τα παιδιά είναι πολύ ανήσυχα για να μπορέσουν να τα συγκεντρώσουν. Αποδοτικό, δεν λέω, αλλά...γόπινγκ γιατί δεν τα βάζουν να κάνουν;

to5tokalo

Alexandros είπε...

Έλα ντε... Μόνο αυτό λείπει. Πάντως το ζήτημα των ορίων ελευθερίας που πρέπει να έχουν τα παιδιά και των περιορισμών που πρέπει να τους επιβάλλονται , είναι ολόκληρη επιστήμη. Την οποία δεν κατέχω. Οι παιδοψυχολόγοι έχουν τον λόγο...

Ανώνυμος είπε...

συμφωνώ ότι και τα παιδιά στα σχολεία έχουν παρεκτραπεί σε μεγάλο βαθμό άλλα να μην τρελλαθούμε κιόλας..τέτοιες πρακτικές είναι απαράδεκτες και το μόνο που σώζει (έαν τη σώζει) τη κατάσταση είναι ότι έχουν απέναντί τους μικρά παιδιά που δε καταλαβαίνουν και πολλά.και στο κάτω κάτω δε μπορεί να απαιτούν απο παιδιά πρώτης και δευτέρας δημοτικού να στέκονται προσοχή πρωί πρωί για να πουν τη προσευχή.ας σταματήσει αυτό το θέατρο του παραλόγου.συγγνώμη που εκνευρίζομαι άλλα σκεφτείτε να πηγαίνει ένα παιδάκι στο μπαμπά του και να του λέει να καθήσει προσοχή γιατί όπως όλοι ξέρουμε στην ηλικία αυτή τα παιδιά μιμούνται τους μεγαλύτερους.αυτά

Ανώνυμος είπε...

Με τα στρατιωτικά παραγγέλματα στα σχολεία και με οτιδήποτε άλλο σχετικό, νομίζω κανένας μας δεν συμφωνεί. Πρέπει όμως να καταλάβουμε όλοι ότι το σχολείο (και όταν λέω σχολείο, ενοώ απο την πρώτη δημοτικού ώς την τρίτη λυκείου)είναι ένας χώρος μαζικής μάθησης που για να λειτουργήσει σωστά επιβάλεται μια "τάξη" και μια "πειθαρχεία". Οχι βέβαια σε στρατιωτικά πλαίσια, αλλά να είναι ανάλογη της ηλικίας και της περίστασης. Βέβαια αυτό για να επιτευχθεί σωστά, θα συμφωνήσω φίλε Αλέξανδρε ότι είναι μια ολόκληρη επιστήμη... , την οποία οι εκπαιδευτικοί μας αν θέλουν να κανουν σωστά την δουλεία τους θα πρέπει να δόσουν εκεί το μεγαλύτερο βάρος...