
Παρασκευή 15 Μαΐου 2009
Παρασκευή 8 Μαΐου 2009
Η ΕΞΙΛΕΩΣΗ
Τίτλος: ΕξιλέωσηΕκδότης: Νεφέλη
Ημερομηνία Έκδοσης: 05/07/2002
Σελίδες: 393
Υπόθεση: " Την πιο ζεστή μέρα του καλοκαιριού του 1935, η δεκατριάχρονη Βριώνη Τάλλις βλέπει την αδερφή της Σεσίλια να πετάει τα ρούχα της και να βουτάει στη στέρνα του κήπου, κάτω από το βλέμμα του παιδικού της φίλου Ρόμπι Τέρνερ, ο οποίος, όπως και η Σεσίλια, έχει πρόσφατα επιστρέψει από το Καίμπριτζ. Το περιστατικό θα αλλάξει για πάντα τη ζωή και των τριών. Ο Ρόμπι και η Σεσίλια θα έχουν υπερβεί ένα όριο με τρόπο που δεν θα μπορούσαν ούτε να φανταστούν και θα έχουν γίνει θύματα της παιδικής φαντασίας τηςΒριώνη. Κι εκείνη θα γίνει μάρτυρας ανομολόγητων μυστηρίων και θα διαπράξει ένα έγκλημα από το οποίο δεν θα πάψει να προσπαθεί να εξιλεωθεί όλη την υπόλοιπη ζωή της."
Στις διακοπές του Πάσχα πρόλαβα να διαβάσω τρία βιβλία. Ένα από αυτά ήταν και το βιβλίο του βραβευμένου συγγραφέα Ίαν ΜακΓιούαν "Η εξιλέωση". Το βιβλίο έχει μεταφερθεί και στον κινηματογράφο με ομώνυμο τίτλο, σκηνοθεσία του Τζον Ραϊτ και πρωταγωνιστές τους Τζέιμς Μακαβοϊ και Κίρα Ναϊτλι. Δεν το έχω δει ακόμα αλλά αν κρίνω από την υπόθεση, το βιβλίο αυτό δεν είναι και πολύ εύκολο να μεταφερθεί με επιτυχία στον κινηματογράφο. Πάντως στο www.imdb.com παίρνει υψηλή βαθμολογία (7,9) κάτι που δείχνει αν μη τι άλλο ότι πρόκειται για ποιοτική ταινία.
Επιστρέφοντας στα του βιβλίου, δυσκολεύομαι να συμμεριστώ τις απόψεις αυτών που υποστηρίζουν ότι πρόκειται για κάτι εξαιρετικό. Θα χαρακτήριζα το βιβλίο καλογραμμένο. Μέχρι εκεί. Διάβασα κάποιες κριτικές που επισημαίνουν τα υπέροχα λογοτεχνικά τεχνάσματα του συγγραφέα, αλλά εγώ, λόγω άγνοιας προφανώς, έχω μάθει να κρίνω ένα βιβλίο από την πλευρά του αναγνώστη και όχι του κριτή.
Από την πλευρά του αναγνώστη λοιπόν, θεωρώ ότι ο Μακ Γιούαν πραγματεύεται ένα πολύ συνηθισμένο θέμα χωρίς να προσδίδει ιδιαίτερη πλοκή στην εξέλιξη της ιστορίας και χωρίς να παρουσιάζει κάποιους εξεζητημένους χαρακτήρες. Τα πάντα σε αυτό το βιβλίο κινούνται στα όρια του απολύτως φυσιολογικού. Ίσως η συνήθεια που έχουμε να αναζητούμε στην τέχνη το διαφορετικό, το εξεζητημένο και-ορισμένες φορές-το ακραίο, να βοηθάει στο να μας δημιουργείται αρνητική εντύπωση όταν η ιστορία που διαβάζουμε είναι απολύτως φυσιολογική και ρεαλιστική. Μπορεί πάλι αυτό το στοιχείο να είναι που άρεσε σε κάποιους και έκριναν διθυραμβικά το βιβλίο.
