Η ΡΑΒΔΟΣ ΤΟΥ ΕΥΚΛΕΙΔΗ

Το καλοκαίρι οι περισσότεροι συνηθίζουν να διαβάζουν ευανάγνωστα και ευχάριστα βιβλία. Περιπετειώδη, αστυνομικά, κατασκοπικά, ρομάντζα, επιστημονικής φαντασίας κ.ο.κ. Βιβλία που διαβάζονται χωρίς μεγάλη προσήλωση , έτσι χαλαρά για να περάσει η ώρα μέχρι να κάνουν την επόμενη βουτιά στη θάλασσα ή να ανέβουν στο ταβερνάκι για να πιούνε τη ρετσίνα ή το ουζάκι τους. Δεν είναι κακό αυτό και ούτε μπορεί κανείς να κατακρίνει το γούστο και την διάθεση του καθενός.

Εγώ πάντως, τα καλοκαίρια έχω διαβάσει βιβλία που για αδιευκρίνιστους λόγους έμειναν χαραγμένα στη μνήμη μου πολύ περισσότερο από άλλα που διάβασα σε άλλες εποχές του χρόνου (τώρα που το σκέφτομαι μάλλον επειδή μου θυμίζουν τα μέρη που πήγα διακοπές και το πως πέρασα).

Σήμερα θα προτείνω ένα βιβλίο για όσους θέλουν να διαβάσουν κάτι ψυχαγωγικό και ενδιαφέρον. Το διάβασα πριν από τρία καλοκαίρια και μου άρεσε πάρα πολύ. Το βιβλίο λέγεται "Η ΡΑΒΔΟΣ ΤΟΥ ΕΥΚΛΕΙΔΗ" και συγγραφέας του ο Ζαν Πιέρ Λουμινέ.

Η Περιγραφή από το www.greekbooks.gr :

Το 642 μ.Χ. ο Άραβας στρατηγός Αμρ παίρνει εντολή από το χαλίφη Ομάρ να καταλάβει την Αλεξάνδρεια και να κάψει την πλούσια συλλογή βιβλίων που υπάρχει στη Βιβλιοθήκη της, με το επιχείρημα ότι τα βιβλία βλάπτουν τα συμφέροντα του Ισλάμ. Ο Αμρ όμως δεν είναι μόνο ένας σκληροτράχηλος στρατηγός. Είναι ονειροπόλος, ποιητής και διανοούμενος, ένας ευγενής που θεωρεί έγκλημα να καταστραφεί αυτός ο μοναδικός πλούτος γνώσεων. Στην αντίθεσή του αυτή στις εντολές του Ομάρ, θα βρει συμπαραστάτες τρία πρόσωπα: τον Ιωάννη το Φιλόπονο, ένας χριστιανό φιλόσοφο και γραμματικό, την όμορφη Υπατία, μαθηματικό και μουσικό, και τον Ραζή, έναν Εβραίο γιατρό. Θα του διηγηθούν τη ζωή επιστημόνων, ποιητών και φιλοσόφων, οι οποίοι έζησαν και εργάστηκαν στη Βιβλιοθήκη: του Ευκλείδη αλλά και του Αρχιμήδη, του Αρίσταρχου του Σάμιου και τόσων άλλων. Οι τρεις τους προσπαθούν να πείσουν το στρατηγό να μάθει για το περιεχόμενο των βιβλίων πριν τα ρίξει στην πυρά. Θα καταφέρουν να τον πείσουν τελικά να μην κάψει το ναό της σοφίας, τη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη της αρχαιότητας; Η Ράβδος του Ευκλείδη είναι ένας φόρος τιμής που αποτίει ένας σύγχρονος αστρονόμος και ποιητής στους Αλεξανδρινούς προγόνους του, στους οποίους οφείλουμε την πρώτη εικόνα του δικού μας ουρανού, μια εικόνα ενός απέραντου σύμπαντος, που είναι εντούτοις μετρήσιμο. Ο Ζαν-Πιερ Λουμινέ, αφηγούμενος το εξαιρετικό πεπρωμένο αυτών των μεγάλων πνευμάτων της αρχαιότητας, χειρίζεται μια γραφή στην οποία εναλλάσσονται το επικό ύφος, η μυθιστορηματική πλοκή και η φιλοσοφική διήγηση.

ΘΑΛΑΣΣΕΣ PART TWO...

Θλιβερό ρεκόρ έχει η χώρα μας στους πνιγμούς, αφού είναι πρώτη –αναλογικά με τον πληθυσμό της- στην Ευρώπη και δεύτερη σε όλο τον κόσμο, στον αριθμό των ανθρώπων που χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους στη θάλασσα. Τα στοιχεία μάλιστα δείχνουν ότι μόνο τέσσερις στους δέκα Έλληνες γνωρίζουν κολύμπι.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ των Νέων, 300 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους από πνιγμό στις ελληνικές ακτές, ενώ την τελευταία 20ετία έχουν καταγραφεί 5.830 θάνατοι με τον ίδιο τρόπο. Είναι χαρακτηριστικό ότι φέτος, από την αρχή της θερινής περιόδου έχουν χάσει τη ζωή τους από πνιγμό 106 άνθρωποι.
Μόνο 4 στους 10 ξέρουν κολύμπι
Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, στην -παραδοσιακά τουριστική και ναυτική Ελλάδα- μόνο 4 στους 10 Έλληνες ξέρουν κολύμπι. Το ποσοστό αυτό μειώνεται ακόμη περισσότερο στην περιφέρεια και ιδίως στις ηπειρωτικές περιοχές. Πέραν αυτού όμως, οι Έλληνες φαίνονται να επιδεικνύουν ανεύθυνη συμπεριφορά στην παραλία, αφού συχνά πέφτουν στη θάλασσα έχοντας καταναλώσει φαγητό ή ακόμη και αλκοόλ.
Σε σχέση με τις ηλικίες, θεωρείται ότι οι πιο ευάλωτοι είναι οι ηλικιωμένοι και τα παιδιά. Οι ηλικιωμένοι άνω των 70 ετών, είναι πιο δυσκίνητοι μέσα στο νερό, πάσχουν συνήθως από χρόνιες παθήσεις που επηρεάζουν τη λειτουργία του σώματός τους, πράγμα που μέσα στη θάλασσα μπορεί να αποβεί μοιραίο για τη ζωή τους.
Τα μάτια «χίλια» στα παιδιά
Όσον αφορά τα παιδιά, δεν είναι τυχαίο ότι οι ειδικοί συνιστούν εμφατικά να μην τα αφήνουν οι γονείς στιγμή αφύλαχτα –ούτε στην παραλία, ούτε στην πισίνα-, αφού όταν κινδυνεύουν, δεν αντιλαμβάνονται τι ακριβώς συμβαίνει και δεν καλούν σε βοήθεια, με αποτέλεσμα να βυθίζονται σιωπηλά.
Όπως σημειώνει στα «Νέα» ο κ. Άγης Τερζίδης, παιδίατρος- εκπρόσωπος του Κέντρου Ερευνών και Πρόληψης Ατυχημάτων του Εργαστηρίου Υγιεινής και Επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών: «το μικρό παιδί πνίγεται σιωπηλά, βυθίζεται δηλαδή στο νερό χωρίς να ζητά βοήθεια, ακριβώς επειδή δεν ξέρει τι θα του συμβεί».
Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ελλάδα καταγράφονται κατά μέσο όρο ετησίως 20 πνιγμοί παιδιών ηλικίας έως και 14 ετών, ενώ κάθε χρόνο 86 παιδιά νοσηλεύονται επειδή έχουν κινδυνεύσει να πνιγούν.

http://www.cosmo.gr

Ντίνα Μιχαλοπούλου

Υποθέτω ότι το μεγάλο ποσοστό πνιγμών οφείλεται και στο γεγονός ότι στην χώρα μας, κάθε καλοκαίρι, οι λουόμενοι είναι εκατομμύρια. Παρά το γεγονός αυτό, είναι θλιβερό σε μία ναυτική μεσογειακή χώρα να υπάρχει έλλειψη παιδείας πάνω στο θέμα. Είναι τόσο δύσκολο να γίνεται μία ενημέρωση , γιατί όχι και εκπαίδευση , στα σχολεία στα πλαίσια του μαθήματος της γυμναστικής; Ειδικά σε περιοχές που δεν υπάρχει κοντά θάλασσα (Ήπειρος, Θεσσαλία, Δυτική Μακεδονία) θεωρώ ότι είναι ακόμα περισσότερο απαραίτητο. Δεν θα μιλήσω για εκπαίδευση στην παροχή πρώτων βοηθειών διότι θα γίνω γραφικός. Εκτός και αν όλα αυτά τα μαθήματα υπάρχουν στα σχολεία, αλλά είτε δεν γίνονται σωστά είτε δεν δίνεται μεγάλη βάση σε αυτά. Για άλλη μία φορά πάντως κατέχουμε αρνητικό ρεκόρ (έχουμε την τάση να ξεχωρίζουμε) αποδεικνύοντας ότι είμαστε μία χώρα με, κατά βάση, αγύμναστους πολίτες που αγαπούν τα σπορ αλλά όχι την άθληση. Παρατηρώ εδώ στη Σάμο τους Σκανδιναβούς και τους λοιπούς Βορειοευρωπαίους και διαπιστώνω μετά λύπης μου ότι είναι πολύ πιο γυμνασμένοι και σωματικά υγιείς από εμάς τους Έλληνες. Μετά κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και διαπιστώνω καμαρώνοντας ότι είμαι ένας τυπικός Έλληνας με...κοιλιά.

