Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2008

E = mc2. Η ιστορία της πιο διάσημης εξίσωσης στον κόσμο

Ένα από τα καλύτερα βιβλία εκλαϊκευμένης επιστήμης που διάβασα ήταν το E=mc2. Αναφέρεται φυσικά στην διάσημη εξίσωση του Άλμπερτ Αϊνστάιν , μία εξίσωση που άλλαξε την μορφή του κόσμου. Πολλοί την ξέρουν , αρκετοί την καταλαβαίνουν αλλά ακόμα λιγότεροι είναι αυτοί που γνωρίζουν την ιστορία της. Ο Ντέιβιντ Μποντάνις επιχειρεί σε αυτό το υπέροχο και ευανάγνωστο βιβλίο να καταγράψει την «βιογραφία» μίας εξίσωσης. Ο τρόπος που γράφει και τα παραδείγματα που χρησιμοποιεί είναι κατανοητά και προσιτά στο ευρύ κοινό. Η αφορμή για να γράψει το βιβλίο , ήταν μία χιουμοριστικής διάθεσης απάντηση που έδωσε η Κάμερον Ντίαζ στο τέλος μίας συνέντευξης σε γνωστό περιοδικό. Όταν την ρώτησε ο δημοσιογράφος αν υπάρχει κάτι που θα ήθελε να μάθει , η Κάμερον απάντησε ότι θα ήθελε να μάθει τι σημαίνει η εξίσωση E=mc2. Ο δημοσιογράφος γέλασε φυσικά, αλλά η Ντίαζ μουρμούρισε ότι το εννοούσε πραγματικά και κάπου εκεί τελείωσε και η συνέντευξη. Ο Μποντάνις , είτε γοητευμένος από την Ντίαζ , είτε συνεπαρμένος από την ιδέα να εξηγήσει στην πλατιά μάζα των ανθρώπων την εξίσωση , άρχισε δυναμικά την συγγραφή του βιβλίου.




Από το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου :


13 Απριλίου 1901



Προς Καθηγητή Βίλχελμ Όστβαλντ
Πανεπιστήμιο της Λειψίας
Λειψία , Γερμανία

Σεβαστέ κύριε Καθηγητά!
Παρακαλώ συγχωρέστε έναν πατέρα που είναι τόσο τολμηρός ώστε να στραφεί σ’ εσάς τον σεβαστό Καθηγητή , προς χάριν του γιου του.
Θα αρχίσω λέγοντας σας ότι ο γιος μου Άλμπερτ είναι 22 ετών , ότι …. Αισθάνεται βαθιά δυστυχισμένος επειδή δεν έχει σήμερα μία θέση και η σκέψη πως έχει ξεστρατίσει από την καριέρα του και τώρα δεν έχει καμία επαφή τον κάνει να κλείνεται στον εαυτό του όλο και περισσότερο , κάθε ημέρα. Επιπλέον , βασανίζεται από την σκέψη ότι αποτελεί βάρος για εμάς , ανθρώπους χωρίς μεγάλη άνεση…
Πάρα το θάρρος να στραφώ σ’ εσάς με το ταπεινό αίτημα να… του γράψετε , εάν είναι δυνατό , λίγες λέξεις ενθάρρυνσης , ώστε να ξαναποκτήσει τη χαρά της ζωής και της εργασίας.
Εάν , επιπλέον , μπορούσατε να του εξασφαλίσετε μια θέση βοηθού για τώρα ή το επόμενο φθινόπωρο , η ευγνωμοσύνη μου θα ήταν απεριόριστη.
Παίρνω επίσης το θάρρος να αναφέρω ότι ο γιος μου δεν γνωρίζει τίποτε για αυτήν μου την ασυνήθιστη ενέργεια.
Με όλη μου την αφοσίωση προς εσάς , εξαιρετικά σεβαστέ Κύριε Καθηγητά ,

Χέρμαν Αϊνστάιν


Για την ιστορία να γράψουμε ότι δεν ελήφθη ποτέ καμία απάντηση από τον καθηγητή Όστβαλντ.

