Η ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΣΕ ΕΙΚΟΝΕΣ

Πομπηία

Την καλύτερη πίτσα φάγαμε στη Νάπολη

Νάπολη

Ακτή Αμάλφι. Ίσως η καλύτερη φωτογραφία που έχω βγάλει ποτέ!

Ακτή Αμάλφι

Ακτή Αμάλφι

Ρώμη

Ρώμη

Ρώμη

Ρώμη

Ρώμη

Ρώμη

Ρώμη

Ρώμη

Σιένα

Σιένα

Σιένα. Η πιο περίεργη πλατεία που έχω δει

Σιένα

Φλωρεντία

Φλωρεντία

Φλωρεντία

Φλωρεντία

Φλωρεντία

Φλωρεντία

Φλωρεντία

Φλωρεντία

Μπολόνια

Πίζα

Σαν Τζιμινιάνο

Λίμνη Τρασιμένο (Ούμπρια)

Λίμνη Κόμο

Λίμνη Κόμο

Λίμνη Κόμο

Λίμνη Κόμο

Μιλάνο

Μιλάνο

Μιλάνο

Μιλάνο

Μιλάνο

Μιλάνο

Μιλάνο

Βερόνα

Βερόνα

Βερόνα

Βενετία

Βενετία

Νησί Μουράνο, Βενετία

Βενετία

Βενετία

Βενετία

ΩΡΑ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!

Αναχώρηση από Σάμο για Χίο την Πέμπτη 6 Αυγούστου

Διαμονή στη Χίο για 10 μέρες και αναχώρηση για Πειραιά στις 16 Αυγούστου

Πτήση από Αθήνα για Νάπολη στις 17 του μηνός και παραλαβή του αυτοκινήτου στο Αεροδρόμιο της Νάπολης

Διαμονή 2 ημέρες στη μεγαλούπολη του Ιταλικού Νότου και μετά αναχώρηση οδικώς για Ρώμη

Διαμονή στη Ρώμη 3 ημέρες και μετά αναχώρηση για Φλωρεντία

Διαμονή στη Φλωρεντία επίσης 3 μέρες και μετά αναχώρηση για Μιλάνο

2 ημέρες στο Μιλάνο και μετά αναχώρηση για Βενετία. Μετά από διαμονή 2 ημερών στην Βενετία, παράδοση αυτοκινήτου στο αεροδρόμιο της πόλης και πτήση για Αθήνα. Άφιξη στην Αθήνα 29 Αυγούστου.

Αυτά για φέτος. Έυχομαι για εμάς να πάνε όλα καλά και για εσάς που δεν έχετε κάνει ακόμα διακοπές να περάσετε υπέροχα όπου και αν πάτε!!

ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΟ ΟΛΑ ΚΑΛΑ!

Υ.Γ. Όχι! Δεν ήμουν εγώ αυτός που παραλίγο να καταλήξει στη θάλασσα. Ένας αφηρημένος ήταν, που πήγε να ψωνίσει στο μίνι μάρκετ και ξέχασε να βάλει χειρόφρενο..

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΔΗΜΗΤΡΗ

"Αλέξανδρε,

Ζητώ συγγνώμη, αλλά επειδή δεν ξέρω τα ήθη των ιστολογίων, αποφάσισα να μην γράψω στο blog σου αλλά απ'ευθείας.

Είμαι 50 χρονών, ζω στην Αθήνα και δουλεύω σε υπηρεσία του Υπ.Δικαιοσύνης.

Αφορμή, για να σου γράψω, πήρα από ένα αρνητικό σχόλιό σου για το βιβλίο "κλεμμένη εξίσωση".

Το βιβλίο αυτό το αγόρασα για το γιο μου, ο οποίος θέλει να σπουδάσει φυσικός και μάλλον έχει, ή θα, περάσει στο φυσικό.

Αφού διάβασα το σχόλιό σου για το βιβλίο και προτού το δώσω, αποφάσισα να το αλλάξω με το βιβλίο E=mc2, για το οποίο έγραψες θετικά σχόλια.

Θα παρακολουθώ το blog κατά διαστήματα, μια και θεωρώ ότι είναι εξαιρετικό, και ελπίζω στο μέλλον να μπορέσω να γράψω κάτι.

Σ'ευχαριστώ για την ενημέρωση."