ΘΑΛΑΣΣΕΣ

ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΝ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ ΕΚΠΕΣΑΝΕ

Γέλιο μέχρι δακρύων. Τα σχόλια είναι περιττά. Μιλάει η εικόνα!

THE RADON TEAM

...στο περίπου

ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΡΑΔΟΝΙΟ;

Μιας και μιλούσαμε τις τελευταίες μέρες για κινδυνολογίες , φόβους , απαισιοδοξίες και τα σχετικά , είπα να παρουσιάσω ένα πραγματικό και διαπιστωμένο πρόβλημα που μπορεί να προκαλέσει ασθένειες και προβλήματα σε όσους άτυχους βρεθούν στο διάβα του. Το ποσοστό Ραδονίου στα σπίτια , τα σχολεία και γενικά τις οικοδομές.

Μην αγχώνεστε! Η πιθανότητα να ζείτε σε σπίτι με πρόβλημα Ραδονίου (το πρόβλημα υφίσταται όταν το αέριο υπερβαίνει κάποιες θεσπισμένες περιεκτικότητες) είναι πάρα μα πάρα πολύ μικρή.

Πριν μερικά χρόνια έφτασε και στην χώρα μας το ζήτημα της συσσώρευσης Ραδονίου στις οικοδομές. Μέχρι πριν λίγο καιρό δεν είχαμε ακούσει τίποτα για το επικίνδυνο αέριο , το οποίο είναι άοσμο , αόρατο και άχρωμο αλλά ευθύνεται για πολλούς θανάτους παγκοσμίως (50.000 ετησίως).

Φεύγω σήμερα για Ικαρία. Έχω ραντεβού με έναν ειδικό επιστήμονα από την Ιρλανδία (ήρθε στην Ελλάδα με αφορμή αυτή τη δουλειά) για την αντιμετώπιση της συσσώρευσης Ραδονίου στο Δημοτικό Σχολείο Ραχών. Τα λέμε σε μερικές μέρες!

Για ενημέρωση σχετικά με το Ραδόνιο μπείτε εδώ , εδώ και εδώ. Διότι πρέπει να είμαστε όλοι ενημερωμένοι!

Ο ΘΟΡΥΒΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

" Η ηχορρύπανση όχι μόνο «σκοτώνει» τα νεύρα και διαταράσσει τον ύπνο, αλλά μποροεί να βλάψει μόνιμα την ακοή και να προκαλέσει καρδιακές παθήσεις και εγκεφαλικά, λένε οι ειδικοί. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ευθύνεται επίσης και για δεκάδες χιλιάδες θανάτους ετησίως.
Όπως αναφέρουν σε δημοσίευμά τους τα ΝΕΑ, η ηχορρύπανση σε οποιαδήποτε μορφή της - είτε πρόκειται για τον θόρυβο από τα μέσα μεταφοράς, είτε για τους ενοχλητικούς ήχους γείτονα σε ακατάλληλη ώρα - αποτελεί ένα από τα δεινά της σύγχρονης εποχής.
Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, η ηχορρύπανση μπορεί να βλάψει την ανθρώπινη υγεία, όπως η μόλυνση στο νερό ή την ατμόσφαιρα. Στην πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, τη Νέα Υόρκη, ο θόρυβος είναι το υπ΄ αριθμόν ένα πρόβλημα που συνδέεται με την ποιότητα ζωής των κατοίκων της. Μόνο το 2006 καταγράφηκαν 350.000 καταγγελίες, σύμφωνα με την Αρλίν Μπρόνζαφτ, ψυχολόγο που μελετά το θέμα.
Σε έρευνα που έκανε, επιβεβαίωσε ότι ο επίμονος ήχος από τις ράγες των τρένων έχει άμεσο αντίκτυπο στις μαθησιακές ικανότητες των παιδιών, ενώ έρευνα του Ιmperial College του Λονδίνου κατέδειξε ότι η πίεση 140 εθελοντών που ζουν κοντά στο αεροδρόμιο Χίθροου αυξάνεται ακόμη και στον ύπνο τους όταν περνάει αεροπλάνο.
Ο θόρυβος μπορεί επίσης να βλάψει την ακοή, να διαταράξει τον ύπνο, να μας καταστήσει νευρικούς και ευερέθιστους, να αυξήσει την πίεση του αίματος - επικίνδυνη προϋπόθεση για καρδιακές παθήσεις και εγκεφαλικά.
«Ο θόρυβος πάνω από ένα συγκεκριμένο επίπεδο εκλαμβάνεται από το νευρικό σύστημα ως απειλή» επισημαίνει ο γενικός γιατρός Λούις Χάγκλερ από το Όκλαντ. «Ο οργανισμός ανταποκρίνεται σε αυτήν την απειλή απελευθερώνοντας επινεφρίνη και κορτιζόλη, τις ορμόνες του στρες. Η πίεση αυξάνεται, παράγεται περισσότερο σάκχαρο και έτσι είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε σε κάθε απειλή από το περιβάλλον».
Το χειρότερο, βέβαια, είναι όταν οι πολίτες είναι ακατάπαυστα εκτεθειμένοι σε πηγές θορύβου. Τότε ο οργανισμός δεν έχει το περιθώριο να επιστρέψει στους κανονικούς του ρυθμούς και η πίεση του αίματος καθώς και οι παλμοί παραμένουν σε υψηλά επίπεδα.
Η ηχορρύπανση στις σύγχρονες πόλεις όμως δεν επηρεάζει μόνο τον άνθρωπο, αλλά και τα πουλιά! Ορνιθολόγοι παρατήρησαν πως τα αηδόνια στο Βερολίνο κελαηδούν κατά 14 ντεσιμπέλ ψηλότερα για να ακουστούν… "

Πηγή : http://www.cosmo.gr

R.E.M. Imitation Of Life- Live

Charades, pop skill
Water hyacinth, named by a poet.
Imitation of life
Like a koi in a frozen pond
Like a goldfish in a bowl
I dont want to hear you cry

Thats sugarcane that tasted good
Thats cinnamon thats hollywood
Cmon cmon no one can see you try

You want the greatest thing
The greatest thing since bread came sliced.
Youve got it all, youve got it sized.
Like a friday fashion show teenager
Freezing in the corner
Trying to look like you dont try

Thats sugarcane that tasted good.
Thats cinnamon thats hollywood
Cmon cmon no one can see you try

No one can see you cry

Thats sugarcane that tasted good
Thats freezing rain thats what you could
Cmon cmon no one can see you cry

This sugarcane
This lemonade
This hurricane, Im not afraid.
Cmon cmon no one can see me cry
This lightning storm
This tidal wave
This avalanche, Im not afraid.
Cmon cmon no one can see me cry

Thats sugarcane that tasted good
Thats who you are, thats what you could
Cmon cmon no one can see you cry

Thats sugarcane that tasted good
Thats who you are, thats what you could
Cmon cmon no one can see you cry

ΟΙ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΟΙ

H gatti με κάλεσε να συμμετάσχω σε ένα μπλογκοπαίχνιδο. Το παιχνίδι ζητά να περιγράψω σε 10 προτάσεις πώς φαντάζομαι ότι μπορεί να είναι η ζωή σε 50 χρόνια. Καταρχάς θεωρώ ότι πρόκειται για διασκεδαστικό εγχείρημα αλλά ταυτόχρονα και πολύ δύσκολο. Οι άνθρωποι προσπαθούν να προβλέψουν το μέλλον, χρησιμοποιώντας στοιχεία και εμπειρίες του παρελθόντος και του παρόντος. Δεν υπάρχει πιο ασφαλής τρόπος για να πέσουν έξω. Το μέλλον ΠΟΤΕ δεν θα το προβλέψουμε με καλή προσέγγιση διότι οι αλλαγές που πραγματοποιούνται στην κοινωνία και την επιστήμη είναι αλματώδεις και όχι προοδευτικές βήμα-βήμα. Πρώτο πρόσφατο παράδειγμα η ανακάλυψη το ηλεκτρισμού. Οι άνθρωποι του 19ου αιώνα δεν θα μπορούσαν να φανταστούν την πορεία της ζωής από την ανακάλυψη του ηλεκτρισμού και μετά. Δεύτερο παράδειγμα η ανακάλυψη του τρανζίστορ πυριτίου και κατ' επέκταση του Η/Υ. Ποιος άνθρωπος του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα θα μπορούσε να φανταστεί την πορεία του κόσμου χωρίς να λάβει υπόψη του την εξέλιξη των ηλεκτρονικών υπολογιστών; Τρίτο χαρακτηριστικό παράδειγμα η εφεύρεση του διαδικτύου. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αναλύσουμε το κατά πόσο άλλαξε την ζωή των ανθρώπων.

Τα αναφέρω όλα αυτά , όχι για να πω ότι δεν έχει την πλάκα του να στοχάζεσαι το μέλλον , ίσα ίσα που αποτελεί ένα από γοητευτικότερα εγχειρήματα του μυαλού , αλλά διότι μου κάνει τρομερή εντύπωση η απαισιοδοξία που διακατέχει του περισσότερους που συμμετέχουν σε αυτό το παιχνίδι. Δυστυχώς η κουλτούρα της απαισιοδοξίας και της μιζέριας που διακατέχει το μεγαλύτερο τμήμα του κόσμου της διανόησης έχει παίξει αποφασιστικό ρόλο σε αυτήν την όχι ευχάριστη κατάσταση. Το έχω γράψει και παλαιότερα ότι η διανόηση είναι ταγμένη να υπηρετεί την κινδυνολογία και την προσμονή της συμφοράς. Όλα πάνε κατά διαόλου , που έχουμε καταντήσει , τι ωραία και αθώα (εδώ γελάνε!) ήταν τα πράγματα τα παλιά τα χρόνια κ.ο.κ.

