Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2010
Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010
ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΑΔΑΜ
O Ζαν-Κριστόφ Ρουφέν είναι Γάλλος συγγραφέας και σημαντικός ακτιβιστής. Η δράση του όλα αυτά τα χρόνια ως αντιπροέδρου των Γιατρών χωρίς Σύνορα και ως μέλους ανθρωπιστικών αποστολών, σε συνδυασμό με τις ιστορικές και επιστημονικές του γνώσεις, συνετέλεσαν στο να γράψει ορισμένα αξιόλογα λογοτεχνικά βιβλία. Στην Ελλάδα έχουν εκδοθεί από τον Ψυχογιό τέσσερα μυθιστορήματα του. Είναι τα εξής:Ο μεγάλος Αβησσυνός
Οι κατακτητές της Βραζιλίας
Γκομπάλια
Το άρωμα του Αδάμ
Το πρώτο δεν το έχω διαβάσει και δεν εκφέρω άποψη. Τα υπόλοιπα τρία τα διάβασα τα τελευταία χρόνια και μου άφησαν καλές εντυπώσεις. Το Άρωμα του Αδάμ είναι το τελευταίο από τα μυθιστορήματα του Ρουφέν και κυκλοφόρησε το 2008. Θεωρώ ότι το βιβλίο πραγματεύεται ένα θέμα που έχει γίνει της μόδας. Πρόκειται για ένα ζήτημα που ειδικά μετά την εμφάνιση της γρίπης των χοίρων και του εμβολίου έναντι αυτής, "έπαιξε" πολύ στους συνωμοσιολογικούς κύκλους αλλά και έξω από αυτούς. Αναφέρομαι στο ζήτημα του υπερπληθυσμού της γης. Το θέμα αυτό δεν είναι καινούργιο. Ήδη από το 1798 ο Τόμας Μάλθους (Αγγλος οικονομολόγος), είχε γράψει μία εργασία με τίτλο "Μελέτη επί της αρχής του πληθυσμού". Σε αυτήν "έβλεπε" στους λοιμούς και τις επιδημίες τον ρυθμιστικό ρόλο της φύσης για την διατήρηση του παγκόσμιου πληθυσμού σε επίπεδα προσαρμοσμένα στους διαθέσιμους πόρους. Πίστευε δηλαδή, ότι μία φυσική διαδικασία (θάνατος από την πείνα) φρενάρει την πληθυσμιακή έκρηξη και επιτρέπει στην ανθρωπότητα να καλύπτει τις ανάγκες για τροφή χωρίς να εξαντλούνται οι φυσικοί πόροι.
Η ιστορία έχει διαψεύσει τον Μάλθους όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα με όσους κάνουν τέτοιου τύπου εργασίες. Σήμερα ο πληθυσμός της γης είναι κοντά στα 7 δις και η τροφή που παράγεται από τους ανθρώπους, φτάνει και περισσεύει για να τους ταΐσει όλους. Το γεγονός ότι σήμερα πεθαίνει κόσμος από την πείνα, οφείλεται σε άλλους λόγους και όχι στην έλλειψη τροφής. Η σκέψη του Μάλθους δυστυχώς επηρέασε σύγχρονα ιδεολογικά ρεύματα ακόμα και οικολογικά κινήματα!
Σε αυτό στηρίζεται και η υπόθεση του βιβλίου του Ζαν-Κριστόφ Ρουφέν. Δεν μπορώ να δώσω περισσότερες πληροφορίες διότι θα στερήσω από όποιον θέλει να διαβάσει το βιβλίο, το στοιχείο της έκπληξης. Αυτό που θα γράψω μόνο, είναι το συναίσθημα που μου βγάζει το βιβλίο και το συμπέρασμα στο οποίο με κάνει να καταλήγω: ότι οι φανατικοί ιδεολόγοι οποιασδήποτε ιδεολογίας, είναι από τους πιο επικίνδυνους ανθρώπους στον κόσμο. Ίσως να ξεπερνούν και τους φανατικούς των διαφόρων Θρησκειών. Υπό αυτή την έννοια, ένας ανθρωπος φανατικός με την οικολογία είναι ένας επικίνδυνος άνθρωπος.
Η περίληψη από το οπισθόφυλλο:
"Η Ζιλιέτ, μια μαχητική νεαρή οικολόγος, αποφασίζει να πάρει μέρος σε μια αποστολή κομάντο για την απελευθέρωση πειραματόζωων. Αυτή η δράση, φαινομενικά αθώα, θα την οδηγήσει στην καρδιά μιας συνωμοσίας άνευ προηγουμένου, η οποία, στο όνομα του πλανήτη, βάζει στο στόχαστρο ούτε λίγο ούτε πολύ ολόκληρο το ανθρώπινο είδος.
Η ιδιωτική εταιρεία Πληροφοριών "Πρόβιντενς" αναλαμβάνει την υπόθεση. Στρατολογεί δύο πρώην πράκτορες , τον Πολ και την Κέρι, οι οποίοι είχαν απομακρυνθεί από τις μυστικές υπηρεσίες για να συνεχίσουν τις σπουδές τους, ο ένας στην ιατρική και η άλλη στην ψυχολογία. Η έρευνα θα τους οδηγήσει στο συγκλονιστικό σύμπαν των εξτρεμιστικών οικολογικών κινημάτων και σε αυτούς που κινούν τα νήματα της μυστικής αντιουμανιστικής δράσης..."
Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2010
ΜΠΙΣΚΟΤΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ
Εχθές το έριξα στη ζαχαροπλαστική. Είχα βρει μία συνταγή στο ιντερνετ (δυστυχώς δεν θυμάμαι το site, ένας Panagis νομίζω την είχε αναρτήσει) για μπισκότα σοκολάτας. Η συνταγή ήταν δικής του εμπνεύσεως και εγώ την εκτέλεσα κάνοντας ορισμένες αλλαγές. Τελικά χρησιμοποίησα τα εξής υλικά:Ετοιμασία:
Βγάζουμε το βούτυρο από το ψυγείο για να μαλακώσει τελείως. Όταν είναι έτοιμο να "δουλευτεί" το ρίχνουμε σε ένα μπολ και το ανακατεύουμε με τις δύο κούπες ζάχαρης (μαύρη και λευκή). Μετά από λίγη ώρα έχει γίνει μία μάζα με την ζάχαρη. Το αφήνουμε στην άκρη.
Σε ένα άλλο μπολ ρίχνουμε το αλεύρι, το κακάο, τα αυγά, τις βανίλιες, το μπέικιν πάουντερ, το αλάτι και τα μισά φουντούκια. Ανακατεύουμε το μείγμα για πολύ ώρα μέχρι να ομογενοποιηθεί Μην αγχωθείτε, το μείγμα θα είναι αρκετά στεγνό και δεν θα μπορεί να ανακατευτεί εύκολα. Η ανάμειξη γίνεται λίγο ευκολότερη όταν ρίχνουμε το βούτυρο με την ζάχαρη. Ταυτόχρονα με την ανάμειξη, λιώνουμε και την μία κουβερτούρα των 125 γρ. και την ρίχνουμε στο μείγμα. Μέχρι τώρα έχουμε ρίξει τα πάντα εκτός από τα μισά φουντούκια, το γάλα και τις σταγόνες κουβερτούρας.
Ρίχνουμε λίγο λίγο το γάλα και ταυτόχρονα ανακατεύουμε Αν το μείγμα συνεχίζει να είναι στεγνό και να μην "δουλεύεται" ρίχνουμε και άλλο λίγο γάλα μέχρι να πετύχουμε ένα μείγμα παχύρρευστο. Είναι σημαντικό να μην ρίξουμε παραπάνω από το κανονικό γάλα, διότι αν γίνει πολύ αραιό δεν θα πετύχουμε καλό αποτέλεσμα.
Αφού ανακατέψουμε καλά (μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και μίξερ), παίρνουμε μία ειδική φόρμα με καλούπια ή σε ένα ταψί βάζουμε αντικολλητικό χαρτί. Ρίχνουμε το μείγμα στα καλούπια ή αν πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε το ταψί, με ένα μεγάλο κουτάλι βάζουμε πάνω στο χαρτί τόσο μείγμα ανάλογα με το μέγεθος που θέλουμε να έχουν τα μπισκότα. Ζεσταίνουμε το φακελάκι κουβερτούρας και αφού ανοίξουμε μία τρύπα στο μέσο των μπισκότων ρίχνουμε μέσα λιωμένη κουβερτούρα. Διακοσμούμε και με τριμμένα φουντούκια και είμαστε έτοιμοι να ψήσουμε. Τα βάζουμε στους 170 βαθμούς για 15 λεπτά τουλάχιστον και είναι έτοιμα!
Εμένα μου πέτυχαν. Όσοι τα δοκίμασαν έμειναν ευχαριστημένοι.
Βγάζουμε το βούτυρο από το ψυγείο για να μαλακώσει τελείως. Όταν είναι έτοιμο να "δουλευτεί" το ρίχνουμε σε ένα μπολ και το ανακατεύουμε με τις δύο κούπες ζάχαρης (μαύρη και λευκή). Μετά από λίγη ώρα έχει γίνει μία μάζα με την ζάχαρη. Το αφήνουμε στην άκρη.
Σε ένα άλλο μπολ ρίχνουμε το αλεύρι, το κακάο, τα αυγά, τις βανίλιες, το μπέικιν πάουντερ, το αλάτι και τα μισά φουντούκια. Ανακατεύουμε το μείγμα για πολύ ώρα μέχρι να ομογενοποιηθεί Μην αγχωθείτε, το μείγμα θα είναι αρκετά στεγνό και δεν θα μπορεί να ανακατευτεί εύκολα. Η ανάμειξη γίνεται λίγο ευκολότερη όταν ρίχνουμε το βούτυρο με την ζάχαρη. Ταυτόχρονα με την ανάμειξη, λιώνουμε και την μία κουβερτούρα των 125 γρ. και την ρίχνουμε στο μείγμα. Μέχρι τώρα έχουμε ρίξει τα πάντα εκτός από τα μισά φουντούκια, το γάλα και τις σταγόνες κουβερτούρας.