Όταν σου έρχονται τέτοια μηνύματα, συνειδητοποιείς δύο πράγματα. Πρώτον, ότι αρκετοί σε διαβάζουν χωρίς να σχολιάζουν (κάτι που κάνω και εγώ στα ιστολόγια των άλλων) και δεύτερον ότι αυτά που γράφεις παλαιά ή νέα, ενδιαφέροντα ή βαρετά, χιουμοριστικά ή σοβαρά, πρωτοποριακά ή κοινότοπα σε κάποιους ίσως και να φανούν χρήσιμα. Χάρηκα με αυτό το μήνυμα. Ευχαριστώ Δημήτρη.

Ο ΘΕΟΣ ΒΟΗΘΟΣ

Σήμερα το πρωί στο γραφείο, έψαχνα σε κάτι προσωπικούς μου φακέλους και βρήκα το έγγραφο που απεικονίζεται στη παραπάνω φωτογραφία. Προκειμένου να εκτελέσω χρέη πραγματογνώμονα σε μία δικαστική υπόθεση διεκδίκησης τμήματος οικοπέδου, ορκίστηκα ενώπιον του Ειρηνοδίκη. Ο Θεός και το Ιερό Ευαγγέλιο θα σταθούν αρωγοί στην προσπάθεια μου για δικαιοσύνη, αμεροληψία και απόδοση της αλήθειας.

STREET VIEW

Δεν είχα ιδέα για την εκπληκτική υπηρεσία της google με το όνομα Street View. Οργανώνω ταξιδιωτική εξόρμηση στη γειτονική Ιταλία με την εξής οδική διαδρομή: Νάπολη-Ρώμη-Φλωρεντία-Μιλάνο-Βενετία. Προκειμένου να δω τα μέρη που θα επισκεπτώ και τα ξενοδοχεία που θα μείνω, έψαξα μεσω Google Earth και στο τέλος ανακάλυψα και το Street View. Τι να πω; Οι άνθρωποι έχουν "ξεφύγει". Απίστευτη ανάλυση, οπτική γωνία 360 μοιρών (!!!) στις περισσότερες μεγάλες πόλεις της Ευρώπης και όλος ο κόσμος μπροστά στην οθόνη σου. Δυστυχώς, στην Ελλάδα η υπηρεσία δεν έχει ακόμα λειτουργήσει καθώς έχει μπλοκαριστεί από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.. Ξέρω, ξέρω.. Big Brother και τα σχετικά. Τους έχω βαρεθεί ρε παιδί μου, τους έχω βαρεθεί.

Ο ΕΥΔΗΛΟΣ ΑΠΟ ΨΗΛΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Η ανατολή του ήλιου σήμερα (9/7/2009)

Τα έργα στο Λιμάνι Ευδήλου (8/7/2009)