Αν και η επιστολή του πατέρα του δεν κατάφερε τίποτε , ένας φίλος του Αϊνστάιν από το πανεπιστήμιο , ο Μάρσελ Γκρόσμαν , είχε κινήσει τα σωστά νήματα , ώστε να πάρει τη δουλειά στο Γραφείο Ευρεσιτεχνιών , το 1902. Τα υπόλοιπα όπως όλοι γνωρίζουμε είναι ιστορία! Η βοήθεια του Γκρόσμαν ήταν αναγκαία όχι τόσο πολύ γιατί οι τελικοί βαθμοί του Αϊνστάιν στο πανεπιστήμιο ήταν ασυνήθιστα χαμηλοί – ο Αϊνστάιν είχε καταφέρει να φτάσει το 4,91 όταν ο μέσος όρος στην σχολή του ήταν το 6… - αλλά γιατί ένας καθηγητής του , που ήταν έξαλλος με τον Αϊνστάιν , διότι έλεγε ανέκδοτα και διέκοπτε το μάθημα , είχε γράψει για αυτόν με μεγάλη κακία απαράδεκτες αναφορές. Οι δάσκαλοι , σε όλα τα χρόνια φοίτησης , πάντα εκνευρίζονταν εξαιτίας της ανυπακοής του και πιο πολύ ο δάσκαλος της Ελληνικής γραμματικής στο λύκειο , ο Γιόζεφ Ντέγκενχαρτ , εκείνος που κέρδισε την αθανασία μέσα στα ιστορικά βιβλία επαναλαμβάνοντας με επιμονή στον Αϊνστάιν «δεν θα κάνεις ποτέ σου τίποτε». Αργότερα , όταν ο Ντέγκενχαρτ είπε ότι το καλύτερο θα ήταν να εγκαταλείψει ο Αϊνστάιν το σχολείο , του έδωσε την εξής εξήγηση : «Η παρουσία σου στην τάξη καταστρέφει το σεβασμό των μαθητών».

3 σχόλια:

Νίκος Κ. είπε...

μου αρέσουν πολύ τέτοιου είδους βιβλία.αρκετές φορές απομυθοποιούν κάποιες επιστημονικές έννοιες προς χάριν της σάτιρας.θα το διαβάσω!

Alexandros είπε...

Νίκο , πρόκειται για βιβλίο με πλήθος αφηγήσεων και πληροφοριών. Ένα από τα βασικά θέματα, είναι η συμβολή της εξίσωσης στην έρευνα για την παρασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας. Δεν είναι τυχαία η πλεόν γνωστή εξίσωση παγκοσμίως.

savvo είπε...

Eνα από τα μεγαλύτερα μυαλά στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν μπορούσε να αντέξει το καταπιεστικο και πολλές φορές τυπολάτρικο σχολείο με αποτελεσμα να χαρακτηρίζεται ως αποτυχημένος μαθητης!!!!! Αυτο είναι εξαιρετικα περίεργο συμπέρασμα και δείχνει προς τα που πρέπει να στραφεί το σχολείο. Πρπεέι σιγα σιγα να πάψει αυτη η καταναγκαστική διαδικασία μάθησης και να δωθει μια ελευθερία στα παιδια να επιλέξουν μαθήματα ποικίλου ενδιαφέροντος ωστε να μάθουν αυτα που θέλουν και όχι αυτα που θέλουμε εμείς!!!! Καθε φορα σκέφτομαι οτι αυτο που είπε ο Αινσταιν στους δάσκαλους του το σκέφτονται σιωπηρα και οι μαθητές μου . Τι να αντιπροτεινω σε 16χρονους όταν μαθαινουν τυποποιημένα μια επιστήμη που πρωτον μπορει να μην τους ενδιαφέρει και δευτερον δεν τους έχουμε δωσει να καταλάβουν την μαγεία της μέσα απο εργαστήρια και συνεργασια. Η εκπαιδευση με το τρόπο που ειναι δομημένη και με τον τρόπο που την εφαρμόζουμε δυστυχως δεν είναι όμορφη και ελκυστική εικοσάχρονη αλλά ασχημη και απωθητική 70χρονη!!!!!