Ρίχνουμε λίγο λίγο το γάλα και ταυτόχρονα ανακατεύουμε Αν το μείγμα συνεχίζει να είναι στεγνό και να μην "δουλεύεται" ρίχνουμε και άλλο λίγο γάλα μέχρι να πετύχουμε ένα μείγμα παχύρρευστο. Είναι σημαντικό να μην ρίξουμε παραπάνω από το κανονικό γάλα, διότι αν γίνει πολύ αραιό δεν θα πετύχουμε καλό αποτέλεσμα.
Αφού ανακατέψουμε καλά (μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και μίξερ), παίρνουμε μία ειδική φόρμα με καλούπια ή σε ένα ταψί βάζουμε αντικολλητικό χαρτί. Ρίχνουμε το μείγμα στα καλούπια ή αν πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε το ταψί, με ένα μεγάλο κουτάλι βάζουμε πάνω στο χαρτί τόσο μείγμα ανάλογα με το μέγεθος που θέλουμε να έχουν τα μπισκότα. Ζεσταίνουμε το φακελάκι κουβερτούρας και αφού ανοίξουμε μία τρύπα στο μέσο των μπισκότων ρίχνουμε μέσα λιωμένη κουβερτούρα. Διακοσμούμε και με τριμμένα φουντούκια και είμαστε έτοιμοι να ψήσουμε. Τα βάζουμε στους 170 βαθμούς για 15 λεπτά τουλάχιστον και είναι έτοιμα!Εμένα μου πέτυχαν. Όσοι τα δοκίμασαν έμειναν ευχαριστημένοι.
Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2010
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΑΔΕΙΑΝΟ..
και παρέα μου ο υπολογιστής και τα βιβλία μου. Η σύζυγος ποτέ δεν είχε μεγάλη εμπιστοσύνη στο τοπικό νοσοκομείο και επέλεξε να παραμείνει στη Θεσσαλονίκη. Δεν σας το έχω πει, ε; Είναι έγκυος στον 7ο μήνα και κατά τα μέσα του Μάρτη περιμένουμε την γέννηση της κόρης μας. Γύρισα λοιπόν από τις διακοπές μόνος μου και συνειδητοποιημένος ότι οι επόμενοι τρεις μήνες θα είναι διαφορετικοί. Δεν θα έλεγα ότι έχω μεγάλο κύκλο γνωριμιών εδώ στο νησί, το αντίθετο μάλιστα. Δύο-τρεις φίλους έχω όλους και όλους, οικογενειάρχες και αυτοί, οπότε δεν περιμένω παρά να περάσω πολλές μοναχικές ώρες. Δεν πειράζει, όλα μέσα είναι, οπότε αυτούς τους μήνες θα μαγειρεύω, θα σερφάρω, θα ακούω μουσική, θα παίζω σουμπούτεο και θα διαβάζω βιβλία. Ότι έκανα μέχρι τώρα δηλαδή!! Απλά δεν θα πρήζω την Βίκυ να δοκιμάσει το φαγητό που έφτιαξα, να διαβάσει το blog που ανακάλυψα, να υποστεί τις μουσικές μου προτιμήσεις, να περιορίζεται στο μέσα δωμάτιο όταν εγώ θα παίζω σουμπούτεο και δεν θα την υποβάλλω στο μαρτύριο της αναλυτικής εξιστόρησης και κριτικής του τελευταίου βιβλίου που διάβασα και για το οποίο δεν θα έλεγα ότι ενδιαφέρεται πάντα.
Μιας και μίλησα για βιβλία, και δεδομένου ότι στις διακοπές δεν έγινε τίποτα αξιοσημείωτο προς αναφορά, σήμερα θα αναρτήσω την καθιερωμένη λίστα με αυτά που διάβασα μέσα στο 2009. Πατώντας πάνω σε κάθε τίτλο μεταφερόμαστε στο site της Πρωτοπορίας για περισσότερες λεπτομέρειες. Όσοι έχουν διάθεση ας ακολουθήσουν, παρουσιάζοντας και την δική τους λίστα είτε εδώ είτε στον δικό τους χώρο.
1. Μπορίς Βιάν - Θα φτύσω στους τάφους σας
2. Σεμπάστιαν Γιούνγκερ - Η απόλυτη καταιγίδα
3. Σίριλ Έϊντον - Ανακαλύψεις που άλλαξαν την ζωή μας
4. Αλμπέρ Καμύ - Η καλή και η ανάποδη
5. Τρούμαν Καπότε - Πρόγευμα στο Τίφφανυς
6. Μ. Καραγάτσης - Ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν
7. Μ. Καραγάτσης - Το χαμένο Νησί
8. Ίαν ΜακΓιούαν - Εξιλέωση
9. Γιάννης Μακριδάκης - Η δεξιά τσέπη του Ράσου
10.Γκιγιέρμο Μαρτίνες - Η ακολουθία της Οξφόρδης
11. Γκιγιέρμο Μαρτίνες - Σχετικά με τον Ροδερέρ
12. Ναγκίμπ Μαχφούζ - Η σοφία μιας ζωής
13. Τσάρλς Μπουκόφσκι - Το ταχυδρομείο
14. Νταν Μπράουν - Το χαμένο σύμβολο
15. Γκάμπριελ Ντόβερ - Αγαπητέ κύριε Δαρβίνε
16. Φ. Ντοστογιέφσκι - Έγκλημα και τιμωρία
17. Λίζα Παπαδοπούλου - Αχρηστες γνώσεις χρήσιμες πληροφορίες
18. Έντγκαρ Άλλαν Πόε - Διηγήματα
19. Ζαν Κριστόφ Ρουφέν - Το άρωμα του Αδάμ
20. Ζοζέ Σαραμάγκου - Η πέτρινη σχεδία
21. Μάικλ Τζονς - Λένινγκραντ η πολιορκία
22. Γουστάβος Φλωμπέρ - Το ταξίδι στην Ελλάδα
23. Ρόμπερτ Χάρις - Παρασκήνια Εξουσίας
Το κορυφαίο: Το χαμένο Νησί, του Μ. Καραγάτση
Το χειρότερο: Το χαμένο Σύμβολο, του Νταν Μπράουν
Η απογοήτευση: Η Πέτρινη Σχεδία, του Ζ. Σαραμάγκου
Η ευχάριστη έκπληξη: Η δεξιά τσέπη του Ράσου, του Γ. Μακριδάκη
Το κλασσικό: Έγκλημα και Τιμωρία, του Φ. Ντοστογιέφσκι
Το ακατανόητο: Αγαπητέ κύριε Δαρβίνε, του Γκάμπριελ Ντόβερ
Μιας και μίλησα για βιβλία, και δεδομένου ότι στις διακοπές δεν έγινε τίποτα αξιοσημείωτο προς αναφορά, σήμερα θα αναρτήσω την καθιερωμένη λίστα με αυτά που διάβασα μέσα στο 2009. Πατώντας πάνω σε κάθε τίτλο μεταφερόμαστε στο site της Πρωτοπορίας για περισσότερες λεπτομέρειες. Όσοι έχουν διάθεση ας ακολουθήσουν, παρουσιάζοντας και την δική τους λίστα είτε εδώ είτε στον δικό τους χώρο.
1. Μπορίς Βιάν - Θα φτύσω στους τάφους σας
2. Σεμπάστιαν Γιούνγκερ - Η απόλυτη καταιγίδα
3. Σίριλ Έϊντον - Ανακαλύψεις που άλλαξαν την ζωή μας
4. Αλμπέρ Καμύ - Η καλή και η ανάποδη
5. Τρούμαν Καπότε - Πρόγευμα στο Τίφφανυς
6. Μ. Καραγάτσης - Ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν
7. Μ. Καραγάτσης - Το χαμένο Νησί
8. Ίαν ΜακΓιούαν - Εξιλέωση
9. Γιάννης Μακριδάκης - Η δεξιά τσέπη του Ράσου
10.Γκιγιέρμο Μαρτίνες - Η ακολουθία της Οξφόρδης
11. Γκιγιέρμο Μαρτίνες - Σχετικά με τον Ροδερέρ
12. Ναγκίμπ Μαχφούζ - Η σοφία μιας ζωής
13. Τσάρλς Μπουκόφσκι - Το ταχυδρομείο
14. Νταν Μπράουν - Το χαμένο σύμβολο
15. Γκάμπριελ Ντόβερ - Αγαπητέ κύριε Δαρβίνε
16. Φ. Ντοστογιέφσκι - Έγκλημα και τιμωρία
17. Λίζα Παπαδοπούλου - Αχρηστες γνώσεις χρήσιμες πληροφορίες
18. Έντγκαρ Άλλαν Πόε - Διηγήματα
19. Ζαν Κριστόφ Ρουφέν - Το άρωμα του Αδάμ
20. Ζοζέ Σαραμάγκου - Η πέτρινη σχεδία
21. Μάικλ Τζονς - Λένινγκραντ η πολιορκία
22. Γουστάβος Φλωμπέρ - Το ταξίδι στην Ελλάδα
23. Ρόμπερτ Χάρις - Παρασκήνια Εξουσίας
Το κορυφαίο: Το χαμένο Νησί, του Μ. Καραγάτση
Το χειρότερο: Το χαμένο Σύμβολο, του Νταν Μπράουν
Η απογοήτευση: Η Πέτρινη Σχεδία, του Ζ. Σαραμάγκου
Η ευχάριστη έκπληξη: Η δεξιά τσέπη του Ράσου, του Γ. Μακριδάκη
Το κλασσικό: Έγκλημα και Τιμωρία, του Φ. Ντοστογιέφσκι
Το ακατανόητο: Αγαπητέ κύριε Δαρβίνε, του Γκάμπριελ Ντόβερ
Σάββατο 2 Ιανουαρίου 2010
ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ "ΜΥΣΤΗΡΙΟ"
Όταν είχα φτιάξει το μπλογκ δεν πρόσθεσα "μετρητή". Μετά από λίγους μήνες έβαλα τον statcounter για να βλέπω τα στατιστικά του μπλογκ και να έχω μία εικόνα για το πόσοι το επισκέπτονται ανά ημέρα. Με τον καιρό, παγιώθηκε ένας μέσος όρος γύρω στους 100 επισκέπτες την ημέρα. Το ζήτημα μου όμως δεν είναι αυτό. Το statcounter, εκτός απο στατιστικά στοιχεία, προσφέρει στον διαχειριστή του μπλογκ και άλλα δεδομένα όπως χώρα προέλευσης επισκέπτη, ποστ που επισκέφτηκε, πότε μπήκε, πόσες φορές μπήκε και διάφορα άλλα, γνωστά σε όσουν χρησιμοποιούν μετρητές. Είναι εδώ και ένα χρόνο περίπου, που έχω σταμπάρει έναν επισκέπτη από την Αμερική. Δεν γνωρίζω αν είναι Έλληνας (που μάλλον είναι) αλλά αυτό που γνωρίζω είναι ότι ο τύπος (ή μήπως η τύπισσα;) έχει ξεκοκαλίσει σχεδόν όλο το μπλογκ και τις 250 τόσες αναρτήσεις του!!! Εν τω μεταξύ, οι αναρτήσεις που διαβάζει είναι με τυχαία σειρά, χωρίς χρονική ακολουθία και θεματική συνάφεια. Μπορεί να μπει σε μία ανάρτηση του 2007 και μετά από λίγο σε μία άλλη του 2009. Τι μία μέρα διαβάζει ταξιδιωτική ανάρτηση και την άλλη μέρα για ποδόσφαιρο!