ΚΑΘΕ ΤΑΞΙΔΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Το περασμένο Σαββατοκύριακο βρεθήκαμε στην Αθήνα. Κοινώς, και με όλο το σεβασμό στους κατοίκους της πρωτεύουσας, φύγαμε από τον παράδεισο για να πάμε στην κόλαση. Ας όψεται ο γάμος της πρώτης μου ξαδέρφης που παντρευόταν το Σάββατο το βράδυ στο Π. Ψυχικό. Φτάσαμε το απόγευμα της Παρασκευής στο Ελ. Βενιζέλος. Όταν περάσαμε την έξοδο του κτιρίου αντικρίσαμε μία συμπαθητική ουρά 100 ατόμων που περίμεναν για ταξί. Ένας τύπος που στεκόταν από πίσω, μας διαβεβαίωνε ότι τέτοια ουρά δεν είχε ξαναδεί. Ευτυχώς που βρέθηκε ένας φιλότιμος και αποφασιστικός τροχονόμος και έβαλε τα πράγματα σε μία τάξη διαφορετικά ακόμα εκεί θα ήμασταν. Μετά από 20 λεπτά μπήκαμε στο ταξί. Ο ταξιτζής ήταν γύρω στα 55 με γκρίζα μακριά μαλλιά πιασμένα κοτσίδα. Με το που μπήκαμε μέσα έπεσε και η πρώτη ερώτηση: "από που είστε παιδιά;" "Από τη Σάμο", απαντάω εγώ. "Α! τι τυχεροί που είστε!" μου απαντάει. Τι το ήθελα; Από εκείνη την ώρα και για κάνα μισάωρο δεν μας άφησε σε χλωρό κλαρί. Φοβερή φιγούρα ο τύπος. Για να πάρετε μία ιδέα σας λέω αυτό: Σύμφωνα με τα λεγόμενα του πάντα, είχε πάρει πτυχίο Ηλεκτρολόγου Μηχανικού, η βασική του δουλειά ήταν σεφ και τον ελεύθερο χρόνο του δούλευε ταξί! Φανταστείτε ένας τέτοιος άνθρωπος τι ιστορίες είχε να πει. Για το που δούλεψε σεφ, για το πόσο σκληρή είναι η δουλειά του μάγειρα, για το ότι οι άντρες είναι καλύτεροι στο μαγείρεμα από τις γυναίκες, για το ότι έχει κρεμάσει το πτυχίου του ηλεκτρολόγου και δεν το έχει χρησιμοποιήσει ποτέ, για το ότι "στήνει" εστιατόρια από την αρχή, για το ότι δούλεψε 3 χρόνια στη Μόσχα (εκεί έδωσε ρέστα, μιλούσε κάνα τέταρτο..), για την ζωή στη Ρωσία (έκανε πλήρη λαογραφική περιγραφή, τους Ρώσους τους αισθάνομαι πλέον δικούς μου ανθρώπους μπορώ να πω..) και άλλα τόσα πολλά που δεν μπορώ τώρα να θυμηθώ. Ο προορισμός μας ήταν το μαιευτήριο "Μητέρα". Ξέχασα να σας πω ότι εκτός από τον γάμο, έτυχε την ίδια ημέρα να γεννάει και μία καλή μας φίλη. Είπαμε λοιπόν να το συνδυάσουμε και να περάσουμε από κει. Μέχρι να φτάσουμε τα είχαμε ακούσει όλα. Είχε και ένα μάγκικο υφάκι αλά Αλέφαντος "τα πάντα όλα" οπότε καταλαβαίνετε..