Δυστυχώς φίλοι, όλα αυτά εκπορεύονται αφενός από την αθεράπευτη νοσταλγία των ανθρώπων για τα παιδικά τους χρόνια και αφετέρου από την μεγάλη ανάγκη των φιλοσόφων και στοχαστών να γίνονται μάντεις κακών και συμφορών. Διότι αν όλα βαίνουν καλώς στη ζωή , τι να τις κάνουμε τις φιλοσοφίες και τις θεωρίες; Από τι να λυτρωθούμε;

Πότε επιτέλους θα συνειδητοποιήσουμε ότι το μοναδικό πράγμα που απασχολεί τον άνθρωπο είναι ο φόβος του θανάτου και το εφήμερο της ζωής. Κάθε φορά που προβλέπουμε μία δυστυχία κάνουμε πρόβα θανάτου.

Για να μην τα πολυλογώ , διότι για αυτό το θέμα θα μπορούσα να γράψω σελίδες , θα παραθέσω ένα κείμενο που πιστεύω ότι θα καταφέρει να αλλάξει την γνώμη έστω και ενός απαισιόδοξου ανθρώπου που θα διαβάσει το μπλογκ. Και αυτό κέρδος θα είναι! Το κείμενο είναι αρκετά μεγάλο αλλά αξίζει τον κόπο να διαβαστεί. Επιτέλους να ακουστούν και οι ψύχραιμες απόψεις, βασισμένες σε στοιχεία, και όχι κινδυνολογίες που μας κατακλύζουν από το πρωί ως το βράδυ.

Ελ Νίνιο και κομήτες

Υπάρχουν άραγε φιλόσοφοι που να μην «ευαγγελίζονται» καταστροφές; Μήπως πλησιάζει η ώρα της κρίσεως για όλους εκείνους τους διανοουμένους που μονίμως προβλέπουν τη συντέλεια και μονίμως διαψεύδονται;

Πρέπει να ήταν μέσα της δεκαετίας του '70 όταν «ανακάλυψα» ένα συνταρακτικό βιβλίο του Πολ Ερλιχ το οποίο είχε τον τίτλο «Η πληθυσμιακή βόμβα». Ενθουσιάστηκα τόσο πολύ που, με άδειά του, το μετέφρασα πρόχειρα και το μοίραζα ως σημειώσεις του μαθήματος μου «Οικολογία του Ανθρώπου» στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Το βιβλίο αυτό περιείχε αναρίθμητα στοιχεία για την εξάντληση των φυσικών πόρων του πλανήτη μας. Από το πετρέλαιο και το νερό ως τα μέταλλα, ως το 2000 σχεδόν τα πάντα θα έχουν λιγοστέψει επικίνδυνα και γι' αυτό θα είναι δυσεύρετα και πανάκριβα. Κατά το κοινώς λεγόμενο, «μαύρο φίδι που θα μας έτρωγε». Όπως γράφει όμως ακόμη και ο Τζον Λέσλι ­ το βιβλίο του οποίου σήμερα σχολιάζω ­, «οι προβλέψεις (του Ερλιχ) αποδείχθηκαν υπερβολικά απαισιόδοξες».
Ας πάμε όμως έναν αιώνα πίσω, όταν ο Μάλθους προέβλεψε ότι πολύ σύντομα ο πλανήτης μας θα έφθανε στα όρια της αντοχής του. Πράγμα που σήμαινε λιμούς, λοιμούς και πολέμους οι οποίοι θα μείωναν τον αριθμό του πληθυσμού σοβαρά. Ο Μάλθους αναφερόταν σε πληθυσμό το μέγεθος του οποίου ήταν περίπου ένα δισεκατομμύριο. Ξεπεράσαμε ήδη τα έξι δισεκατομμύρια και ο Μάλθους αποδεικνύεται ότι έκανε λάθος.
Να προσθέσω τον Όργουελ και το εφιαλτικό του βιβλίο για το 1984; Φυσικά και τίποτε απ' όσα προέβλεπε δεν έγινε!

Αλλά μήπως το 1972, υπό την αιγίδα της λεγόμενης «Λέσχης της Ρώμης», δεν εκδόθηκε το βιβλίο «Τα όρια της Ανάπτυξης» του οποίου, όπως ξανά αναφέρει ο Λέσλι, «μερικές από τις προβλέψεις αποδείχθηκαν υπερβολικά "μαύρες"»;
Ίσως φαίνεται περίεργο που στον πρώτο μήνα του χρόνου σχολιάζω το βιβλίο ενός πολύ γνωστού φιλοσόφου τον οποίο ­ ας μου επιτραπεί η απρέπεια ­ θα κατέτασσα με κάποια δόση χιούμορ, φυσικά, στους λεγόμενους «φιλοσόφους της συμφοράς». Ποιος είναι άραγε ο λόγος που ένας διανοούμενος πρέπει (σώνει και καλά!) να προβλέπει δυστυχία είναι κάτι που αδυνατώ να αντιληφθώ.
Όπως και αν έχει το πράγμα, δεν θα εμφανιστώ ως προπέτης ούτως ώστε να σχολιάσω δυσμενώς τον διάσημο φιλόσοφο Τζον Λέσλι και το βιβλίο του «Το τέλος του κόσμου». Για τον οποίο άλλοι διάσημοι διανοούμενοι έχουν γράψει τα καλύτερα λόγια που λίγο απέχουν από το να χαρακτηριστούν διθυραμβικά. Ας μου επιτραπεί να αντιγράψω μόνο μία κριτική, αυτή του Νίκολας Ρίσερ, καθηγητή Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ: «Ο Τζον Λέσλι πηγαίνει εκεί όπου άλλοι φοβούνται να βαδίσουν και επιστρέφοντας φέρνει μαζί του καθαρό χρυσάφι».
Έχουμε μπροστά μας ένα βιβλίο το οποίο θα χαρακτήριζα ­ αν μη τι άλλο ­ περίεργο. Ξεκινά με το κεφάλαιο «Ο κίνδυνος της εξαφάνισης» στο οποίο ασχολείται κατ' αρχήν με «Το επιχείρημα της ημέρας της κρίσεως του (κοσμολόγου Μπράντον) Κάρτερ», συνεχίζει με τις «Απειλές για την επιβίωση του ανθρώπινου γένους» και πάει λέγοντας.
Ο Λέσλι, όχι τόσο συνηθισμένο για «καθαρό» φιλόσοφο, έχει και αρκετές γνώσεις εφηρμοσμένων επιστημών όπως η φυσική. Τούτο σημαίνει ότι διαθέτει τη δυνατότητα να σχολιάζει ­ πάντα ως προς τον κίνδυνο ­ απειλές για την επιβίωσή μας όπως ο βιολογικός πόλεμος, ο χημικός πόλεμος, η καταστροφή του στρώματος του όζοντος, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η δηλητηρίαση από ρύπανση, οι αρρώστιες και οι επιδημίες. Προχωρεί όμως παραπέρα, μια και στη συνέχεια αναφέρεται και στους «Συχνά μη αναγνωρισμένους κινδύνους» όπως οι φυσικές καταστροφές: εκρήξεις ηφαιστείων, επιθέσεις αστεροειδών και κομητών, μια ακραία εποχή παγετώνων που οφείλεται σε πέρασμα μέσα από ένα διαστρικό νέφος, ένας κοντινός υπερκαινοφανής αστέρας (σουπερνόβα), άλλες μαζικές αστρονομικές εκρήξεις, μια κατά βάση απρόβλεπτη βλάβη ενός σύνθετου συστήματος και «κάτι που δεν ξέρουμε τι είναι». Αλλά μη θεωρήσετε ότι τελειώσαμε γιατί υπάρχουν, επίσης στους «συχνά μη αναγνωρισμένους κινδύνους», και οι καταστροφές που προκαλεί ο άνθρωπος και οι οποίες δεν έχουν ήδη αναφερθεί. Αρχίζουμε την παράθεσή τους: απροθυμία για τεκνοποίηση, καταστροφή από γενετική μηχανική, καταστροφή από νανοτεχνολογία, καταστροφές που σχετίζονται με ηλεκτρονικούς υπολογιστές, κάποια καταστροφή σε έναν τεχνολογικό κλάδο (ίσως απλώς στον γεωργικό, που είχε γίνει κρίσιμος για την ανθρώπινη επιβίωση), δημιουργία νέας μεγάλης έκρηξης, η πιθανότητα δημιουργίας μιας παντελώς καταστρεπτικής φάσης μετάπτωσης, εξόντωση από εξωγήινους και, τέλος, ­ μη μου πείτε ότι δεν το περιμένατε ­ «κάτι που δεν ξέρουμε τι είναι».
Βεβαίως δεν αποκλείεται όταν όλοι οι διανοούμενοι θεωρούν ότι ­ αυτό μπήκε και ως θέμα της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις στα πανεπιστήμια ­ «μπορεί να αναπτύσσεται η τεχνολογία αλλά τι κάνουμε με την υποβάθμιση του ανθρωπισμού μας» να αποτελώ την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Είναι τυχαίο ή όχι άλλωστε ότι οι υποψήφιοι στις εισαγωγικές απάντησαν με βάση το βιβλίο του φιλόσοφου Παπανούτσου «Η κρίση του πολιτισμού μας»; Γιατί ­ το σκέφτομαι απ' εδώ, το σκέφτομαι απ' εκεί ­ η ανακάλυψη και η χρήση του τηλεφώνου, του φαξ, του αεροπλάνου, των εμβολίων, του αξονικού τομογράφου, του τεχνητού νεφρού και τόσων άλλων προόδων και ανακαλύψεων να μειώνει τον ανθρωπισμό μου;
Διάβαζα πρόσφατα κάποιον που έκλαιγε με μαύρο δάκρυ επειδή χάνεται η άμεση σχέση μολυβιού - χαρτιού με τον άψυχο (λες και το μολύβι έχει ψυχή!) κομπιούτερ και η απορία μου μεγάλωνε: Υπάρχει μια ανθρώπινη ανακάλυψη την οποία οι διανοούμενοι να την δέχθηκαν με ευχαρίστηση; Με ποια λογική χάνεται ο ανθρωπισμός μου όταν μπορώ ­ αυτό το επιχείρημα το άκουσα από τον Νίκο Δήμου ­ να απολαύσω όλες τις συμφωνίες του Μπετόβεν; και μάλιστα σε διάφορες εκτελέσεις και με τον άψογο ήχο του ηχοσυστήματός μου; Πόσοι γνωρίζουν ότι την εποχή που έζησε ο Μπετόβεν ένας σύγχρονός του ήταν σχεδόν αδύνατον να έχει την ίδια μ' εμένα απόλαυση;
Στην αρχή του βιβλίου ο Λέσλι γράφει: «Ας ελπίσουμε ότι ο Τζον Μόρτιμερ είχε άδικο στα λόγια που απέδωσε στον διάσημο ήρωά του: "Οσο κι αν θέλουμε να ισχυριζόμαστε πως βλέπουμε μπροστά, η ανθρωπότητα ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για το παρελθόν της παρά για το μέλλον της"».
Αλλά κατά πόσον ο Λέσλι γίνεται πραγματικός «μελλοντολόγος» όταν ασχολείται κατά βάση μόνο με τις καταστροφές και τους κινδύνους; Με ποια λογική θεωρεί ότι «το διεθνές εμπόριο τροφίμων, τα επιχειρηματικά ταξίδια και ο τουρισμός μεταφέρουν τις αρρώστιες γρήγορα σε όλη την υδρόγειο» και δεν σχολιάζει επίσης ότι η σημερινή παγκοσμιοποίηση δρα και ανασταλτικά μεταφέροντας την πληροφόρηση, τις ανακαλύψεις και τις προόδους; ότι το εύρημα του Γάλλου γιατρού για το AIDS γίνεται πρώτο βήμα για παραπέρα αξιοποίηση από τον Αμερικανό και τον Ιάπωνα συνάδελφό του ερευνητή;
Ίσως θεωρήσετε ότι η άποψή μου είναι να μη διαβάσετε το βιβλίο. Μόνο που κάνετε λάθος, επειδή το συνιστώ ένθερμα. Και όχι απλώς για να ενημερωθείτε για το πού πηγαίνει η σύγχρονη (αλλά και η παλαιότερη!) φιλοσοφία. Η οποία μετέφερε την απαισιοδοξία και σε άλλους «χώρους» όπως η οικολογία. Εκείνο που θεωρώ ιδιαίτερα χρήσιμο είναι η σύγκριση που είμαι βέβαιος ότι θα κάνει ο αναγνώστης. Μεταξύ αυτών που θεωρητικολογούν πάνω στη δυστυχία και στα προβλήματα και εκείνων που εργάζονται νυχθημερόν ­ τους αποκαλούμε υποτιμητικά τεχνοκράτες ­ για να μας κάνουν τη ζωή ευκολότερη, μακρότερη και ωραιότερη. Αντιλαμβάνομαι προφανώς ότι σ' αυτόν τον ιδεολογικό χώρο οι απόψεις μου ίσως φαίνονται από φαιδρές ως απλοϊκές. Αλλά γιατί να μη θεωρηθούν και χρήσιμες; Ξέρετε τι επιχειρήματα θα αντλήσουν, π.χ., από αυτό το βιβλίο οι «οικολόγοι της συμφοράς»; Σίγουρα θα μπορούν να «δρομολογήσουν» πλέον δεκάδες διαλέξεις, καταγγελίες και κινητοποιήσεις. Εγώ όμως παραμένω αθεράπευτα αισιόδοξος. Γι' αυτό ας σας πω και ένα τελευταίο ­ ίσως το διαβάσατε ξανά ­ επιχείρημα: Εφόσον τα πάντα πάνε προς το χειρότερο, γιατί τα νέα παιδιά γίνονται υγιέστερα, ψηλότερα και ωραιότερα από εμάς;