Χαρακτηρίζω τον επισκέπτη αυτόν ένα "μυστήριο" και του ζητώ αν διαβάσει το συγκεκριμένο ποστ να "εμφανιστεί". Αναλογιζόμενος την επιθυμία του οποιουδήποτε να διατηρήσει την ανωνυμία του, δεν θα εκπλαγώ καθόλου, αφενός από το να μην δώσει σημεία ζωής αφετέρου από το να μην διαβάσει καν την ανάρτηση ή να την διαβάσει κατά την προσφιλή του συνήθεια μετά από κάποιους μήνες...
Υ.Γ. Όλα τα παραπάνω μπορεί να είναι απλώς άκυρα και να έχω ερμηνεύσει λανθασμένα τα στοιχεία. Για να δούμε..
Χαρακτηρίζω τον επισκέπτη αυτόν ένα "μυστήριο" και του ζητώ αν διαβάσει το συγκεκριμένο ποστ να "εμφανιστεί". Αναλογιζόμενος την επιθυμία του οποιουδήποτε να διατηρήσει την ανωνυμία του, δεν θα εκπλαγώ καθόλου, αφενός από το να μην δώσει σημεία ζωής αφετέρου από το να μην διαβάσει καν την ανάρτηση ή να την διαβάσει κατά την προσφιλή του συνήθεια μετά από κάποιους μήνες...
Υ.Γ. Όλα τα παραπάνω μπορεί να είναι απλώς άκυρα και να έχω ερμηνεύσει λανθασμένα τα στοιχεία. Για να δούμε..
Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2009
ΕΝΑ BLOG ΠΟΥ ΥΠΟΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ
χάνει σιγά σιγά τους επισκέπτες και τους σχολιαστές του. Απολύτως κατανοητό και εύλογο. Παρόλα αυτά όλο και κάποιος "γνωστός" ή μη θα το δει αυτό που γράφω. Καλές γιορτές εύχομαι σε όλους!!!
Οι επόμενες 15 ημέρες θα με βρουν Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Παρανέστι και ίσως και κάπου αλλού. Το "δώρο" μου, είναι μερικές εκπληκτικές φωτογραφίες που έλαβα από ένα Σαμιώτη συνάδελφο και τις οποίες με τη σειρά μου αναρτώ εδώ.
Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2009
Πέρασε η μπόρα; Ας γελάσω...
Από το "μόνη ξανά δεν θα σ'αφήσω" στο "ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα". Και όλα αυτά σε πέντε χρόνια. Και όλα αυτά με μέσο όρο εισιτηρίων διαρκείας τις 18.000. Και όλα αυτά με μετοχικό σχήμα πολυπληθές και πάμπλουτο. Όπως όμως έγραψε και κάποιος στο διαδίκτυο , "αυτό παιδιά δεν είναι ομάδα, είναι Βραζιλιάνικο σίριαλ!!!"
Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2009
Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009
"ΝΕΑΡΟΣ" ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ
Διαβάζοντας αυτό το κείμενο του Αλ. Τσίπρα και συνδυάζοντας το με αυτή την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, σκέφτηκα με κάποιου είδους συμπάθεια τους αριστερούς της λεγόμενης ανανεωτικής πτέρυγας. Σκέφτομαι με νοσταλγία τον αείμνηστο Μιχάλη Παπαγιαννάκη και μετά από λίγο προσγειώνομαι στη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα με τον «νεαρό» Αλέξη Τσίπρα. Ένα πράγμα δεν θέλω να ακούσω ξανά: Οτί νέοι άνθρωποι ίσον νέες ιδέες. Ήταν το ίδιο να ακούς τον «γέρο» Παπαγιαννάκη και το ίδιο να ακούς τον «νεαρό» Τσίπρα; Σημασία έχει τι ιδέες κουβαλάς όχι τι ηλικία είσαι.
Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009
Ο ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ
Τις προάλλες βρέθηκα στο σπίτι ενός γνωστού. Μεγάλος άνθρωπος (γύρω στα 60) με σώας τας φρένας παρά το γεγονός ότι πιστεύει ότι είδε τον Άγιο Μηνά σε όραμα να του μιλάει. Ο άνθρωπος είναι της εκκλησίας, πιστεύει στο Θεό αλλά δεν είναι φανατικός. Ορισμένα πράγματα του κακοφαίνονται. Με αφορμή την αποστροφή του για τα κακώς κείμενα της εκκλησίας, μου έδειξε ένα θρησκευτικό βιβλίο. Αν υπάρχει Θεός θα ντρέπεται με αυτό το βιβλίο και θα το εξηγήσω αυτό παρακάτω. Υποψιάζομαι ότι έχει κάποια σχέση με τη Σάμο, είτε ο εκδότης είτε ο συγγραφέας, διότι στο εξώφυλλο αναφέρεται κάποιο «θαύμα» που έγινε στα Κοντακείκα Σάμου στις 24-7-2003. Το βιβλίο έχει στην επικεφαλίδα τον εξής τίτλο : «ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ,ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΟΓΔΟΪΤΩΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ.» . Στο κάτω μέρος γράφει: «Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, Ο ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ».
Μπήκα στον πειρασμό να ρίξω μια ματιά. Αυτά που διάβασα με έκαναν να αναθεωρήσω την άποψη που είχα για την γελοιότητα των βιβλίων του Λιακόπουλου. Και λέω του Λιακόπουλου, επειδή είναι γνωστός και όχι επειδή μόνο τα δικά του βιβλία είναι για γέλια. Υπάρχουν και άλλα. Λοιπόν, τα βιβλία του γνωστού τηλεπωλητή είναι αριστουργήματα σε σχέση με αυτό που έπεσε στα χέρια μου. Έφριξα κυριολεκτικά. Έχω διαβάσει άπειρες μπούρδες κατά καιρούς και μπορώ να πω ότι δεν υπάρχουν πολλά γραφόμενα ικανά να με εκπλήξουν δυσάρεστα. Αυτό τα κατάφερε πανηγυρικά…
Δεν έχω σκοπό να κουράσω για αυτό θα μπω κατευθείαν στο «ψητό». Στην αρχή το βιβλίο κάνει αναδρομή στον βίο του Ιερομόναχου Χριστόδουλου. Στις πρώτες 50 σελίδες μαθαίνουμε για τα θαύματα που έκανε, για την αγιοσύνη του, για τις προφητείες του και άλλα ξεκαρδιστικά. Διαβάζω σε ένα σημείο : «Το 1990 παθαίνει εγκεφαλικό και μένει για λίγο κατάκοιτος. Συνέρχεται πάντοτε μόνον εκ Θεού, έχοντας όμως πάντοτε μουδιασμένο το αριστερό χέρι και πόδι. Το έτος 1992 παθαίνει έμφραγμα. Κείτεται σαν νεκρός, αναίσθητος στο κρεβάτι επί τρία μερόνυχτα. Τα πνευματικά του τέκνα θρηνούν και προσεύχονται συνεχώς. Ο Γέροντας συνέρχεται θαυματουργώς. Είναι και πάλι εντελώς καλά. Το 2001 ασθενεί και πάλι, αυτή τη φορά από κατακράτηση ούρων. Έχει να ουρήσει δέκα μέρες. Ό Γέροντας συνέρχεται ανήμερα του Αγ. Μάρκου του Ευγενικού καθώς είναι και αυτός όμοιος του».
Τρεις φορές λοιπόν, ο Άγιος Χριστόδουλος αναστήθηκε… Τελικά η τέταρτη ήταν και η τελειωτική. Ο γέροντας πέθανε στις 11 Ιουνίου του 2002 από ανακοπή καρδιάς στην Αθήνα. Τα «θαύματα» δεν σταματούν βέβαια εδώ. Ακόμα και μετά θάνατον ο Ιερομάρτυρας Χριστόδουλος έκανε απίστευτα πράγματα. Απολαύστε : «Την ερχόμενη Παρασκευή (πέντε μέρες μετά τον θάνατο του) γίνεται η κηδεία του. Κατόπιν έντονης εσωτερικής επιθυμίας με καλούν την ανάξια να τον ντύσω. Παίρνω κρασί και αρώματα και πηγαίνω με την Ευαγγελία. Και τότε τι βλέπουν τα μάτια μου… Το Άγιο σώμα του σκεπασμένο με το σάβανο και ω της φρίκης ένα λαιμό κομμένο από την μία έως την άλλη άκρη, που έχασκε δύο πόντους άνοιγμα. Παραδόξως, αρχίζει το αίμα να ρέει άφθονο! Ο αρμόδιος άνθρωπος κοιτάζει με έκπληξη. Άγιος… ψιθυρίζει. Τα ολόλευκα γένια του άρχισαν να βάφονται κόκκινα. Ασπαζόμασταν, κλαίγαμε και ζητούσαμε ευχές από τον Άγιο Πατέρα μας. Εκείνος ανοιγόκλεισε δύο φορές το στόμα του (!!!!!!). Μας άκουγε γιατί πάντα είναι ζωντανός. Οι Άγιοι ποτέ δεν πεθαίνουν (!!!!)»