Εν πάση περιπτώσει, όταν φτάσαμε ήρθε η ώρα της πληρωμής. "Τριανταπέντε ευρώ", μου λέει. Τριανταπέντε ευρώ για διαδρομή Αεροδρόμιο-Νοσοκομείο Υγεία; Σαν πολλά δεν είναι; Η ταρίφα καταρχάς, έγραψε 23 ευρώ. Τι να κάνω, βιαζόμασταν και τα πλήρωσα να τελειώνουμε. Άσχετα αν μετά τα "έκλαιγα" για τουλάχιστον μία ώρα. Η φίλη μας ήταν στο μαιευτήριο από τις 8 το πρωί. Εμείς φτάσαμε απογευματάκι, μείναμε για ένα δίωρο και κατά τις 21.30 το βράδυ φύγαμε. Τελικά, από ότι μάθαμε αργότερα, γέννησε στις 4 τα ξημερώματα. Ο τελικός προορισμός μας ήταν ο Άγιος Ελευθέριος. Εκεί βρίσκεται το σπίτι του κολλητού μου που θα μας φιλοξενούσε. Φτάσαμε, τα είπαμε, φάγαμε και ετοιμαστήκαμε για βραδινή έξοδο. Δύο βράδια στην Αθήνα, να μη βγούμε μία φορά; Παρόλο που ήμασταν ψιλοκομμάτια από το ταξίδι αποφασίσαμε να πάμε για μία μπύρα στο Γκάζι. "Τι λέει αυτό το Γκάζι ρε Γιώργο;" ρωτάω εγώ. "Είναι η νέα μόδα της Αθήνας, πάμε να δούμε τι "παίζει", μου λέει. Φτάνοντας στο Γκάζι έπαθα σοκ. Εργοτάξιο στο οποίο βρίσκονται φαγάδικα και μπαράκια, μόνο έτσι μπορώ να το χαρακτηρίσω. Η σκόνη στο φουλ, ο κεντρικός δρόμος της περιοχής ήταν με το ζόρι 4 μέτρα και διάφοροι Ελληνάρες προσπαθούσαν να περάσουν με τα αυτοκίνητα τους ανάμεσα από τον κόσμο και τα μαγαζιά. Σε αυτό το συνοθύλευμα που κάποιοι ονομάζουν τόπο διασκέδασης, βρήκαμε ένα ωραίο μπαράκι και καθήσαμε. Mayo το λένε και κατά τις 11 που φτάσαμε ήταν ψιλοάδειο. Όταν άρχισε να μαζεύει κόσμο κάτι δεν μου καθότανε και πολύ καλά. Αφενός είχε πολλούς άντρες αφετέρου το ντύσιμο τους δεν ήταν αυτό που χαρακτηρίζει το παιδί της διπλανής πόρτας. Πιο πολύ για της παραδιπλανής μου έκανε... Στέλνω μήνυμα στον ξάδερφο μου και του λέω ότι είμαστε στο Mayo και να έρθει να μας βρει. "Στο Mayo;" μου λέει, "Αυτό ρε είναι gay bar!" "Aαα, ώστε έτσι εξηγούνται όλα....", σκέφτηκα. Είδες άμα είσαι επαρχιώτης; Ιδέα δεν έχεις από Αθήνα. Και καλά εγώ. Εσύ ρε Γιώργο δεν είχες ακούσει τίποτα; Όχι ότι με χαλάει ιδιαίτερα να πιω ποτό σε gay bar αλλά τουλάχιστον να το ξέρω από πριν.
Εν πάση περιπτώσει, αφού ήπιαμε 330ml μπύρα mcfarland, κατάπιαμε μισό κιλό σκόνη και μυρίσαμε 2 λίτρα καυσαέριο από τις z4 που περνούσαν λες και το γκάζι ήταν η οδός Μεσογείων, την κάναμε για το σπίτι.
Την άλλη μέρα εξόρμηση στο μουσείο. Όοοοοχι, δεν καταλάβατε καλά, δεν πήγαμε στο μουσείο της Ακρόπολης αλλά στο άλλο το μουσείο, το The Μall. Εκεί βλέπεις, διαλέγεις και αγοράζεις κιόλας. Όχι σαν το άλλο που δεν μπορείς να απλώσεις χέρι και απλώς χαζεύεις. Το απογευματάκι, αφού φάγαμε σε μία ψησταριά στα Πατήσια, πήγαμε πάλι σπίτι για να ετοιμαστούμε για το γάμο. Κουστούμι γραβάτα και τα σχετικά. Ο γάμος ήταν προγραμματισμένος για τις 21:00 στο Αγ. Δημήτριο Π. Ψυχικού. Πήραμε τηλέφωνο την εταιρεία ταξί για να έρθει ένα να μας πάρει στις 20:30. Κοντά είναι τα Πατήσια με το Ψυχικό, οπότε λέμε, ας ξεκινήσουμε όσο πιο αργά γίνεται. Και όντως 20:30 ένα ταξί μας περίμενε έξω από σπίτι.