Το κείμενο είναι του Ν.Σ.Μάργαρη, καθηγητή Διαχείρισης Οικοσυστημάτων στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

Πηγή : Το ΒΗΜΑ, 18/01/1998

"Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ" , ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ;

Πριν δύο χρόνια διάβασα ένα υπέροχο ιστορικό μυθιστόρημα με τίτλο "Ο δρόμος προς την Ιερουσαλήμ" του Σουηδού συγγραφέα Γιαν Γκιγιού.

Βρισκόμαστε στον 12ο αιώνα μ.χ. στην περιοχή της σημερινής Σουηδίας. Κράτη δεν υπήρχαν τότε, παρά μεγάλες "οικογένειες" που κατείχαν σημαντικά τμήματα γης και σκοτωνόντουσαν μεταξύ τους ή συγγένευαν προκειμένου να τα επεκτείνουν. Η δουλεία είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό , και οι δεισιδαιμονίες και προλήψεις μία καθημερινότητα. Οι κάτοικοι της περιοχής έχουν ασπαστεί τον χριστιανισμό και τα μοναστήρια αποτελούν τα σχολεία της εποχής. Ο Αρν Μάγκνουσον , ήρωας του βιβλίου , ένα μικρό αγόρι που η πιο πιθανή του πορεία είναι να ακολουθήσει την ζωή του πατέρα του (ιδιοκτήτης φάρμας) , βρίσκεται αναίσθητος κατά την διάρκεια ενός παιχνιδιού στην ύπαιθρο. Οι γονείς του τον θεωρούν νεκρό , το αγόρι όμως απλώς βρίσκεται σε κώμα. Και ω του θαύματος μετά από κάποιες ώρες επανέρχεται. Οι γονείς θεωρούν το γεγονός σημαδιακό και θα τάξουν το παιδί σε μοναστήρι.

Στο μοναστήρι , ο νεαρός Αρν Μάγκνουσον διδάσκεται λατινικά και εκπαιδεύεται στο τόξο και το σπαθί από έναν παλιό Ναϊτη μοναχό. Στα δεκαεφτά του, είναι έτοιμος πια να γίνει και ο ίδιος μοναχός αλλά και πολεμιστής, χωρίς όμως να γνωρίζει πολλά για τον πραγματικό κόσμο. Η συνάντησή του με δυο αδελφές θα αποβεί μοιραία. Θα πέσει θύμα της γοητείας τους και θα διαπράξει αδίκημα απέναντι στην Εκκλησία. Η τιμωρία είναι αυστηρή: θα πρέπει να υπηρετήσει ως Ναϊτης Ιππότης στο φραγκικό βασίλειο της Ιερουσαλήμ...

Το παραπάνω βιβλίο αποτελεί το πρώτο μέρος μίας τριλογίας με θέμα τις σταυροφορίες. Τα άλλα δύο βιβλία είναι τα THE KNIGHTS TEMPLAR και THE KINGDOM AT THE END OF THE ROAD. Όταν διάβασα το πρώτο βιβλίο το 2006 , περίμενα ότι εντός του τότε έτους θα εκδιδόταν τουλάχιστον το δεύτερο μέρος. Έχουν περάσει τρία χρόνια από την έκδοση του πρώτου μέρους της τριλογίας και ακόμα να δούμε τα άλλα δύο. Είναι κρίμα. Το βιβλίο είναι πολύ καλό και θα ήθελα να διαβάσω την συνέχεια. Να , κάτι τέτοια μου συμβαίνουν και μετανιώνω που όταν ήμουν πιτσιρικάς πήγαινα αδιάβαστος στα αγγλικά. Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα.

ΕΝΑΣ ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΤΕΛΙΚΟΣ

Ο σημερινός τελικός του Euro 2008 είναι ένας αγώνας απρόβλεπτος και περίεργος. Τώρα θα μου πεις , "και ποιος τελικός ήταν προβλέψιμος ;" και ίσως να έχεις και δίκιο , αλλά ειδικά στο σημερινό παιχνίδι δεν μπορώ να φανταστώ τι θα υπερισχύσει. Η νοοτροπία νικητή των Γερμανών που μπαίνουν στο γήπεδο με την αίσθηση ότι κάτι θα γίνει πάλι και θα κερδίσουν ή η απαράμιλλη τεχνική των Ισπανών που αν εμφανιστεί στο χορτάρι μπορεί να διαλύσει οποιοδήποτε τακτικό σχέδιο άμυνας; Είναι σχεδόν σίγουρο ότι οι Γερμανοί, έχοντας αυτογνωσία, θα παραχωρήσουν την κατοχή της μπάλας στους Ίβηρες και θα προσπαθήσουν να κλείσουν τους διαδρόμους προς την εστία τους. Το έκαναν με τους Πορτογάλους (παρόμοια σχολή ποδοσφαίρου με τους Ισπανούς) και χτυπώντας στην κόντρα επίθεση και στα στημένα καθάρισαν το ματσάκι. Εδώ όμως υπάρχει μία σημαντική διαφορά. Η Ισπανία διαθέτει έναν από τους κορυφαίους τερματοφύλακες στον κόσμο και όχι τον τροχονόμο Ρικάρντο. Οι ευγενικές προσφορές του Πορτογάλου τερματοφύλακα δεν νομίζω ότι θα επαναληφθούν από τον Κασίγιας. Και λόγω του ότι είναι καλύτερος τερματοφύλακας και λόγω της πολύ καλής κατάστασης στην οποία βρίσκεται σε αυτό το τουρνουά.