Άλλο ένα θαύμα: «Την κυρία Θεοδώρα την συναντώ τακτικά για να μιλήσουμε για τον γέροντα μας. Αρρώστησε με βαρύ εγκεφαλικό και εισήχθη στο Μαρκομιχελάκειο το 1981. Ήτο άφωνη και παράλυτο το χέρι και το πόδι της. Ο Άγιος Πατέρας (ο Χριστόδουλος, για να μην ξεχνιόμαστε, έτσι;) κατόπιν τριημέρου νηστείας και προσευχής την επισκέπτεται, της πέρασε στην κλίνη της ευχή και χτυπώντας ελαφρά στο μάγουλο, της δίνει το χέρι του και της φωνάζει: ¨Σήκω τεμπέλα, πήγαινε σπίτι σου!¨ Εκείνη αμέσως σηκώνεται, περπατά και μιλά (!!!!!!!). Την άλλη μέρα βγαίνει από το νοσοκομείο.»
Τα θαύματα του Ιερομάρτυρα Χριστόδουλου δεν έχουν τελειωμό οπότε δεν μπορώ να τα γράψω όλα. Θα κλείσω με ένα απίστευτης αστειότητας (μιλάμε για πολύ γέλιο) κείμενο που διάβασα προς το τέλος του βιβλίου. Είναι το εξής:
Το 1989 έγινε στη Σιβηρία μία βαθιά γεώτρηση (16 χλμ) υπό την διεύθυνση Σοβιετικών και ξένων επιστημόνων (ιδιαίτερα Νορβηγών) για να βρεθεί ένας τρόπος ειδοποίησης επικείμενου σεισμού. Ο σκοπός ήταν να τοποθετηθεί στο βάθος της γεωτρήσεως, ένα ειδικό μεγάφωνο συνδεδεμένο σε ένα μαγνητόφωνο, για εγγραφή των θορύβων που προέρχονται από την αρχή μιας μετακινήσεως των ηπειρωτικών πλακών, για πρόβλεψη των σεισμών.»
Αυτή η είδηση δημοσιεύτηκε πρώτα στις Νορβηγικές και Φινλανδικές εφημερίδες και κατόπιν στις Η.Π.Α. στο WEEKLY WORLD NEWS την 24η Απριλίου του 1990. Ιδού αποσπάσματα : «Ο Γεωλόγος Dr DIMITRI AZZACOV λέει σε Φινλανδική εφημερίδα τα εξής: Σαν κομμουνιστής δεν πιστεύω στον παράδεισο ούτε στην Βίβλο, αλλά σαν επιστήμων, πιστεύω τώρα στην κόλαση. Θα ήταν ανώφελο να σας εξηγήσω πόσο σοκαριστήκαμε από μια τέτοια ανακάλυψη, γνωρίζουμε καλά τι είδαμε και ακούσαμε. Και είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι τρυπήσαμε το ταβάνι της κολάσεως.
Φτάνοντας στα 16 χλμ. Βάθος το τρυπάνι της γεώτρησης άρχισε να περιστρέφεται στη μέγιστη ταχύτητα που πάει να πει ότι το τρυπάνι γυρνούσε μέσα σε μία κοιλότητα ή μεσα σε κάποιο σπήλαιο. Ο έλεγχος της θερμοκρασίας στο βάθος έδειχνε 1100ο C. Όταν λοιπόν ανεβάσαμε το τρυπάνι, ένα σύννεφο από αέρια βγήκε από τις σωληνώσεις. Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας, ένα μεγάλο πλάσμα με σκυλόδοντα και με μάτια γεμάτα μίσος και κακία, εμφανίστηκε και ούρλιαζε σαν θηρίο και κατόπιν εξαφανίστηκε. Οι τεχνικοί και οι εργάτες το έβαλαν στα πόδια.
Κατεβάσαμε εν τούτοις το μικρόφωνο διότι ήταν και ο σκοπός της έρευνας μας. Αντί να ακούσουμε τον ήχο των πλακών σε μετακίνηση, ακούσαμε ένα ουρλιαχτό πόνου. Πιστεύοντας σε μία βλάβη του μικροφώνου και μετά από σοβαρό έλεγχο των μηχανημάτων, οι υποψίες μας επαληθεύτηκαν. Δεν ήταν μόνο μία, αλλά εκατομμύρια ανθρώπινων φωνών που ακούσαμε και μαγνητοφωνήσαμε. Τότε σταματήσαμε τα πάντα και βουλώσαμε την τρύπα. Προφανώς είχαμε ανακαλύψει το υπερφυσικό και είχαμε δει και ακούσει παράξενα πράγματα.»
Δεν μπορείτε να πείτε. Ήταν αρκετά διασκεδαστικό το κείμενο. Και σημειωτέον, όλα αυτά είναι γραμμένα σε ένα υποτίθεται χριστιανικό βιβλίο που διανέμεται δωρεάν…
Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009
Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2009
"ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ" ΑΤΑΚΕΣ.
Το ποινικό τμήμα του Αρείου Πάγου αποφάσισε η εκδίκαση της υπόθεσης των αστυνομικών που κατηγορούνται για την ανθρωποκτονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου να γίνει στην Άμφισσα. Η είδηση αυτή εμφανίζεται στην ηλεκτρονική σελίδα των ΝΕΩΝ. Παρακολουθώ εδώ και καιρό την ηλεκτρονική έκδοση των Νέων ( http://www.tanea.gr) και πολύ συχνά διαβάζω τα σχόλια των αναγνωστών. Τα ΝΕΑ είναι μία από τις λίγες ηλεκτρονικές εφημερίδες που δίνουν βήμα στους αναγνώστες. Τα σχόλια, φαντάζομαι ότι περνάνε αυτούσια και χωρίς έλεγχο από κάποιον διαχειριστή. Κοινώς, ο καθένας γράφει ότι του κατέβει..
Αν παρακολουθήσεις τα σχόλια για μεγάλο διάστημα (πέντε μήνες ας πούμε), είμαι σχεδόν βέβαιος, ότι μπορείς να κάνεις ένα ψυχογράφημα της Ελληνικής κοινωνίας. Για να μην πω ότι ακόμα και Κοινωνιολογική μελέτη μπορείς να κάνεις και φανώ υπερβολικός. Σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα όπως είναι ο θάνατος ενός έφηβου και όπως είναι η συνταγματικά κατοχυρωμένη δυνατότητα στην υπεράσπιση του οποιουδήποτε δράστη, δείτε τι γράφουν ορισμένοι "συνάνθρωποι" μας. Μην εκπλήσσεστε. Αυτοί οι άνθρωποι ζουν ανάμεσα μας. Πίνουμε καφέ στις ίδιες καφετέριες και βλέπουμε ταινίες στις ίδιες κινηματογραφικές αίθουσες...
Απολαύστε :
"XOUNTA SAS XREIAZETE TSOGLANIA.EXETE KALOMATHI TOMARIA.KETE TIS PERIOUSIES TON ALLON."
"Να σεβαστούμε το τεκμήριο της αθωότητας, είπε; Τι σεβάστηκαν αυτοί; Στην κρεμάλα!"
"Αλέξη Κούγια, είμαστε μαζί σου! Κρίμα που έκλεισε το σπίτι αυτού του ανθρώπου του φρουρού και μακάρι να αποδείξεις την αθωότητά του. Χούντα χρειάζεται σ''όλους αυτούς τους αντιεξουσιαστές. Να βγει ο στρατός στους δρόμους και να τα θερίσει όλα αυτά τα τσογλάνια που καταστρέφουν την περιουσία μας. Θάνατος στα ρεμάλια, στους αλήτες."
"Ο κάθε αλήτης μόλις πεθάνει γίνεται ήρωας. Αυτή είναι η νοοτροπία μας, καλά να πάθουμε. ΚΑΦΤΕ ΤΑ ΟΛΑ να χαίρεται ο λαός."
"O ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΣΥΝΙΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ (εννοεί τον Κούγια) ΑΘΩΩΣΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΣΩΜΑΤΕΜΠΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΟΥΣ ΜΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΤΩΡΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΙ ΤΟΝ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Ο ΗΘΙΚΟΛΟΓΟΣ Ο ΜΙΣΟΓΥΝΗΣ Ο ΕΠΙΚΥΝΔΙΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ"
"ΕΙΔΙΚΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ= Ο ΝΤΑΗΣ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ
ΜΟΝΤΕΛΟΠΝΙΧΤΗΣ= Ο ΚΩΛΟΣ ΤΟΥ ΝΤΑΗ
Ο ΝΤΑΗΣ θα πέσει στα μαλακά γιατί η βαλλιστική εξέταση θα πει ότι η σφαίρα έκανε βόλτες στα εξάρχεια πριν σκοτώσει τον Αλέξη.
Ο ΚΩΛΟΣ ΤΟΥ ΝΤΑΗ θα συνεχίσει να είναι ένας τηλεοπτικός αστέρας, που όσοι θα τον αναγνωρίζουν στο δρόμο θα κραυγάζουν: Καλέ ο Κούγιας, είδα τον Κούγια από κοντά!!
ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΑ ΚΑΙΝΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ...."
"Ετσι επισφραγιζει ο Κουγιας την καριερα του. Προφανως θα τσεπωσει αρκετα, υπερασπιζομενος δολοφονους. Εχει να πληρωσει και διατροφη στην Βατιδου ο ανθρωπος, να συντηρησει το κοτερο, την βιλα στη Μυκονο κτλ...