"Που πάτε παιδιά;" μας ρωτάει ο ταξιτζής. Πάμε στον Αγ. Δημήτριο στο Π. Ψυχικό επί της οδού Δημοκρατίας. "Ωωχχ!", μου λέει. "Τι έγινε, ποιο το πρόβλημα;" του απαντάω. "Όχι τίποτα", μου λέει, "θα το βρούμε!". "Τι εννοεί;" σκέφτομαι. "Υπάρχει περίπτωση να μην το βρούμε δηλαδή;" Για να μην τα πολυλογώ, ο τύπος δεν είχε ούτε δύο μέρες στο τιμόνι. Και όχι μόνο αυτό, δεν ήξερε να χειρίζεται ούτε το GPS. Και πες ότι πηγαίναμε για ποτό, το να καθυστερήσουμε 1 ώρα δεν τρέχει και τίποτα. Αλλά με το γάμο τι γίνεται; Φύγαμε από τη Σάμο με σκοπό να δούμε την ξαδέλφη μου να παντρεύεται και στο τέλος θα δούμε τα στενά των Πατησίων, του Γαλατσίου και του Ψυχικού; Άρχισαν να μας ζώνουν τα φίδια. Αφού με τα πολλά φτάσαμε στο Ψυχικό έπρεπε τώρα να βρούμε την εκκλησία. Ο ταξιτζής, ένας ευγενέστατος άνθρωπος, είχε αγχωθεί απίστευτα. Είχα χρόνια να δω άνθρωπο πραγματικά αγχωμένο. Αφού στο τέλος τον λυπήθηκα και τον καθησύχαζα λέγοντας του ότι όλα θα πάνε καλά και θα το βρούμε. Ρωτήσαμε 3-4 μαγαζάτορες, χάσαμε το δρόμο, τον ξαναβρήκαμε και επιτέλους στις 21:05 φτάσαμε στον Αγ.Δημήτριο. "Πόσα;", του λέω. "Δώστε μου 5 ευρώ με το ραντεβού διότι σας ταλαιπώρησα!", μου λέει.
Προσεγγίζοντας την εκκλησία είδα κόσμο να χαιρετάει ένα ζευγάρι νεόνυμφων.
Για μια στιγμή ανησύχησα και σκέφτηκα ότι σχόλασε ο γάμος και εμείς δεν προλάβαμε τίποτα. Μετά όμως σκέφτηκα ότι εδώ δεν είναι ούτε Χίος ούτε Σάμος όπου γίνεται ένας γάμος την ημέρα και τέλος το πανηγύρι. Εδώ οι "πελάτες" περιμένουν με την σειρά να μπουν στο "κατάστημα" να καταθέσουν τον οβολό τους. Σε μία εκκλησία μπορεί να γίνουν και τέσσερις γάμοι σε μία μέρα. Πήγαμε λοιπόν από την κύρια είσοδο (και όχι αυτή που φαίνεται στη φωτογραφία) και εκεί πλέον πειστήκαμε ότι είχαμε πάει σε άλλη εκκλησία. Τον γαμπρό δεν τον ξέραμε εμφανισιακά αλλά δεν βρήκαμε ούτε έναν γνωστό. Μα ούτε έναν! Πάει, σκέφτομαι , να δεις που ο ταρίφας μας πήγε αλλού, την πατήσαμε. Τζάμπα το ταξίδι. Παίρνω πανικόβλητος τηλέφωνο τον ξάδερφο. "Ρε που είσαι; Είμαστε στην εκκλησία και δεν αναγνωρίζω άνθρωπο!" , "Μην ανησυχείς", μου λέει με απόλυτη ηρεμία φέρνοντας με στα ίσια μου. "Και εγώ που είχα πάει πρόπερσι στο γάμο της άλλης ξαδέρφης μας, δεν ήξερα κανέναν. Είναι απολύτως φυσιολογικό. Εμείς μένουμε αλλού και αυτές στην Αθήνα. Ποιον περίμενες να ξέρεις δηλαδή; Σε δέκα λεπτά θα είμαι εκεί!"
Τα ακλόνητα επιχειρήματα του, άρχισαν να με καθησυχάζουν. Αφού πέρασε το κλασσικό 20λεπτο της καθυστέρησης, έσκασε μύτη και η νύφη. Ο γάμος ξεκίνησε στις 21.25 και τι ώρα τελείωσε; Εδώ σας θέλω. Στις 21: 45 είχαν χορέψει και τον χορό του Ησαϊα. Ωραία ξεπέτα σκέφτηκα. Τι είναι αυτοί οι παπάδες, ρε! Δεν λένε πλέον ούτε τα βασικά. Προετοιμάζεσαι 3 μήνες για να κάνεις θρησκευτικό γάμο και σε 20 λεπτά έχεις ξεμπερδέψει. Η χαρά του γαμπρού και η πίκρα της νύφης, φίλοι μου. Άντε , και στα δικά σας οι ελεύθεροι!