Από την άλλη, υπάρχει η αλλαγή πλάνων λόγω της απώλειας του Βίγια. Μπορεί στο παιχνίδι με την Ρωσία η αλλαγή από 4-4-2 σε 4-5-1 να είχε ευεργετικές συνέπειες για την εξέλιξη του αγώνα υπέρ των Ισπανών , σήμερα όμως οι αντίπαλοι θα είναι προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν μία ομάδα με πέντε χαφ. Ως εκ τούτου το παιχνίδι θα κριθεί κατά την γνώμη μου σε δύο σημεία-κλειδιά. Στο κατά πόσο οι σχετικά άτεχνοι αλλά τρεχαλατζήδες Γερμανοί θα καταφέρουν να περιορίσουν την εκρηκτική πεντάδα των χαφ που θα παρατάξει ο Αραγονιές και κυρίως στην αποτελεσματικότητα που θα δείξουν οι δύο ομάδες στις ευκαιρίες που θα τους παρουσιαστούν. Σε αυτό το τελευταίο , παίζει κατά την γνώμη μου μεγάλο ρόλο η ψυχολογία. Οι Γερμανοί είναι ψυχροί και αποτελεσματικοί. Έφτασαν εδώ που έφτασαν χωρίς να αποδώσουν ποδόσφαιρο υψηλών προδιαγραφών παρά μόνο εκμεταλλευόμενοι την ικανότητα τους στις στημένες φάσεις , την αποτελεσματικότητα του διδύμου Ποντόλσκι-Κλόζε και την μεγάλη φόρμα του Σβαϊνσταϊγκερ. Έχουν φάει με το κουτάλι τους τελικούς και ξέρουν πως να παίρνουν τρόπαια. Ακόμα και σε περίοδο παρακμής , κατέκτησαν το Euro 1996 στην Αγγλία , έχασαν ένα τελικό Μουντιάλ από την Βραζιλία του Ριβάλντο και του Ρονάλντο το 2002 στην Άπω Ανατολή , πήραν τρίτη θέση στο δικό τους Μουντιάλ πρόπερσι και φέτος είναι πάλι στον τελικό. Είναι πραγματικά απίστευτο αυτό που συμβαίνει με αυτήν την ομάδα. Όσες φορές έχουν διακριθεί οι Γερμανοί σε Μουντιάλ και Euro δεν έχουν διακριθεί -πλην Ιταλίας- όλες οι άλλες Ευρωπαικές ομάδες μαζί!

Θα μπορέσουν οι σαφώς καλύτεροι αλλά πρωτάρηδες Ισπανοί να αντέξουν το βάρος ενός τελικού Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος; Αν η Γερμανία είχε ακόμα 1-2 ποιοτικούς παίκτες , κυρίως στην άμυνα , δεν θα τους έδινα καμία τύχη. Τώρα όμως προβλέπω να γίνεται μεγάλη μάχη. Άντε να δούμε...

ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΕ ΤΑ ΑΛΛΑ ΤΡΕΝΑ ΝΑ ΠΕΡΝΟΥΝ

Κλείσαμε με την Βίκυ 5 χρόνια στο ίδιο μέρος. Στη Σάμο. Ήταν Ιούνιος του 2003 όταν μας έβγαζε το πλοίο ΧΙΟΝΙ (ο Θεός να το κάνει...) στο λιμάνι του νησιού. Σαν να την ακούω τώρα δίπλα μου να μου λέει : " Ρε συ , πολλά φώτα έχει εδώ! Δεν είναι τόσο μικρό μέρος όσο μας έλεγαν!". Κατεβήκαμε σαν χαμένοι , όπως συμβαίνει σε κάθε ταξιδιώτη που πηγαίνει κάπου για πρώτη φορά. Μας περίμεναν ο κύριος Βαγγέλης και η κυρία Τούλα , μακρινοί συγγενείς της Βίκυς , οι οποίοι προσφέρθηκαν να μας φιλοξενήσουν μέχρι να βρούμε σπίτι. Το θυμάμαι σαν τώρα , φτάσαμε Τετάρτη βράδυ στις 12 τα μεσάνυχτα. Την Παρασκευή είχαμε ήδη βρει σπίτι , το κλείσαμε , και νοικιάσαμε αυτοκίνητο προκειμένου να γνωρίσουμε το νησί που θα μας φιλοξενούσε για αρκετά (όπως αποδείχτηκε) χρόνια. Πέντε χρόνια όχι ιδιαίτερα συναρπαστικά , αλλά χρόνια δικά μας , κατάδικα μας. Μόνοι μας σε ένα ξένο μέρος χωρίς στενούς συγγενείς και φίλους ξεκινούσαμε μία νέα ζωή. Όλα έγιναν πολύ απότομα. Η αλλαγή περιβάλλοντος , ο γάμος μας , το νέο μας σπιτικό με τα καινούργια έπιπλα , η καινούργια δουλειά...

Όσο μεγαλώνεις τόσο πιο δύσκολο είναι να κάνεις φίλους. Οι πραγματικοί φίλοι είναι αυτοί που κάνεις στο σχολείο και συνεχίζεις να έχεις επαφή μαζί τους και μετά από αυτό. Ήμουν από τους τυχερούς καθώς είχα στη Χίο μία πραγματικά μοναδική παρέα. Άτομα τόσο διαφορετικά μεταξύ μας , αλλά με σεβασμό ο ένας για τον άλλο και κυρίως με διάθεση κατανόησης και συγχώρεσης όταν οι αναπόφευκτες παρεξηγήσεις έκαναν την πανηγυρική τους εμφάνιση. Αυτός άλλωστε ήταν και ο λόγος που μείναμε παρέα για αρκετά χρόνια μέχρι να μας χωρίσει η απόσταση και η ίδια η ροή της ζωής.

Στην Σάμο με τον καιρό κάναμε τις γνωριμίες μας και αποκτήσαμε τις παρέες μας. Κάποιοι είναι φίλοι μας ακόμα και σήμερα , άλλοι έφυγαν νωρίς και δεν προλάβαμε να δεθούμε πολύ , άλλοι ήταν φίλοι ή του ενός ή του άλλου και η απώλεια τους δεν ήταν πλήρως αισθητή και για τους δυο μας. Όλα αυτά μέχρι φέτος. Διότι φέτος τα πράγματα κύλησαν κάπως διαφορετικά. Η Βίκυ , ως καθηγήτρια που είναι , κάθε χρόνο γνωρίζει καινούργια άτομα. Τις περισσότερες χρονιές είτε λόγω χημείας είτε λόγω διαφοράς ηλικίας είτε για χίλιους δύο λόγους, δεν έκανε τέτοιου τύπου γνωριμίες ικανές να οδηγήσουν σε μία καλή φιλία. Φέτος γνώρισε την Γιώτα και τον Βασίλη και έφτιαξαν μία πολύ καλή παρέα. Από κοντά και εγώ , χωρίς να το πολυκαταλάβω βρέθηκα μέλος της παρέας , αν και είμαι σίγουρος ότι (όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων) η πραγματική παρέα ήταν οι τρεις τους. Πέρασε ένας χειμώνας αρκετά διαφορετικός από ότι τις άλλες χρονιές. Βγαίναμε συχνά , τα πίναμε , μαζευόμασταν σπίτι και συζητούσαμε με τις ώρες , γενικά περάσαμε πολύ καλά. Ήταν μία χρονιά ενδιαφέρουσα από κάθε άποψη , περάσαμε σε άλλη διάσταση , από εκεί που βγαίναμε έξω μία φορά κάθε 15 μέρες , φτάσαμε να βγαίνουμε αρκετά συχνά και ορισμένες φορές μέρα παρά μέρα , καταναλώσαμε πολλά λίτρα κρασί και μπύρας και αναπτύξαμε δεκάδες φιλοσοφικά , ιστορικά και επιστημονικά θέματα στα οποία είχαμε , όπως συμβαίνει συνήθως , εντελώς διαφορετικές απόψεις.

Ο καιρός όμως περνάει και χάνεται σαν τον καπνό. Ώσπου να το καταλάβουμε , ήρθε το καλοκαίρι. Τα παιδιά πήραν μετάταξη για άλλη πόλη και προχθές έφυγαν για να παρουσιαστούν στο επόμενο σχολείο. Εμείς μείναμε εδώ σαν το τρένο που βλέπει τα άλλα τρένα να περνούν. Του χρόνου θα έρθουν άλλα άτομα , νέες γνωριμίες , νέες παρέες , νέες παρεξηγήσεις, νέες στιγμές ευτυχίας και πίκρας. Το ποστ λοιπόν αυτό είναι αφιερωμένο σε αυτήν την παρέα. Να είστε καλά και να περνάτε ευτυχισμένα. Και να θυμάστε πάντα αυτό που είχε πει ένας Αμερικανός που μου διαφεύγει το όνομα του : "1 λεπτό θυμού ισοδυναμεί με 60 δευτερόλεπτα στέρησης ευτυχίας"

ΜΟΝΟΗΜΕΡΗ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΚΟΥΣΑΝΤΑΣΙ

THE STRANGLERS - ALWAYS THE SUN.