Κοιμησου ησυχος Κουγια. Μετα απο αυτο θα παρακαλας να σου ερθουν πελατες.
Κανονικα θα πρεπει να σου καψουν το δικηγορικο γραφειο. Σου αξιζει."
Όλα αυτά είναι γραμμένα κάτω από την είδηση που προανέφερα. Υπάρχουν και άλλα σχόλια αλλά δεν έχει νόημα να τα βάλω όλα. Όπως επίσης υπάρχουν και νηφάλιες απόψεις, απόψεις που εκφράζονται από ανθρώπους που δείχνουν να έχουν ήθος. Τι γίνεται ρε; Πως έχουμε "ξεφύγει" έτσι;
Αν παρακολουθήσεις τα σχόλια για μεγάλο διάστημα (πέντε μήνες ας πούμε), είμαι σχεδόν βέβαιος, ότι μπορείς να κάνεις ένα ψυχογράφημα της Ελληνικής κοινωνίας. Για να μην πω ότι ακόμα και Κοινωνιολογική μελέτη μπορείς να κάνεις και φανώ υπερβολικός. Σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα όπως είναι ο θάνατος ενός έφηβου και όπως είναι η συνταγματικά κατοχυρωμένη δυνατότητα στην υπεράσπιση του οποιουδήποτε δράστη, δείτε τι γράφουν ορισμένοι "συνάνθρωποι" μας. Μην εκπλήσσεστε. Αυτοί οι άνθρωποι ζουν ανάμεσα μας. Πίνουμε καφέ στις ίδιες καφετέριες και βλέπουμε ταινίες στις ίδιες κινηματογραφικές αίθουσες...
Απολαύστε :
"XOUNTA SAS XREIAZETE TSOGLANIA.EXETE KALOMATHI TOMARIA.KETE TIS PERIOUSIES TON ALLON."
"Να σεβαστούμε το τεκμήριο της αθωότητας, είπε; Τι σεβάστηκαν αυτοί; Στην κρεμάλα!"
"Αλέξη Κούγια, είμαστε μαζί σου! Κρίμα που έκλεισε το σπίτι αυτού του ανθρώπου του φρουρού και μακάρι να αποδείξεις την αθωότητά του. Χούντα χρειάζεται σ''όλους αυτούς τους αντιεξουσιαστές. Να βγει ο στρατός στους δρόμους και να τα θερίσει όλα αυτά τα τσογλάνια που καταστρέφουν την περιουσία μας. Θάνατος στα ρεμάλια, στους αλήτες."
"Ο κάθε αλήτης μόλις πεθάνει γίνεται ήρωας. Αυτή είναι η νοοτροπία μας, καλά να πάθουμε. ΚΑΦΤΕ ΤΑ ΟΛΑ να χαίρεται ο λαός."
"O ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΣΥΝΙΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ (εννοεί τον Κούγια) ΑΘΩΩΣΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΣΩΜΑΤΕΜΠΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΟΥΣ ΜΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΤΩΡΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΙ ΤΟΝ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Ο ΗΘΙΚΟΛΟΓΟΣ Ο ΜΙΣΟΓΥΝΗΣ Ο ΕΠΙΚΥΝΔΙΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ"
"ΕΙΔΙΚΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ= Ο ΝΤΑΗΣ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ
ΜΟΝΤΕΛΟΠΝΙΧΤΗΣ= Ο ΚΩΛΟΣ ΤΟΥ ΝΤΑΗ
Ο ΝΤΑΗΣ θα πέσει στα μαλακά γιατί η βαλλιστική εξέταση θα πει ότι η σφαίρα έκανε βόλτες στα εξάρχεια πριν σκοτώσει τον Αλέξη.
Ο ΚΩΛΟΣ ΤΟΥ ΝΤΑΗ θα συνεχίσει να είναι ένας τηλεοπτικός αστέρας, που όσοι θα τον αναγνωρίζουν στο δρόμο θα κραυγάζουν: Καλέ ο Κούγιας, είδα τον Κούγια από κοντά!!
ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΑ ΚΑΙΝΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ...."
"Ετσι επισφραγιζει ο Κουγιας την καριερα του. Προφανως θα τσεπωσει αρκετα, υπερασπιζομενος δολοφονους. Εχει να πληρωσει και διατροφη στην Βατιδου ο ανθρωπος, να συντηρησει το κοτερο, την βιλα στη Μυκονο κτλ...
Κοιμησου ησυχος Κουγια. Μετα απο αυτο θα παρακαλας να σου ερθουν πελατες.
Κανονικα θα πρεπει να σου καψουν το δικηγορικο γραφειο. Σου αξιζει."
Όλα αυτά είναι γραμμένα κάτω από την είδηση που προανέφερα. Υπάρχουν και άλλα σχόλια αλλά δεν έχει νόημα να τα βάλω όλα. Όπως επίσης υπάρχουν και νηφάλιες απόψεις, απόψεις που εκφράζονται από ανθρώπους που δείχνουν να έχουν ήθος. Τι γίνεται ρε; Πως έχουμε "ξεφύγει" έτσι;
Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009
ΔΙΑΦΟΡΑ ΛΙΚΕΡ
Στις φωτογραφίες που ακολουθούν φαίνονται τα λικέρ που έφτιαξα τον τελευταίο μήνα.
Baileys Irish Cream. H συνταγή εδώ
Λικέρ Πορτοκάλι. Όπως το Λιμοντσέλο αλλά με φλούδες πορτοκαλιού.Κάποιος που έχει την διάθεση, μπορεί να φτιάξει το καλοκαίρι, τα Λικέρ Βύσσινο, Κεράσι, και Βερύκοκο. Πολύ γνωστό είναι και το λικέρ Αμαρέτο που γίνεται από αμύγδαλα καθώς και το παραδοσιακό της πατρίδας μου, το λικέρ Μαστίχα.
Καλά πιώματα!
Καλά πιώματα!
Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2009
ΕΝΑ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
Η Σώτη Τριανταφύλλου, συγγραφέας (Το εργοστάσιο των μολυβιών, Κινέζικα Κουτιά, Λίγο από το αίμα σου κ.α.), έγραψε τον περασμένο Ιούλιο το παρακάτω άρθρο με τίτλο "Το έλλειμμα της Αριστεράς", το οποίο βρήκα εδώ.
"Παρέα της πλατείας Εξαρχείων στήνεται έξω από καφέ που μόλις έχει ανοίξει, σχολιάζοντας: «Πολύ κυριλέ είναι... Να του χώσουμε κανένα γκαζάκι;». Αργότερα, συσπειρωμένοι, εκβάλλουν την επαναστατική φωνή: «Γιάπηδες έξω! Να πάτε στο Κολωνάκι!». Το σύνθημα μού θυμίζει, αναπόφευκτα, εκείνο του φιλήσυχου μικροαστού: «Πρεζάκια έξω! Να πάτε στην πλατεία Βάθη!». Στο μεταξύ, λαμβάνω ένα e-mail που γράφει: «Άλλαξε μυαλά, θα πάθεις ό,τι έπαθε η Κούνεβα! Ξέρουμε πού μένεις...».
Η προειδοποίηση δεν προέρχεται από τα εγκληματικά αφεντικά, προέρχεται από θερμοκέφαλους «εξεγερμένους»: από εκείνους που κατέστρεψαν τη βιβλιοθήκη της Νομικής, το βιβλιοπωλείο του «Παπασωτηρίου», το πολυκατάστημα «Πλαίσιο». Δεν είναι οι «περιουσίες» που με απασχολούν, είναι ο συμβολισμός τους: όταν καις βιβλία, καις το κεφάλι σου. Σκέφτομαι το πόσο απέχει η πράξη από τις ιδέες, από τον «εξεγερμένο άνθρωπο» του Αλμπέρ Καμύ, από τους ευγενείς, σοφούς επαναστάτες: τον Τσερνιτσέφκι, τον Μαγιακόβσκι· τον Γιουτζήν Ντεμπς· τον Γκράμσι· σε πόση αμηχανία βρίσκεται οποιοσδήποτε αριστερός και αναρχικός με ιδεολογικές αποσκευές, μπροστά σ’ αυτές τις τυραννικές μειοψηφίες.
Περνάω από το απαλλοτριωμένο «πάρκο» στη γωνία Ζωοδόχου Πηγής και Ναυαρίνου: μεγάλη νίκη του κινήματος· το βασίλειο της ασχήμιας. Αλλά μην κάνετε κύματα, μην ενοχλείτε: τα «παιδιά» επαναστατούν. Το γιατί το ξέρω, νομίζω μάλιστα ότι το ξέρω καλύτερα από τα μέλη του «κινήματος». Το πώς (οι μέθοδοι) και το προς τι (με ποιο αίτημα, με ποιο όραμα) με προβληματίζουν. Επιπλέον, με προβληματίζει η κοινή γνώμη: γιατί τόσοι άνθρωποι χαίρονται επειδή καταστράφηκαν μεγάλα, επιτυχημένα καταστήματα στο κέντρο της Αθήνας; Γιατί, ακόμα περισσότερο, απειλούν ότι θα τα ξανακαταστρέψουν; Στην Ελλάδα, οτιδήποτε ωραίο, καλοκουρδισμένο, θριαμβικό, πρέπει να εξολοθρεύεται: κτίρια, άνθρωποι, αντικείμενα, ιδέες, όλα στα σκουπίδια, στα σκουπίδια που καίγονται. Τhe bonfire of the vanities.