ΤΟ ΕΙΠΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΑΝΑ

Το είπα και το έκανα. Η παέγια με θαλασσινά που φαίνεται στη φωτογραφία είναι η δική μου. Πρόκειται για μία υπέροχη συνταγή που βρήκα στο www.gourmed.gr. Απίθανο φαγητό...

New Hobby!

Η ζωή είναι μία διαρκής μάχη με το θάνατο. Είναι όμως μόνο αυτό; Εγώ πιστεύω ότι, επί της ουσίας, η ζωή είναι μία διαρκής μάχη με την ανία. Φοβερό πράγμα η ανία ρε παιδιά. Αδυσώπητο. Εκτός από το διαχρονικό ζήτημα του γενικού νοήματος της ζωής που έχει απασχολήσει τους κορυφαίους φιλόσοφους του κόσμου χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, υπάρχει και το καθημερινό ζήτημα δηλαδή οι συνήθειες, τα χόμπι, οι ασχολίες και γενικά αυτό που λέμε ο καθημερινός τρόπος ζωής. Πως περνάμε την μέρα μας; Μας "γεμίζουν" αυτά που κάνουμε; Νιώθουμε χρήσιμοι ή άχρηστοι; Διασκεδάζουμε συχνά; Πήζουμε στη δουλειά με αποτέλεσμα τα προηγούμενα ερωτήματα να μην μας απασχολούν καν επειδή δεν έχουμε ελεύθερο χρόνο; Έχουμε φίλους; Όλα τα παραπάνω δεν αφορούν το ζην αλλά το ευ ζην. Προϋποθέτουν δηλαδή ένα μίνιμουμ επίπεδο διαβίωσης. Άνθρωποι που παλεύουν απλώς για την επιβίωση και δεν ξέρουν τι θα τους ξημερώσει η επόμενη μέρα, δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να σκεφτούν ζητήματα όπως ποιο θα είναι το επόμενο χόμπι με το οποίο θα ασχοληθούν ή που θα πάνε διακοπές. Ευτυχώς, δεν έχω βρεθεί ποτέ μέχρι τώρα σε τέτοια θέση. Έχω λοιπόν πολύ ελεύθερο χρόνο να σκεφτώ τι θα κάνω για να νικήσω τον - όχι πιο σημαντικό αλλά- πιο επίμονο εχθρό της ζωής: Την ανία.
Μέχρι τα 18 μου με τάϊζε η μάνα μου. Και κυριολεκτικά (μου μαγείρευε) αλλά και μεταφορικά (με χαρτζιλίκωνε). Κατά την διάρκεια της φοιτητικής μου ζωής το πρώτο κόπηκε λόγω απόστασης και μου έμεινε μόνο το χαρτζιλίκι. Έξι χρόνια έμεινα στην Ξάνθη και δεν μαγείρεψα ούτε μία φορά. Το πιο σύνθετο φαγητό που έφτιαξα ήταν σάντουιτς με ζαμπόν και τυρί στην τοστιέρα. Ούτε καν πατάτες τηγανητές δεν έκανα. Πλήρης ασχετοσύνη. Είχα γίνει βασικός χορηγός των φαστφουντάδικων της γειτονιάς και κυρίως των Γκούντις. Όταν δεν έτρωγα από τα "βρώμικα" πήγαινα στη φοιτητική λέσχη. Είχε δωρεάν φαγητό, καλής ποιότητας τηρουμένων των αναλογιών, αλλά ήταν μακριά (5 χιλιόμετρα). Για να πάω μέχρι εκεί έπρεπε να πάρω το λεωφορείο. Όχι και η ευκολότερη των λύσεων, ειδικά σε μία πόλη όπως η Ξάνθη που το κρύο είναι απίστευτο και οι βροχές συνηθισμένο φαινόμενο. Συνήθως ακολουθούσα την εύκολη λύση της παραγγελίας (ένα μαγαζί έδινε μία πίτσα συν μία δώρο !!) μέχρι βεβαίως να μου τελειώσουν τα λεφτά.
Πέρασαν τα χρόνια, έφυγα από την Ξάνθη, και ως γνήσιος χαραμοφάης νεοέλληνας επέστρεψα στην θαλπωρή της οικογένειας. Για να μην τα πολυλογώ, η πρώτη φορά που έφτιαξα κάτι που μπορεί να θεωρηθεί φαγητό ήταν σε ηλικία 29 ετών κάτι λασπωμένα μακαρόνια με έτοιμη σάλτσα ναπολιτέν. Ήταν αν μη τι άλλο μία αρχή. Στη συνέχεια βελτιώθηκα και σήμερα μπορώ να πω ότι τα κουτσοκαταφέρνω. Εκτός από μακαρόνια, φτιάχνω και ομελέτες, εννοείται όλα τα κρεατικά και ψαρικά στα κάρβουνα, που και που φτιάχνω διάφορα φαγητά με βάση το ρύζι, ενώ πριν λίγο καιρό έκανα γιουβετσάκι καθώς και γεμιστές μελιτζάνες. Η Βίκυ λέει ότι από εμένα έφαγε την καλύτερη αστακομακαρονάδα, αλλά όταν την ρώτησα πόσες φορές έχει φάει, μου απάντησε " άλλη μία φορά στη Χαλκίδα!" και υπέθεσα ότι με δουλεύει. Μάλλον και εσείς το ίδιο θα υποθέσατε, αλλά τις προάλλες που έκανα καραβιδομακαρονάδα και κάλεσαμε κόσμο στο σπίτι, έμειναν όλοι ευχαριστημένοι. Πήρα θάρρος λοιπόν και εγώ και αποφάσισα να ασχοληθώ με την μαγειρική για να περνάω την ώρα μου.
Αυτό είναι το νέο χόμπι λοιπόν!! Εχθές το βράδυ έφτιαξα ρύζι ογκρατέν (μέχρι εχθές δεν ήξερα ότι υπάρχει τέτοιο φαγητό...) ενώ σήμερα έχω σκοπό να κάνω παέγια με θαλασσινά. Την συνταγή την βρήκα στο www.gourmed.gr και είναι αυτή εδώ:

Συστατικά:
" ΓΙΑ 6-8 ΑΤΟΜΑ 1 φλιτζάνι ελαιόλαδο 12 μεγάλες καραβίδες 1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλoκoμμένo 2 μεγάλες ώριμες ντομάτες ξεφλουδισμένες, ψιλοκομμένες 1 φλιτζάνι άσπρο ξηρό κρoσi 250 γρ. μύδια 250 γρ. γυαλιστερές ή στρείδια 1 φλιτζάνι ζωμό από τα θαλασσινά 5 σκελίδες σκόρδοψιλοκoμμένo 250 γρ. καλαμαράκια κομμένα σε ρoδέλες 300γρ. αρακά βρασμένο(προαιρετικά) 2 κόκκινες πιπεριές ψημένες και ξεφλoυδισμένες 30 τριχούλες κρόκο διαλυμένες σε λίγο ζεστό νερό 1 κουτ. τσαγιού γλυκιά πάπρικα.. 6 φλιτζάνια ζεστό ζωμό λαχανικών(5+1) 500 γρ. (2 φλιτζάνια) ρύζι αρμπόριο φρεσκοτριμμένο πιπέρι αλάτι 1 λεμόνι κομμένο σε φέτες για διακόσμηση "
Οδηγίες:
1. Ψήνετε τις πιπεριές στο γκριλ του φούρνου για 10’-12’, τις ξεφλουδίζετε και τις κόβετετ σε κομμάτια. 2. Πλένετε και καθαρίζετε τις καραβίδες και τις γυαλιστερές ή τα στρείδια. Αχνίζετε τα θαλασσινά σε ένα τηγάνι, πετάτε τα κλειστά, σουρώνετε το νερό τους σε ένα τουλπάνι και το κρατάτε. 3. Ζεσταίνετε σε ένα άλλο μεγάλο τηγάνι ή σε μια παε­γιέρα το μισό λάδι και σοτάρετε καραβίδες ολόκληρες, ακαθάριστες μέχρι να ροδίζουν. Τις βγάζετε από το τηγά­νι και όταν κρυώσουν λίγο αφαιρείτε τα κεφάλια και τα κε­λύφη. Κρατάτε 3-4 ακαθάριστες για διακόσμηση. Χτυπάτε τα κελύφη και τα κεφάλια στομπλέντερ με λiγo νερό μέ­χρι να γίνoυν πολτός. Σουρώνετε τον πολτό μέσα σε ένα τουλπάνι και τον κρατάτε σε ένα μπολ. 4. Σοτάρετε στην παεγιέρα, στο λάδι από τις καραβίδες, το κρεμμύδι και τις ντομάτες. Τα σβήνετε με το κρασί και 1 φλιτζάνι νερό. Ρίχνετε και τον πολτό από τις καραβίδες που ετοιμάσατε και το νερό από τα θαλασσινά και βράζετε τη σάλτσα σε χαμηλή φωτά για 40’. Μεταφέρετε την σάλτσα σε ένα μπολ σκουπίζετε την παεγιέρα με χαρτί κουζίνας, ρίχνετε το υπόλοιπο λάδι και σοτάρετε το σκόρδο και τα καλαμαράκια. Όταν πάρουν χρώμα, ρίχνετε και το σοτάρετε ανακατεύοντάς το γρήγορα. 5. Ρίχνετε τη σάλτσα από το μπολ, τον κρόκο, την πάπρικα και λίγο λίγο το ζεστό ζωμό λαχανικών, ανακατεύεται κάθε τόσο. Βράζετε το ρύζι για 15' σε δυνατή φωτιά και 5' πριν συμπληρωθεί το βράσιμο προσθέτετε τις καραβίδες με τα θαλασσινά και τις πιπεριές ή τον αρακά, αν το χρησιμοποιείτε. 6. Αφήνετε την παέγια για 5'-6' να σταθεί σκεπασμένη­με μια πετσέτα. Διακοσμείτε με φέτες λεμονιού και με τις καραβίδες που κρατήσατε και τη σερβίρετε μέσα από την παεγιέρα. " Ταξιδιώτης στην κουζίνα"- Βίκυ Σμυρλή Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα

Άντε, σας χαιρετώ! Πάω στο σούπερ μάρκετ να πάρω τα υλικά. Καλή μας όρεξη και όποιος έχει καμιά περίεργη συνταγή ας την στείλει!