How many times have you woken up and prayed for the rain?
How many times have you seen the papers apportion the blame?
Who gets to say, who gets the work and gets to play?
I was always told at school, everybody should get the same

How many times have you been told, if you don't ask you don't get?
How many liars have taken your money, your mother said you shouldn't bet?
Who has the fun, is it always the man with the gun?
Someone must have told him, if you work too hard you can sweat

There's always the sun
There's always the sun
Always, always, always the sun

How many times have the weathermen told you stories that made you laugh?
Y'know it's not unlike the politician and the leaders when they do things by half
Who gets the job, of pushing the knob
That sort of responsibility you draw straws for, if you're mad enough

There's always the sun
There's always the sun
Always, always, always the sun

ΠΕΡΑΣΕ ΚΙΟΛΑΣ ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ

Στο σχολείο ήμουν των θετικών επιστημών. Η σχέση μου με τα Νέα Ελληνικά , τα Αρχαία , την Έκθεση και γενικά οτιδήποτε φιλολογικό ήταν τραγική. Δεν μπορούσα και δεν είχα την διάθεση να γράψω ούτε πέντε γραμμές. Δεν το λέω για να υπερβάλω , είναι η πραγματικότητα. Στην δεύτερη τάξη του Λυκείου, ήταν τόσο μεγάλη η απέχθεια μου για τα Αρχαία Ελληνικά, που πήρα τελικό βαθμό 9. Σε αντίθεση με τα μαθηματικά , την φυσική και την χημεία που ήμουν αρκετά καλύτερος. Γιατί τα αναφέρω αυτά; Διότι αν μου έλεγες πριν από 17 χρόνια ότι το 2008 θα καθόμουν μπροστά σε ένα pc και θα έγραφα , οτιδήποτε και αν ήταν αυτό πόσο μάλλον ημερολόγιο, θα σε περνούσα για τελείως τρελό. Σαν να έλεγες στον Φάνη Κατεργιαννάκη ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα γίνει Πρωταθλητής Ευρώπης με την Εθνική ομάδα της Ελλάδος.

Τελικά αυτό που δεν θα μπορούσα ούτε κατά διάνοια να φανταστώ (άλλη μία απόδειξη ότι στη ζωή δεν έχει νόημα να στοχαζόμαστε το μέλλον παρά μόνο να ζούμε το σήμερα) γίνεται πράξη εδώ και ένα χρόνο. Το παρόν ιστολόγιο κλείνει αύριο ένα χρόνο ζωής. Ποτέ, μέσα από αυτόν τον χώρο δεν προσπάθησα (αλλά ούτε και πίστευα ότι μπορώ) να προσφέρω κάτι ιδιαίτερα σημαντικό είτε στον εαυτό μου είτε σε αυτούς που το διαβάζουν. Το μόνο που θέλω είναι να προσφέρω μερικές στιγμές προβληματισμού , ελάχιστες γνώσεις , κάποιες προτάσεις για βιβλία και μη πρωτότυπες ποδοσφαιρικές αναλύσεις.

Στην αρχή ξεκίνησα χαλαρά , συνέχισα αρκετά πιο συστηματικά και τώρα βρίσκομαι σε μία φάση (είναι και καλοκαιράκι...) που δεν μου κάνει και πολύ κέφι να γράψω. Ξέρω ότι βαριέμαι γρήγορα στην ζωή μου και αρκετά συχνά ρέπω προς την τεμπελιά και ενίοτε τη μελαγχολία οπότε το γεγονός ότι συνεχίζω να γράφω σε αυτό το ιστολόγιο ένα χρόνο μετά το πρώτο ποστ, αποτελεί για τις συνήθειες μου αν μη τι άλλο , έκπληξη.

ΝΕΑ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΜΕ ΧΡΗΣΗ ΦΕΛΙΖΟΛ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟ ΑΘΗΝΑΣ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

«Πλωτός», πάνω σε... φελιζόλ πάχους έως τριών μέτρων, θα είναι πλέον ο νέος αυτοκινητόδρομος Αθηνών- Θεσσαλονίκης στο ύψος των Θερμοπυλών σε μήκος περίπου ενός χιλιομέτρου.
Oι μηχανικοί και οι κατασκευαστές σήκωσαν ψηλά τα χέρια όταν οι συμβατικές μέθοδοι για τα επιχώματα δεν μπορούσαν να αποδώσουν μέσα σε βαλτώδη περιοχή. Έτσι αναζήτησαν λύσεις σε περισσότερο ελαφρά υλικά και ήδη άρχισε να κατασκευάζεται το πρώτο τμήμα δρόμου στην Ελλάδα που δεν έχει ως υπόστρωμα χώματα και πέτρες αλλά 60.000 κυβικά φελιζόλ, ακριβώς δίπλα από τον βράχο των Θερμοπυλών όπου ο Ξέρξης έδενε τα πλοία του. «Πρόκειται για μια τεχνολογία που είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στο εξωτερικό όταν πρόκειται να κατασκευάσουν δρόμους σε βαλτώδεις περιοχές», υπογράμμισε ο εργοταξιάρχης κ. Νίκος Αγγελόπουλος ενημερώνοντας τους συναδέλφους του μηχανικούς στο ΤΕΕ Ανατολικής Στερεάς. Όπως εξήγησε «πρόκειται για μια ιδιαίτερα ασφαλή μέθοδο αφού λαμβάνονται όλα τα μέτρα που είναι αναγκαία». Η συγκεκριμένη μέθοδος άρχισε να εφαρμόζεται στο τμήμα που βρίσκεται στις Θερμοπύλες. Αρχικά είχε γίνει όλη η προεργασία αλλά όταν τα επιχώματα έφτασαν τα 3 μέτρα παρατηρήθηκε ότι υπήρχαν σημαντικά προβλήματα. Τότε λοιπόν οι υπεύθυνοι μηχανικοί του έργου αναγκάστηκαν να κινηθούν προς άλλες κατευθύνσεις.
Λύση από τις Κάτω Χώρες
«Αναζητήσαμε λύσεις στο εξωτερικό και ιδιαίτερα στις Κάτω Χώρες όπου αντιμετωπίζουν με επιτυχία παρόμοια προβλήματα», τονίζει ο κ. Νίκος Αγγελόπουλος. Τα εργαστήρια στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας μελέτησαν τη σύνθεση του νέου για τα ελληνικά δεδομένα υλικού και αφού έλαβαν την έγκριση από την αρμόδια υπηρεσία του ΥΠΕΧΩΔΕ άρχισαν προετοιμασίες. Με τον παραδοσιακό τρόπο διαμορφώνουν τα γεωμετρικά χαρακτηριστικά του δρόμου και στη συνέχεια τοποθετούν γεωύφασμα και γεωπλέγμα (ειδικά συνθετικά υλικά που προστατεύουν το φελιζόλ από την επαφή με το έδαφος και την υγρασία). Αμέσως μετά τοποθετούν το φελιζόλ, που είναι ειδικής κατασκευής και με ειδική σύνδεση. Κάθε τμήμα του έχει μήκος 5 μέτρα, πλάτος ένα μέτρο και ύψους 63 εκατοστά. «Όλα τα εργοστάσια παραγωγής τέτοιων υλικών στη χώρα μας πήραν τις προδιαγραφές και προσανατόλισαν την παραγωγή τους...», υπογραμμίζει στα «ΝΕΑ» ο χημικός μηχανικός και υπεύθυνος του έργου κ. Βασίλης Τσιλίρης. Όπως σημειώνει «χρειάζονται περισσότερα από 60.000 κυβικά μέτρα τέτοιου υλικού και μάλιστα σε αρκετά σύντομο χρόνο. Ξεπερνά δηλαδή αυτή η παραγωγή και τις δυνατότητες των βιομηχανικών εγκαταστάσεων στη χώρα μας». Ήδη άρχισαν να γίνονται οι πρώτες παραδόσεις και κατά τμήματα η τοποθέτηση των φελιζόλ. «Μετά την ολοκλήρωση της τοποθέτησης όλο αυτό το υλικό καλύπτεται με μια μεμβράνη και πάνω από αυτό θα τοποθετηθεί οπλισμένο σκυρόδεμα πριν αρχίσουν τα έργα οδοστρωσίας», υπογραμμίζει κ. Τσιλίρης δίνοντας μεγάλη έμφαση στην ασφάλεια του έργου. Όπως εξηγεί τόσο η ειδική σύνθεση του συγκεκριμένου υλικού όσο και η μεθοδολογία κατασκευής διασφαλίζουν πλήρως το τελικό αποτέλεσμα.
Νορβηγοί σύμβουλοι
«Την Τετάρτη (σ.σ.: αύριο) αναμένονται στο εργοτάξιο και οι σύμβουλοί μας οι Νορβηγοί για να δουν τον τρόπο εφαρμογής και να μας δώσουν πιθανές κατευθύνσεις», υπογραμμίζει κ. Βασίλης Τσιλίρης. Και προσθέτει ότι η συγκεκριμένη μέθοδος κατασκευής συμβάλλει και στην ταχύτερη παράδοση ενός δρόμου. «Θα μπορούσε για παράδειγμα μέσα σε σύντομο χρόνο και χωρίς μεγάλη αναστάτωση να φανεί ωφέλιμη αυτή τεχνολογία στη διαπλάτυνση ενός δρόμου που τον θέλουμε πολύ γρήγορα και κάτω από δύσκολες συνθήκες ή ακόμα και στις περιπτώσεις εκείνες που έχουμε κάποιες καταπτώσεις», υποστηρίζει ο κ. Τσιλίρης και σημειώνει ότι «έπειτα από αυτό το τμήμα και με βάση αυτή την εμπειρία έχουν υποβληθεί σχέδια για να κατασκευαστεί με αυτό τον τρόπο ένα ακόμη δύσκολο τμήμα λίγο πριν από την είσοδο της Λαμίας». Μάλιστα στο συγκεκριμένο τμήμα σε ορισμένα σημεία με τη μέθοδο αυτή θα καλυφθεί επίχωμα που φτάνει ακόμη και τα 5 μέτρα.