Αντιθέτως, το να βάφεις, λόγου χάρη, μια τράπεζα κόκκινη, συνιστά μια συμβολική πράξη· κάτι εκφράζεις με το κόκκινο χρώμα, κάτι διακινδυνεύεις τη στιγμή που ρίχνεις την μπογιά. Η καταστροφή, η πυρά, παραείναι εύκολη και γρήγορη· ανέξοδη: στο τέλος της μέρας, τις αποζημιώσεις επωμίζεται ο φορολογούμενος πολίτης. Εξάλλου, το τοπίο μετά τη μάχη είναι θλιβερό: πώς μπορεί να ζει κανείς μέσα σε ερείπια;
Μένω σχεδόν απέναντι από το Πολυτεχνείο. Κάθε μέρα αναρωτιέμαι: πώς έχει επιτραπεί μια τέτοια καταπάτηση, ένας τέτοιος βιασμός του χώρου, του περιβάλλοντος; Έχω απαντήσεις που δεν αρέσουν σε κανέναν: οι άνθρωποι –νέοι και λιγότερο νέοι– χρειάζονται νομικό πλαίσιο για να κινηθούν (ή για να ακινητοποιηθούν)· χρειάζονται υποχρεώσεις και δικαιώματα. Ακόμη και η χρήση των δικαιωμάτων οφείλει να είναι υποχρεωτική (για παράδειγμα, η δωρεάν παιδεία πρέπει να είναι υποχρεωτική).
Ο χώρος του Πολυτεχνείου αποτελεί ένα πεδίο όπου ξεδιπλώνεται η σημερινή Ελλάδα: εγκατάλειψη, ανημπόρια, «άσυλο» για ανθρώπους που δεν αξίζουν κανενός είδους ασυλία. Οι φοιτητές ζουν μέσα στην ελεεινότητα, σ’ έναν αργόστροφο κόσμο, δίπλα σε καθηγητές-δημοσίους υπαλλήλους, κόλακες της νεολαίας και απολογητές ενός βαθιά επαρχιακού «νεοτερισμού». Το πανεπιστήμιο υπονομεύεται από την παθητική στάση των καθηγητών για πάνω από τριάντα πέντε χρόνια: εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά δεν επαρκούν. Ο χώρος –η πόλη– βρίσκεται στο έλεος των εμπρηστών: οι εμπρηστές μπαίνουν και στρογγυλοκάθονται στο σπίτι σου όπως στο θεατρικό έργο του Μαξ Φρις.
Ψηφοθηρία, καλόπιασμα του όχλου, σύγχυση αξιών και ανατροπή αξιών, παραπομπή στις προτροπές του Μπακούνιν μαζί με άγνοια περί αναρχισμού και περί Μπακούνιν. Ο αναρχισμός είναι σκληρή δουλειά, δεν εξαντλείται σε τσιτάτα, σαν εκείνα που ξέρουν οι Κνίτες από τον Λένιν κι από τον Μαρξ διασκευασμένο και παραμορφωμένο από τους Σοβιετικούς. Ο αναρχισμός, η επανάσταση, είναι μεγάλες περιπέτειες του ανθρώπινου μυαλού, δεν είναι γιορτές μίσους.
Ξανά και ξανά, στην επέτειο του Πολυτεχνείου, με αφορμές αστυνομικής βίας ή και χωρίς έκδηλες αφορμές, στην Ελλάδα μάς χαρακτηρίζει το πνεύμα του Μάη του ’68 βαλκανοποιημένο και καθυστερημένο σαράντα χρόνια. Εξηγήσεις υπάρχουν, δικαιολογίες μπορούμε να επινοήσουμε: εκτός από τον Διαφωτισμό και τη βιομηχανική επανάσταση, χάσαμε και τη δεκαετία του ’60, τα εναλλακτικά κινήματα, τα αιτήματα της ατομικής ελευθερίας, τη ριζοσπαστικοποίηση της πολυφυλετικής, πολυπολιτισμικής αριστεράς. Έτσι, το κοινωνικό μας κίνημα είναι φτωχό, δογματικό· πρωτόγονο· στερείται φαντασίας, εμφορείται από διεστραμμένη σκέψη· μεταφράζει το λεγόμενο «ταξικό μίσος» σε φθόνο, εκδηλώνει τον φθόνο με πράξεις ασχήμιας και αφανισμού.
Τι συμβαίνει; Βρισκόμαστε ακόμα στη σκοτεινή εποχή πριν από τον Διαφωτισμό; Και γιατί δεν μιλάει κανείς για όλ’ αυτά από τον χώρο (the horror, the horror!) της αριστεράς; Γιατί αποδέχονται την ανοησία και την αυθαιρεσία ενός «κινήματος» που δεν ενδιαφέρεται για τη δικαιοσύνη και την καλοσύνη εφόσον διακόπτει βιαίως θεατρικές παραστάσεις, απειλεί με τρομοκρατικές επεμβάσεις και καθυβρίζει οποιονδήποτε διαφωνεί;
Η ποιότητα της ζωής εξαρτάται από την ποιότητα της αριστεράς: η συνάρτηση είναι απλή. Η δική μας αριστερά περιγράφεται ακόμα με όρους της δεκαετίας του ’30· λενινιστές, τροτσκιστές, σταλινικοί και αναρχοφασίστες, όλοι μαζί, ενωμένοι, χωρίς συγκεκριμένα ανθρωπιστικά αιτήματα, με τους μεν να επιμένουν στην κομματική συνείδηση, με τους δε να κραυγάζουν με την ορολογία που είχε νόημα (και αίμα) τον καιρό της βιομηχανικής επανάστασης.
Ο χρόνος στην Ελλάδα μοιάζει παγωμένος· τα ρολόγια σταματημένα. Γι’ αυτό –και για πολλούς ακόμα λόγους– το αριστερό μας κίνημα, εκτός από την ενάρετη εποχή της ΕΔΑ (ένα κόμμα ξεχασμένο λόγω της γενικευμένης αμνησίας και αμορφωσιάς), παραπαίει ανάμεσα στον οπισθοδρομικό πατριωτισμό και το προλεταριακό όνειρο της ταξικής δικτατορίας.
Η δικτατορία είναι μια πραγματικότητα: η «Νέα Αριστερά» δεν έχει φτάσει ακόμα στις ακτές μας για να αποκαταστήσει τις αληθινές αρχές του ανθρωπισμού. Ίσως να μη φτάσει ποτέ. Κοντολογίς, η αριστερά στην Ελλάδα είναι μια δεξιά που αφαιρεί από τον άνθρωπο την προσωπική του ευθύνη, που τον παρουσιάζει σαν κακορίζικο θύμα των περιστάσεων. Όσοι από τους ακτιβιστές δεν έχουν άδειο κεφάλι, έχουν γραφειοκρατικές ιδέες, υπεραπλουστευτικές (πλούσιοι-φτωχοί, καταπιεστές-καταπιεζόμενοι, καλοί-κακοί): όταν αγνοείς τη σύνθετη φύση της ζωής και της οργανωμένης κοινωνίας, την ανάγκη της πολιτικής πραότητας και της ομορφιάς, δεν είσαι παρά ένας ακόμα βάνδαλος."
Την περασμένη Δευτέρα, εφτά "Μπάτσοι" των Εξαρχείων, (...συγγνώμη, της Λωρίδας της Γάζας ήθελα να πω...) επιτέθηκαν στη Σώτη και πετώντας αυγά της είπαν, όχι ιδιαίτερα ευγενικά, να πάει να παρουσιάσει το βιβλίο της στο Κολωνάκι! Η παρουσίαση του βιβλίου "Ο Χρόνος Πάλι" γινόταν στο βιβλιοπωλείο "Φλοράλ". Δεν μπορείτε να πείτε... Προφητικό το άρθρο της συγγραφέως.
"Παρέα της πλατείας Εξαρχείων στήνεται έξω από καφέ που μόλις έχει ανοίξει, σχολιάζοντας: «Πολύ κυριλέ είναι... Να του χώσουμε κανένα γκαζάκι;». Αργότερα, συσπειρωμένοι, εκβάλλουν την επαναστατική φωνή: «Γιάπηδες έξω! Να πάτε στο Κολωνάκι!». Το σύνθημα μού θυμίζει, αναπόφευκτα, εκείνο του φιλήσυχου μικροαστού: «Πρεζάκια έξω! Να πάτε στην πλατεία Βάθη!». Στο μεταξύ, λαμβάνω ένα e-mail που γράφει: «Άλλαξε μυαλά, θα πάθεις ό,τι έπαθε η Κούνεβα! Ξέρουμε πού μένεις...».
Η προειδοποίηση δεν προέρχεται από τα εγκληματικά αφεντικά, προέρχεται από θερμοκέφαλους «εξεγερμένους»: από εκείνους που κατέστρεψαν τη βιβλιοθήκη της Νομικής, το βιβλιοπωλείο του «Παπασωτηρίου», το πολυκατάστημα «Πλαίσιο». Δεν είναι οι «περιουσίες» που με απασχολούν, είναι ο συμβολισμός τους: όταν καις βιβλία, καις το κεφάλι σου. Σκέφτομαι το πόσο απέχει η πράξη από τις ιδέες, από τον «εξεγερμένο άνθρωπο» του Αλμπέρ Καμύ, από τους ευγενείς, σοφούς επαναστάτες: τον Τσερνιτσέφκι, τον Μαγιακόβσκι· τον Γιουτζήν Ντεμπς· τον Γκράμσι· σε πόση αμηχανία βρίσκεται οποιοσδήποτε αριστερός και αναρχικός με ιδεολογικές αποσκευές, μπροστά σ’ αυτές τις τυραννικές μειοψηφίες.
Περνάω από το απαλλοτριωμένο «πάρκο» στη γωνία Ζωοδόχου Πηγής και Ναυαρίνου: μεγάλη νίκη του κινήματος· το βασίλειο της ασχήμιας. Αλλά μην κάνετε κύματα, μην ενοχλείτε: τα «παιδιά» επαναστατούν. Το γιατί το ξέρω, νομίζω μάλιστα ότι το ξέρω καλύτερα από τα μέλη του «κινήματος». Το πώς (οι μέθοδοι) και το προς τι (με ποιο αίτημα, με ποιο όραμα) με προβληματίζουν. Επιπλέον, με προβληματίζει η κοινή γνώμη: γιατί τόσοι άνθρωποι χαίρονται επειδή καταστράφηκαν μεγάλα, επιτυχημένα καταστήματα στο κέντρο της Αθήνας; Γιατί, ακόμα περισσότερο, απειλούν ότι θα τα ξανακαταστρέψουν; Στην Ελλάδα, οτιδήποτε ωραίο, καλοκουρδισμένο, θριαμβικό, πρέπει να εξολοθρεύεται: κτίρια, άνθρωποι, αντικείμενα, ιδέες, όλα στα σκουπίδια, στα σκουπίδια που καίγονται. Τhe bonfire of the vanities.