Υ.Γ. Ξέρω ότι ο φίλος gvarvakis (Μπάλος) ποστάρει συχνά συνταγές. Όποιος θέλει ας περάσει μία βόλτα από κει.

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΑΜΕΘΟΡΙΟΣ

Η φωτογραφία είναι άσχετη. Έτσι, για να μην μείνει κενή η ανάρτηση. Εύχομαι σε όλους εσάς καλό καλοκαίρι. Δεν το κλείνουμε το μαγαζί , εδώ θα είμαστε, αλλά χωρίς "απαιτητικές" αναρτήσεις. Τον τελευταίο μήνα έχω διαβάσει 3 βιβλία αλλά δεν έγραψα κάτι για αυτά. Ίσως αργότερα. Φιλιά!

James - Waterfall

Από τον τελευταίο τους δίσκο

Η ΜΟΝΑΞΙΑ

Ο άνθρωπος που ζει μέσα στη μοναξιά και στη σιωπή, βιώνει τις εμπειρίες του πιο συγκεχυμένα και ταυτόχρονα πιο έντονα απ΄ότι ο εξωστρεφής, οι σκέψεις του είναι πιο βαριές, πιο παράξενες, και ποτέ δίχως μια απαλή απόχρωση θλίψης. Εικόνες και παραστάσεις που θα παραμερίζονταν επιπόλαια με μια ματιά, ένα γέλιο, ένα ανάλαφρο σχόλιο, τον απασχολούν υπερβολικά, βουλιάζουν στη σιωπή, αποκτούν βαρύτητα, γίνονται βίωμα, περιπέτεια και συναίσθημα. Η μοναξιά γεννά μέσα μας το πρωτότυπο, το τολμηρό, το παράξενα ωραίο, το ποίημα. Όμως, η μοναξιά γεννά και το αντίθετο, το διεστραμμένο, το παράλογο κι ανεπίτρεπτο.

Τόμας Μαν, "Θάνατος στη Βενετία"

ΟΙ JAMES ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ...

...και εμείς πάλι στην απέξω. Fuck!

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΧΙΟ

Ένας από τους πιο αντιπροσωπευτικούς μεσαιωνικούς οικισμούς της Ελλάδας βρίσκεται στη Χίο και ονομάζεται Ανάβατος

Το σπήλαιο των Ολύμπων στη νοτιοδυτική Χίο

Πέντε μέρες στα πάτρια εδάφη. Στη μυροβόλο Χίο. Βρεθήκαμε εκεί με αφορμή τις Ευρωεκλογές και δεν χάσαμε την ευκαιρία να κάνουμε τα πρώτα μας μπάνια και να γυρίσουμε-για πολλοστή φορά-σχεδόν όλο το νησί. Σήμερα επιστρέψαμε στη Σάμο από το νησί της μαστίχας και η σκέψη μας είναι ήδη στην επόμενη εξόρμηση. Όχι τίποτα άλλο, σφίξανε και οι ζέστες...

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΘΥΜΑΙΝΑ

Καταρχάς, δεν κατακρίνω κανέναν αν αναρωτιέται κατά που πέφτει η Θύμαινα. Πρόκειται για νησάκι ακριβώς απέναντι από τους Φούρνους Κορσεών. Για όσους δεν γνωρίζουν που είναι οι Φούρνοι, τους ενημερώνω ότι βρίσκονται στο Νομό Σάμου 20 ναυτικά μίλια δυτικά της νήσου Σάμου. Για όσους δεν γνωρίζουν κατά που πέφτει η Σάμος, δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω τίποτα...
Τώρα, πάμε στην ανταπόκριση. Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!!! Το πρώτο ΚΑFE SNAKBAR (δώστε βάση στην ορθογραφία!) στη νήσο Θύμαινα είναι γενονός. Καλή διασκέδαση σε όλους!!!