Πηγή :http://www.tanea.gr

"ΜΗΔΕΝ"

- Κύριε Γκέτζ , στο βιβλίο σας «Μηδέν» διατρέχετε όλη την ιστορία του Ιράκ. Είναι η σημερινή κατάσταση που σας ώθησε σ' αυτό και πώς βλέπετε να εξελίσσεται;

«Γη τυραννισμένη από τον Σαντάμ Χουσέιν, από τους Ιρανούς κι από τους Αμερικανούς... πώς μπορεί να ξεχάσει κανείς πως είναι ο τόπος όπου είδε το φως η γραφή και η γραφή των αριθμών, το έπος του Γκιλγκαμές και ο κώδικας του Χαμουραμπί; Για δύο χρόνια έζησα στη Μεσοποταμία, ένιωσα τον παλμό των Σουμερίων, διέπλευσα τον Τίγρη... Τι θα απογίνει αυτός ο τόπος που διαμελίζεται ανάμεσα σε δύο τρομοκρατίες, εκείνη του Μπους κι εκείνη της Αλ Κάιντα; Να ευχηθούμε να εξουδετερώσουν η μία την άλλη, έτσι ώστε να αφήσουν τη θέση τους σε ανθρώπους που θα ξαναχτίσουν τη χώρα απ' την αρχή; Για να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο, πρέπει να εκλείψει ο βλακώδης δογματισμός και η προσκόλληση σε θρησκείες που βασίζονται στο μίσος».

Στο τελευταίο βιβλίο του με τον τίτλο "Μηδέν", ο Ντενί Γκέτζ καταπιάνεται με την ιστορία-μυθοπλασία της ανακάλυψης του αριθμού "0". Τόπος; Η Μεσοποταμία. Ήρωας; Μία γυναίκα ονόματι Αεμέρ η οποία αποτελεί σημείο αναφοράς σε όλες τις εποχές που αναφέρεται το βιβλίο μέχρι δηλαδή την ανακάλυψη του αριθμού. Το βιβλίο ξεκινά με το τέλος και τελειώνει με την αρχή , τον πόλεμο στο σημερινό Ιράκ. Η Αεμέρ στην σύγχρονη εποχή του πολέμου είναι αρχαιολόγος. Ξεκινώντας από το 3.000 π.χ. και καταλήγοντας στο σήμερα, μαθαίνουμε την ζωή της ηρωίδας μας , η οποία είναι κατά σειρά πόρνη , ονειρομάντης , ιέρεια , σκλάβα και στο τέλος αρχαιολόγος. Μέσα από τα μάτια της Αεμέρ και την σχέση της με τους άλλους πρωταγωνιστές , "βιώνουμε" τον πολιτισμό , τον τρόπο ζωής , την οικονομία , τη φύση , τα ήθη και τα έθιμα της εποχής , τις ανησυχίες , τους έρωτες και τις απογοητεύσεις των ηρώων αλλά κυρίως την αγωνιώδη προσπάθεια των φωτισμένων και προικισμένων ανθρώπων της εκάστοτε εποχής (πάντα στην περιοχή της Μεσοποταμίας) να ανακαλύψουν τους κατάλληλους τρόπους έκφρασης της "παρουσίας" αλλά και της "απουσίας". Η "παρουσία" εκφράζεται μέσω των αριθμών 1,2,3,4 και λοιπά , η "απουσία" όμως; Τώρα μας φαίνεται πανεύκολο να πούμε ότι η απουσία εκφράζεται με το "0". Τότε όμως ήταν τόσο δύσκολο όσο το να καταλάβει σήμερα κάποιος τον τρόπο δράσης της βαρύτητας. Τόσο απλή και συνηθισμένη , παντού γύρω μας να εκφράζεται και να εκδηλώνεται αλλά ακόμα να μην έχουμε ανακαλύψει τον τρόπο δράσης της... Έτσι και με το "0". Υπήρχε παντού αλλά δεν μπορούσε να βρεθεί τρόπος να εκφραστεί.

Το βιβλίο δεν είναι μία απλή καταγραφή επιστημονικών αναζητήσεων και σκέψεων , είναι μία ζωντανή και συναισθηματικά διανθισμένη αφήγηση της ζωής των ηρώων , μέσω της οποίας μαθαίνουμε την πορεία προς την εφεύρεση του μαγικού αριθμού. Έχει δε στο τέλος ιδιαίτερα συγκινησιακή χροιά η οποία εμένα προσωπικά με άγγιξε. Αυτό το βιβλίο μου άρεσε πολύ. Το έχω προτείνει ήδη στην gatti , η οποία από ότι μου είπε το αγόρασε ήδη , και το προτείνω ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του ιστορικού μυθιστορήματος. Κανείς δεν θα μείνει παραπονεμένος διαβάζοντας αυτό το βιβλίο.

EURO 2008 , ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ

Τα βραδινά παιχνίδια τα παρακολουθώ. Τα απογευματινά τα ... ακούω διότι εκείνη την ώρα ασχολούμαι με άλλο ποδόσφαιρο , το λεγόμενο επιτραπέζιο ή αλλιώς subbuteo. Μεγάλη πώρωση το subbuteo. Ξανανιώσαμε παιδιά με τον Χρίστο και έχουμε πέσει με τα μούτρα στο παιχνίδι. Παίζουμε στάνταρ 2 ώρες την ημέρα και μερικές φορές ακόμα περισσότερο.

Επανερχόμενος στο euro 2008 να πω ότι μου έχει αφήσει πολλή καλές εντυπώσεις. Η Ολλανδία είναι χάρμα οφθαλμών , η Πορτογαλία "διαστημική" με τον κορυφαίο παίκτη στον κόσμο στις τάξεις της και η Κροατία ιδιαίτερα δημιουργική και συμπαθητική. Οι μεγάλες δυνάμεις βέβαια απογοητεύουν, αποδεικνύοντας αφενός ότι οι παικτικές διαφορές με τις μικρότερες χώρες έχουν μειωθεί αισθητά αφετέρου ότι οι συνθήκες (διαιτησία , οπαδική υποστήριξη , επιστημονική υποστήριξη , οργάνωση , εναλλακτικές επιλογές) έχουν διαμορφωθεί έτσι ώστε να έχουν όλοι σχεδόν ίσες ευκαιρίες. Θυμίζω την κατάκτηση του euro 1992 από την Δανία και του 2004 από την χώρα μας.

Να πω ότι έχουν περάσει ανεπιστρεπτί οι εποχές που υποστήριζα την Γερμανία φανατικά σαν να ήταν η χώρα μου και στενοχωριόμουν όταν έχανε. Τώρα πλέον , αν εξαιρέσω την Ελλάδα που το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να κερδίζει , είμαι με το θέαμα. Αυτό είναι που μου κρατάει το ενδιαφέρον και όχι να υποστηρίζω μία ομάδα και να περιμένω να δω που θα φτάσει. Και θέαμα σε αυτό το Εuro παρουσίασαν κυρίως δύο ομάδες: Η Ολλανδία και η Πορτογαλία. Η πρώτη δεν παίζει το γνωστό της παιχνίδι πρωτοβουλίας , αλλά παρουσιάζει ένα νέο στυλ , με σφικτή άμυνα και εκπληκτικές αντεπιθέσεις. Το 2ο γκολ που πέτυχε στον αγώνα με την Γαλλία ήταν ο ορισμός της τέλειας αντεπίθεσης. Με τέσσερις πάσες , γκολ. όσο για την Πορτογαλία τι να πει κανείς... Δεν ξέρω μέχρι που θα φτάσει αλλά έχει την πιο παραγωγική και τεχνική ομάδα του τουρνουά. Πάντα οι Πορτογάλοι στηρίζονταν στην τεχνική και στις πολλές πάσες , αλλά από ουσία δεν έλεγαν και πολλά πράγματα. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Αν δε , είχαν και ένα πιο αξιόπιστο σέντερ φορ , θα μιλούσαμε τώρα για το απόλυτο φαβορί. Εν πάση περιπτώσει , όλοι θα ανέμεναν και θα χαίρονταν στην προοπτική να βρεθούν στον τελικό αυτές οι δύο ομάδες , το ίδιο και εγώ. Βαρεθήκαμε να βλέπουμε τους ατάλαντους Γερμανούς , τους αλαζόνες Γάλλους , τους κυνικούς Ιταλούς και τους κάθε λογής "ξυλοκόπους". Καιρός να συγκρουστούν δύο ποδοσφαιρικές σχολές που σχεδόν πάντα παράγουν θέαμα , αλλά δεν έχουν πάρει τα τελευταία χρόνια τα τρόπαια που θα άξιζαν.

ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ... ΤΑ ΑΦΥΣΙΚΑ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΠΡΙΝ 4 ΧΡΟΝΙΑ

Εφτά αμυντικογενείς , δύο ψιλοάτεχνοι επιθετικοί και ένας τυπάρας να τρέχει στο κέντρο σαν παλαβός μη ξέροντας τι να πρωτοκάνει. Αυτή ήταν η εικόνα της Εθνικής μας ομάδας εχθές , και παρά το γεγονός ότι δεν είναι η πρώτη φορά που παίζουμε έτσι , έκανε εντύπωση το κακό και βαρετό παιχνίδι της. Δεν είμαι Ελληναράς , το ακριβώς αντίθετο , και όσοι διαβάζουν κατά καιρούς το μπλογκ ξέρουν ότι απεχθάνομαι κάθε τι εθνικιστικό-πατριωτικό. Στην περίπτωση όμως της Εθνικής ομάδας, θέλετε λόγω της αγάπης μου για το ποδόσφαιρο θέλετε λόγω της πληθώρας θεαματικών αγώνων που βλέπουμε συχνά-πυκνά , από την Εθνική ομάδα ΔΕΝ περιμένω θέαμα. Καλό θα ήταν να έπαιζε και καλά , αλλά εμένα το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να κερδίζει. Ακόμα και με αυτογκόλ. Αν ήμουν βέβαια στις κερκίδες του γηπέδου και όχι στο σαλόνι του σπιτιού μου , θα στράβωνα λίγο με το αποκρουστικό θέαμα που πρόσφεραν οι δύο ομάδες (διότι και οι Σουηδοί τα χάλια τους είχαν) και ίσως να είχα αποδοκιμάσει και εγώ.

Εν πάση περιπτώσει, το συμπέρασμα από τον χθεσινό αγώνα είναι ότι η τακτική μπορεί να δώσει νίκες , μπορεί κάτω από εξαιρετικές συνθήκες να δώσει ακόμα και τρόποια αλλά χρειάζονται δύο επιπλέον στοιχεία: 1. Η τακτική να μην είναι συνεχώς η ίδια (2 σέντερ μπακ , ένας λίμπερο , δύο αμυντικά χαφ , προσαρμοσμένο μαν-του-μαν όπως π.χ. Κυριάκος πάνω σε Ιμπραϊμοβιτς) αλλά να προσαρμόζεται και να μεταλλάσεται. Στην προκειμένη περίπτωση θα μπορούσαμε να αιφνιδιάσουμε τους Σουηδούς παίζοντας 4-4-2 με πρέσινγκ στο κέντρο , κάτι που σίγουρα δεν θα περίμεναν ή να παίξουμε 4-3-3 το οποίο στην άμυνα να μετατρέπεται σε 4-5-1. Αλλά 5-3-2 με δεξί χαφ τον Χαριστέα και αριστερό τον Καραγκούνη πάει πολύ... και 2. Οι παίκτες να βρίσκονται σε καλή φυσική κατάσταση , κοινώς να είναι φορμαρισμένοι και να συνυπάρχουν στην ενδεκάδα τουλάχιστον 3-4 ποιοτικοί και τεχνίτες παίκτες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του τελευταίου στοιχείου η Εθνική Ιταλίας που πήρε το Μουντιάλ του 2006. Ομάδα με βάση την τακτική αλλά και με 3-4 παικταράδες. Ένα στοιχείο που σε εμάς δεν υπάρχει.

Φυσιολογική λοιπόν η εξέλιξη της πρώτης αγωνιστικής για την Εθνική μας ομάδα αν λάβουμε υπόψη μας το γεγονός ότι τώρα πλέον μας ξέρουν , ότι οι παίκτες δεν έχουν την φυσική κατάσταση του Euro της Πορτογαλίας και ότι δεν υπάρχει ένας Τσιάρτας να αλλάξει τα δεδομένα σε περίπτωση που κάτι στραβώσει , όπως π.χ. να προηγηθεί ο αντίπαλος. Για τα επόμενα παιχνίδια δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος δεδομένου ότι είμαστε κατεξοχήν ομάδα ψυχολογίας και συνήθως μας παίρνει από κάτω. Εύχομαι ο Ρεχάγκελ να μπορέσει αφενός να τους εμψυχώσει και αφετέρου να τους παρατάξει καλύτερα , διότι δεν ήταν εικόνα ομάδας αυτή...

ΣΤΕΡΗΤΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ

Πριν από 3 βδομάδες αποφασίσαμε να μετακομίσουμε. Πριν από 2 βδομάδες πήγα στον Ο.Τ.Ε. να ρωτήσω τι διαδικασία χρειάζεται και τι με συμφέρει καλύτερα όσον αφορά το τηλέφωνο και το internet. Μου είπαν ότι συμφέρει να μεταφέρω το τηλέφωνο και να κάνω διακοπή του dsl. Όταν το τηλέφωνο τοποθετηθεί στο νέο σπίτι να πάω να κάνω αίτηση για νέα σύνδεση internet. "Και πόσο χρόνο θα πάρει η όλη διαδικασία;" , ρωτάω. Συνήθως μία εβδομάδα , άντε το πολύ 10 μέρες. Έχουν περάσει δύο εβδομάδες και ακόμα ούτε το τηλέφωνο δεν μου έχουν μεταφέρει... Και τί είναι να σου μεταφέρουν το τηλέφωνο; Φαντάζομαι 2 λεπτά δουλειά θα είναι. Δεν πειράζει... θα περιμένω. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι αρχίζει να με καταλαμβάνει μία ήπια μορφή στέρησης του διαδικτύου, η κωλυσιεργία έχει και τα καλά της. Αφενός "αποτοξινώνομαι" από το συνεχές ωράριο διασύνδεσης (σερφάριζα ένα πλήρες οκτάωρο) αφετέρου ασχολούμαι και με άλλα πράγματα που είχα παραμελήσει. Μέσα σε αυτά ήταν και η τηλεόραση. Αν έχεις nova μπορείς να δεις και ποιοτικά προγράμματα. Είδα ένα ωραίο αφιέρωμα σε τραγούδια-μπαλάντες από το VH1 , ένα φοβερό ντοκυμαντέρ στο National Geografic με ένα αεροπλάνο που κατάφερε να προσγειωθεί χωρίς κινητήρες (!!!) και χάζεψα αρκετά προγράμματα που ούτε καν ήξερα την ύπαρξη τους. Πήγα το πρώτο μου μπάνιο (ζεστή η θάλασσα , κρύο έξω) και φόρτωσα ένα καινούργιο παιχνίδι στο football Manager. Είχα να παίξω Manager πάνω από χρόνο. Συνήθως έπαιρνα μία μικρή ομάδα από τις χαμηλές κατηγορίες της Αγγλίας και προσπαθούσα να την κάνω πρωταθλήτρια Ευρώπης. Τα υψηλά ποσοστά επιτυχίας που παρουσίαζα ήταν μία τρανή απόδειξη ότι αφενός το παιχνίδι θέλει πολλή δουλειά ακόμη για να γίνει αληθοφανές και αφετέρου ότι κάπως έτσι την "ψωνίζουν" οι περισσότεροι και νομίζουν ότι κατέχουν την προπονητική, με αποτέλεσμα να μεταλλάσσονται στο αντιπαθητικό είδος που λέγεται "προπονητής της εξέδρας". Εκτός των ανωτέρω , κάνω πολλές βόλτες με το ποδήλατο , βλέπω ταινίες και διαβάζω βιβλία. Τελευταία , είδα το "No country for old men". Πριν το δω όμως , διάβασα το ομώνυμο βιβλίο. Όπως μπορείτε να φανταστείτε, το βιβλίο μου άρεσε περισσότερο. Όχι ότι μπορεί να γίνει σύγκριση ανάμεσα σε ένα βιβλίο και μία ταινία , άλλος ο στόχος του ενός και άλλος του άλλου , αλλά όπως και να το κάνουμε, το βιβλίο σου αφήνει πολλά περιθώρια να σκηνοθετήσεις το όλο στόρυ όπως εσύ γουστάρεις , ενώ οι αδελφοί Κοέν σε κατευθύνουν από την πρώτη στιγμή στη δική τους άποψη για το πως εξελίχθηκε η ιστορία του Κόρμακ Μακάρθυ. Πάνω σε αυτό να αναφέρω ότι η ταινία ήταν άρτια από σκηνοθετικής και υποκριτικής πλευράς , όχι όμως τόσο όσον αφορά το σενάριο , το οποίο ενώ συμβαδίζει με το βιβλίο σχεδόν από την αρχή , στο τέλος γίνεται αρκετά ασυνάρτητο και θολό. Στο βιβλίο τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα , παρά το γεγονός ότι έχω ένα μικρό πρόβλημα με τους διαλόγους του Μακάρθυ. Δεν είναι λίγες οι φορές που μπερδεύω ποιος λέει και τι. Ή εγώ δεν είμαι πολύ προσεκτικός όταν διαβάζω ή ο αγαπητός Κόρμακ βαριέται να γράψει στο τέλος της πρότασης , "είπε ο Ουέλιν"