Αντιθέτως, το να βάφεις, λόγου χάρη, μια τράπεζα κόκκινη, συνιστά μια συμβολική πράξη· κάτι εκφράζεις με το κόκκινο χρώμα, κάτι διακινδυνεύεις τη στιγμή που ρίχνεις την μπογιά. Η καταστροφή, η πυρά, παραείναι εύκολη και γρήγορη· ανέξοδη: στο τέλος της μέρας, τις αποζημιώσεις επωμίζεται ο φορολογούμενος πολίτης. Εξάλλου, το τοπίο μετά τη μάχη είναι θλιβερό: πώς μπορεί να ζει κανείς μέσα σε ερείπια;
Μένω σχεδόν απέναντι από το Πολυτεχνείο. Κάθε μέρα αναρωτιέμαι: πώς έχει επιτραπεί μια τέτοια καταπάτηση, ένας τέτοιος βιασμός του χώρου, του περιβάλλοντος; Έχω απαντήσεις που δεν αρέσουν σε κανέναν: οι άνθρωποι –νέοι και λιγότερο νέοι– χρειάζονται νομικό πλαίσιο για να κινηθούν (ή για να ακινητοποιηθούν)· χρειάζονται υποχρεώσεις και δικαιώματα. Ακόμη και η χρήση των δικαιωμάτων οφείλει να είναι υποχρεωτική (για παράδειγμα, η δωρεάν παιδεία πρέπει να είναι υποχρεωτική).
Ο χώρος του Πολυτεχνείου αποτελεί ένα πεδίο όπου ξεδιπλώνεται η σημερινή Ελλάδα: εγκατάλειψη, ανημπόρια, «άσυλο» για ανθρώπους που δεν αξίζουν κανενός είδους ασυλία. Οι φοιτητές ζουν μέσα στην ελεεινότητα, σ’ έναν αργόστροφο κόσμο, δίπλα σε καθηγητές-δημοσίους υπαλλήλους, κόλακες της νεολαίας και απολογητές ενός βαθιά επαρχιακού «νεοτερισμού». Το πανεπιστήμιο υπονομεύεται από την παθητική στάση των καθηγητών για πάνω από τριάντα πέντε χρόνια: εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά δεν επαρκούν. Ο χώρος –η πόλη– βρίσκεται στο έλεος των εμπρηστών: οι εμπρηστές μπαίνουν και στρογγυλοκάθονται στο σπίτι σου όπως στο θεατρικό έργο του Μαξ Φρις.
Ψηφοθηρία, καλόπιασμα του όχλου, σύγχυση αξιών και ανατροπή αξιών, παραπομπή στις προτροπές του Μπακούνιν μαζί με άγνοια περί αναρχισμού και περί Μπακούνιν. Ο αναρχισμός είναι σκληρή δουλειά, δεν εξαντλείται σε τσιτάτα, σαν εκείνα που ξέρουν οι Κνίτες από τον Λένιν κι από τον Μαρξ διασκευασμένο και παραμορφωμένο από τους Σοβιετικούς. Ο αναρχισμός, η επανάσταση, είναι μεγάλες περιπέτειες του ανθρώπινου μυαλού, δεν είναι γιορτές μίσους.
Ξανά και ξανά, στην επέτειο του Πολυτεχνείου, με αφορμές αστυνομικής βίας ή και χωρίς έκδηλες αφορμές, στην Ελλάδα μάς χαρακτηρίζει το πνεύμα του Μάη του ’68 βαλκανοποιημένο και καθυστερημένο σαράντα χρόνια. Εξηγήσεις υπάρχουν, δικαιολογίες μπορούμε να επινοήσουμε: εκτός από τον Διαφωτισμό και τη βιομηχανική επανάσταση, χάσαμε και τη δεκαετία του ’60, τα εναλλακτικά κινήματα, τα αιτήματα της ατομικής ελευθερίας, τη ριζοσπαστικοποίηση της πολυφυλετικής, πολυπολιτισμικής αριστεράς. Έτσι, το κοινωνικό μας κίνημα είναι φτωχό, δογματικό· πρωτόγονο· στερείται φαντασίας, εμφορείται από διεστραμμένη σκέψη· μεταφράζει το λεγόμενο «ταξικό μίσος» σε φθόνο, εκδηλώνει τον φθόνο με πράξεις ασχήμιας και αφανισμού.
Τι συμβαίνει; Βρισκόμαστε ακόμα στη σκοτεινή εποχή πριν από τον Διαφωτισμό; Και γιατί δεν μιλάει κανείς για όλ’ αυτά από τον χώρο (the horror, the horror!) της αριστεράς; Γιατί αποδέχονται την ανοησία και την αυθαιρεσία ενός «κινήματος» που δεν ενδιαφέρεται για τη δικαιοσύνη και την καλοσύνη εφόσον διακόπτει βιαίως θεατρικές παραστάσεις, απειλεί με τρομοκρατικές επεμβάσεις και καθυβρίζει οποιονδήποτε διαφωνεί;
Η ποιότητα της ζωής εξαρτάται από την ποιότητα της αριστεράς: η συνάρτηση είναι απλή. Η δική μας αριστερά περιγράφεται ακόμα με όρους της δεκαετίας του ’30· λενινιστές, τροτσκιστές, σταλινικοί και αναρχοφασίστες, όλοι μαζί, ενωμένοι, χωρίς συγκεκριμένα ανθρωπιστικά αιτήματα, με τους μεν να επιμένουν στην κομματική συνείδηση, με τους δε να κραυγάζουν με την ορολογία που είχε νόημα (και αίμα) τον καιρό της βιομηχανικής επανάστασης.
Ο χρόνος στην Ελλάδα μοιάζει παγωμένος· τα ρολόγια σταματημένα. Γι’ αυτό –και για πολλούς ακόμα λόγους– το αριστερό μας κίνημα, εκτός από την ενάρετη εποχή της ΕΔΑ (ένα κόμμα ξεχασμένο λόγω της γενικευμένης αμνησίας και αμορφωσιάς), παραπαίει ανάμεσα στον οπισθοδρομικό πατριωτισμό και το προλεταριακό όνειρο της ταξικής δικτατορίας.
Η δικτατορία είναι μια πραγματικότητα: η «Νέα Αριστερά» δεν έχει φτάσει ακόμα στις ακτές μας για να αποκαταστήσει τις αληθινές αρχές του ανθρωπισμού. Ίσως να μη φτάσει ποτέ. Κοντολογίς, η αριστερά στην Ελλάδα είναι μια δεξιά που αφαιρεί από τον άνθρωπο την προσωπική του ευθύνη, που τον παρουσιάζει σαν κακορίζικο θύμα των περιστάσεων. Όσοι από τους ακτιβιστές δεν έχουν άδειο κεφάλι, έχουν γραφειοκρατικές ιδέες, υπεραπλουστευτικές (πλούσιοι-φτωχοί, καταπιεστές-καταπιεζόμενοι, καλοί-κακοί): όταν αγνοείς τη σύνθετη φύση της ζωής και της οργανωμένης κοινωνίας, την ανάγκη της πολιτικής πραότητας και της ομορφιάς, δεν είσαι παρά ένας ακόμα βάνδαλος."
Την περασμένη Δευτέρα, εφτά "Μπάτσοι" των Εξαρχείων, (...συγγνώμη, της Λωρίδας της Γάζας ήθελα να πω...) επιτέθηκαν στη Σώτη και πετώντας αυγά της είπαν, όχι ιδιαίτερα ευγενικά, να πάει να παρουσιάσει το βιβλίο της στο Κολωνάκι! Η παρουσίαση του βιβλίου "Ο Χρόνος Πάλι" γινόταν στο βιβλιοπωλείο "Φλοράλ". Δεν μπορείτε να πείτε... Προφητικό το άρθρο της συγγραφέως.
Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2009
ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΡΙΑ ΣΦΗΝΑΚΙΑ ΣΟΥΜΑΣ
Η χώρα μας σε νευρική και οικονομική κρίση... Οικονομικό έλλειμμα μεγαλύτερο ακόμα και από το ετήσιο ΑΕΠ (!). Ιδεολογική καταπίεση από την Αριστερά σε βαθμό ευνουχισμού. Ζούμε σε μία χώρα με δεξιές κυβερνήσεις και αριστερές αντιλήψεις! Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να συμβεί αυτό. Μόνο σε μία χώρα που είναι ταυτόχρονα περήφανη για τον αρχαίο πολιτισμό της αλλά και για την Ορθόδοξη παράδοση της. Η επιτομή του παραλογισμού δηλαδή. Ζούμε σε μία χώρα που οι λογικές φωνές είναι τόσο λίγες (π.χ. Πάσχος Μανδραβέλης) που σε πιάνει απελπισία. Η μιζέρια των Αριστερών έχει εμποτίσει τα πάντα. Την τέχνη και την πολιτική, ακόμα και τα ΜΜΕ. Οι στυγνοί δολοφόνοι μετατρέπονται σε αντιεξουσιαστές και επαναστάτες και οι Αστυνομικοί από όργανα της τάξης και της νομιμότητας σε νόμιμους κουκουλοφόρους!
Δεν ξέρω αν το μάθατε. Άσυλο πλέον δεν έχουμε μόνο στα Πανεπιστήμια αλλά και όπου αλλού βρίσκονται στελέχη και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ. Η επέμβαση της αστυνομίας για έρευνα σε χώρο πέριξ βιβλιοπωλείου, αποτελεί σύμφωνα με κάποιους παραβίαση κάθε νομιμότητας! Έχει χαθεί κάθε μέτρο λογικής. Η απώλεια του μέτρου, αντί να επισημανθεί και να καταδικαστεί, επιβραβεύεται με συγνώμες (!) από τον ίδιο τον αρμόδιο Υπουργό.
Ο αστυνομικός, όντας στη μέση ενός παράλογου πολιτικοϊδεολογικού αγώνα που λαμβάνει χώρα εδώ και 30 χρόνια, είναι ζαλισμένος σαν κοτόπουλο. Αν επέμβει, τα ακούει. Αν δεν επέμβει, είναι ανεκπαίδευτος, ανεπαρκής και φασίστας. Δεν ισχυρίζομαι ότι η Αστυνομία λειτουργεί σωστά. Λειτουργεί όπως κάθε Δημόσια Υπηρεσία σε αυτόν τον τόπο. Δηλαδή απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί αξιόπιστη. Ο Δημόσιος Υπάλληλος ρέπει προς την τεμπελιά, την αδιαφορία και δυστυχώς την διαφθορά. Η έλλειψη αξιολόγησης και ουσιαστικού ελέγχου σε συνδυασμό με την μη άρση της μονιμότητας, έχουν μετατρέψει τον αστυνομικό σε κοινό Δημόσιο Υπάλληλο με ότι αυτό συνεπάγεται. Αν σε αυτά τα δεδομένα προσθέσουμε την βαθιά απέχθεια μεγάλου μέρους του Ελληνικού λαού προς το πρόσωπο του αστυνομικού (πέρυσι, παιδάκια 15 χρονών φώναζαν εν χορώ στις πλατείες της χώρας το "Μπάτσοι-γουρούνια-Δολοφόνοι" παρουσία των καθηγητών τους οι οποίοι κρυφογελούσαν ικανοποιημένοι), τότε μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε για ποιο λόγο η Ελληνική Αστυνομία αποτελεί σύντομο ανέκδοτο.
Και οι πλέον αδαείς γνωρίζουν ότι η Δημοκρατία πλήττεται με την δημιουργία αισθήματος φόβου. Όταν φοβάσαι δεν είσαι ελεύθερος. Και όταν δεν είσαι ελεύθερος δεν μπορείς να μιλάς για Δημοκρατία. Λέμε λοιπόν ΟΧΙ στην ανελευθερία, είτε αυτή προέρχεται από το κράτος (περιορισμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με γελοίους τρομονόμους) είτε προέρχεται από αυτούς που επιθυμούν την διαταραχή της κοινωνικής γαλήνης επειδή δεν τους αρέσει ο τρόπος ζωής μας και θέλουν να τον αλλάξουν με κάθε τρόπο. Και οι δύο προσπάθειες περιορισμού της ελευθερίας του ατόμου είναι εξίσου κατακριτέες και απεχθής.
Είμαστε οι "νοικοκυραίοι" που δεν ανήκουμε σε ιδεολογικούς στρατούς, που δεν έχουμε παππού να μας πει τι έγινε στον εμφύλιο, που δεν ανήκουμε στην γενιά του πολυτεχνείου, που δεν νιώθουμε ένοχοι (κάτι σαν προπατορικό αμάρτημα) επειδή δεν λάβαμε μέρος σε κοινωνικούς αγώνες και διεκδικήσεις, που πιστεύουμε ότι ο Χίτλερ και ο Στάλιν είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος , που θεωρούμε ότι το αντάρτικο πόλεων δεν οδηγεί πουθενά, που όταν εξετάζουμε ένα πάσης φύσεως ζήτημα το αξιολογούμε με όπλο τη λογική και όχι τις ηλίθιες ιδεοληψίες μας, που γεννηθήκαμε την δεκαετία του '70 και του '80.
Δεν ακουγόμαστε, διότι δεν είμαστε οργανωμένοι και δεν φωνάζουμε. Ζούμε συμβατικά, χωρίς εξάρσεις αλλά δεν φταίμε εμείς για αυτό. Είναι η εποχή μας τέτοια. Εντάξει, το καταλαβαίνουμε, δεν θα μας γράψει η ιστορία αλλά τι μπορούμε να κάνουμε; Ο Κούντερα έγραψε ότι όλοι διεκδικούμε μία μορφή αθανασίας. Είτε την μικρή είτε την μεγάλη. Η μικρή αθανασία είναι αυτή που μας έχει απομείνει και θα την διεκδικήσουμε. Αν πάλι δεν τα καταφέρουμε, τουλάχιστον θα μας έχει μείνει η σούμα. Θα πίνουμε 3 σφηνάκια σούμα και θα γράφουμε τις μαλακίες που έγραψα εγώ σήμερα. Δεν γαμιέται..
Δεν ξέρω αν το μάθατε. Άσυλο πλέον δεν έχουμε μόνο στα Πανεπιστήμια αλλά και όπου αλλού βρίσκονται στελέχη και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ. Η επέμβαση της αστυνομίας για έρευνα σε χώρο πέριξ βιβλιοπωλείου, αποτελεί σύμφωνα με κάποιους παραβίαση κάθε νομιμότητας! Έχει χαθεί κάθε μέτρο λογικής. Η απώλεια του μέτρου, αντί να επισημανθεί και να καταδικαστεί, επιβραβεύεται με συγνώμες (!) από τον ίδιο τον αρμόδιο Υπουργό.
Ο αστυνομικός, όντας στη μέση ενός παράλογου πολιτικοϊδεολογικού αγώνα που λαμβάνει χώρα εδώ και 30 χρόνια, είναι ζαλισμένος σαν κοτόπουλο. Αν επέμβει, τα ακούει. Αν δεν επέμβει, είναι ανεκπαίδευτος, ανεπαρκής και φασίστας. Δεν ισχυρίζομαι ότι η Αστυνομία λειτουργεί σωστά. Λειτουργεί όπως κάθε Δημόσια Υπηρεσία σε αυτόν τον τόπο. Δηλαδή απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί αξιόπιστη. Ο Δημόσιος Υπάλληλος ρέπει προς την τεμπελιά, την αδιαφορία και δυστυχώς την διαφθορά. Η έλλειψη αξιολόγησης και ουσιαστικού ελέγχου σε συνδυασμό με την μη άρση της μονιμότητας, έχουν μετατρέψει τον αστυνομικό σε κοινό Δημόσιο Υπάλληλο με ότι αυτό συνεπάγεται. Αν σε αυτά τα δεδομένα προσθέσουμε την βαθιά απέχθεια μεγάλου μέρους του Ελληνικού λαού προς το πρόσωπο του αστυνομικού (πέρυσι, παιδάκια 15 χρονών φώναζαν εν χορώ στις πλατείες της χώρας το "Μπάτσοι-γουρούνια-Δολοφόνοι" παρουσία των καθηγητών τους οι οποίοι κρυφογελούσαν ικανοποιημένοι), τότε μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε για ποιο λόγο η Ελληνική Αστυνομία αποτελεί σύντομο ανέκδοτο.
Και οι πλέον αδαείς γνωρίζουν ότι η Δημοκρατία πλήττεται με την δημιουργία αισθήματος φόβου. Όταν φοβάσαι δεν είσαι ελεύθερος. Και όταν δεν είσαι ελεύθερος δεν μπορείς να μιλάς για Δημοκρατία. Λέμε λοιπόν ΟΧΙ στην ανελευθερία, είτε αυτή προέρχεται από το κράτος (περιορισμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με γελοίους τρομονόμους) είτε προέρχεται από αυτούς που επιθυμούν την διαταραχή της κοινωνικής γαλήνης επειδή δεν τους αρέσει ο τρόπος ζωής μας και θέλουν να τον αλλάξουν με κάθε τρόπο. Και οι δύο προσπάθειες περιορισμού της ελευθερίας του ατόμου είναι εξίσου κατακριτέες και απεχθής.
Είμαστε οι "νοικοκυραίοι" που δεν ανήκουμε σε ιδεολογικούς στρατούς, που δεν έχουμε παππού να μας πει τι έγινε στον εμφύλιο, που δεν ανήκουμε στην γενιά του πολυτεχνείου, που δεν νιώθουμε ένοχοι (κάτι σαν προπατορικό αμάρτημα) επειδή δεν λάβαμε μέρος σε κοινωνικούς αγώνες και διεκδικήσεις, που πιστεύουμε ότι ο Χίτλερ και ο Στάλιν είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος , που θεωρούμε ότι το αντάρτικο πόλεων δεν οδηγεί πουθενά, που όταν εξετάζουμε ένα πάσης φύσεως ζήτημα το αξιολογούμε με όπλο τη λογική και όχι τις ηλίθιες ιδεοληψίες μας, που γεννηθήκαμε την δεκαετία του '70 και του '80.
Δεν ακουγόμαστε, διότι δεν είμαστε οργανωμένοι και δεν φωνάζουμε. Ζούμε συμβατικά, χωρίς εξάρσεις αλλά δεν φταίμε εμείς για αυτό. Είναι η εποχή μας τέτοια. Εντάξει, το καταλαβαίνουμε, δεν θα μας γράψει η ιστορία αλλά τι μπορούμε να κάνουμε; Ο Κούντερα έγραψε ότι όλοι διεκδικούμε μία μορφή αθανασίας. Είτε την μικρή είτε την μεγάλη. Η μικρή αθανασία είναι αυτή που μας έχει απομείνει και θα την διεκδικήσουμε. Αν πάλι δεν τα καταφέρουμε, τουλάχιστον θα μας έχει μείνει η σούμα. Θα πίνουμε 3 σφηνάκια σούμα και θα γράφουμε τις μαλακίες που έγραψα εγώ σήμερα. Δεν γαμιέται..
Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2009
Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2009
ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΟ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ....
Τα μισά Υπουργεία αλλάξανε όνομα. Το Υπουργείο Παιδείας όμως παραμένει και Θρησκευμάτων.. Και οι Κυβερνήσεις συνεχίζουν να ορκίζονται και να φιλάνε το χέρι του παπά. Ως πότε;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