Η Βριώνη είναι ένα τυπικό 13χρονο κοριτσάκι που, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα, αισθάνεται ερωτικά σκιρτήματα για τον αρκετά μεγαλύτερο της γείτονα, ο οποίος τυχαίνει να είναι ο έρωτας της μεγαλύτερης αδελφής της. Αυτό το συναίσθημα, καλά κρυμμένο στο υποσυνείδητο της, σε συνδυασμό με την καλπάζουσα φαντασία της (στα όρια της φαντασιοπληξίας) οδηγούν στο "έγκλημα". Η μικρή Βριώνη καταγγέλλει τον Ρόμπι (ο γείτονας που λέγαμε) ως βιαστή της εξαδέλφης της και τον στέλνει στη φυλακή. Η ευκολία με την οποία ο υποτιθέμενος βιαστής καταλήγει στη φυλακή είναι μία έμμεση νύξη για τις ταξικές ανισότητες της προπολεμικής Αγγλίας καθώς ο Ρόμπι είναι γιος της υπηρέτριας ενώ η Βρυώνη είναι κόρη του Τζακ Τάλλις, πλούσιου και καταξιωμένου επιχειρηματία. Η φυλάκιση του Ρόμπι δίνει άδοξο τέλος στον έρωτα του με την μεγαλύτερη αδελφή της Βριώνης την Σεσίλια.
Με αυτόν τον τρόπο και κινούμενο με πολύ αργούς ρυθμούς ολοκληρώνεται το πρώτο μέρος του βιβλίου. Και εκεί που περιμένεις ότι η εξέλιξη θα αποκτήσει μία ταχύτητα, ότι οι χαρακτήρες θα σκιαγραφηθούν περισσότερο και θα αποκτήσουμε για αυτούς μία πιο ολοκληρωμένη εικόνα (ουσιαστικά ταυτιζόμαστε μόνο με την Βριώνη), ο συγγραφέας αλλάζει τελείως περιβάλλον και μας μεταφέρει στο 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Ομολογώ ότι αυτή η εναλλαγή με ξένισε. Το μισό σχεδόν βιβλίο αναλώνεται (δεν μπορώ να βρω άλλη λέξη για να το περιγράψω) σε δύο θέματα: α) περιγραφή της υποχώρησης του Ρόμπι και των υπόλοιπων Βρετανικών στρατευμάτων από την Γαλλία λόγω της προέλασης των Γερμανών και β) στην νέα ζωή της Βριώνης Τάλλις η οποία έφυγε από το σπίτι της στην εξοχή και έγινε νοσοκόμα. Διαβάζοντας αυτό το κομμάτι του βιβλίου αισθάνθηκα ότι διαβάζω άλλο βιβλίο. Δεν ξέρω, μπορεί να "στράβωσα" επειδή ήθελα να δω ποια θα ήταν η εξέλιξη της αρχικής ιστορίας και αντί αυτού διάβαζα άλλα αντί άλλων.
Στο τελευταίο μέρος του βιβλίου η Βριώνη προσπαθεί να εξιλεωθεί για το παιδικό της λάθος. Είναι ένα λάθος που την συνοδεύει για όλη της τη ζωή και αποτέλεσε την αφορμή για να χαλάσει τις σχέσεις της με την αδελφή της. Επιδιώκει την συγχώρεση από τους άλλους, όμως βαθιά μέσα της γνωρίζει ότι μόνο μέσω του ίδιου της του εαυτού μπορεί να πετύχει την εξιλέωση. Το κλείσιμο του βιβλίου, με την μεταφορά μας στο Λονδίνο του 1999 και την αφήγηση της ίδιας της ηρωίδας, έχει αρκετά στοιχεία συναισθηματισμού και συγκίνησης (σε αντίθεση με το υπόλοιπο βιβλίο) και μπορώ να πω ότι είναι το καλύτερο κομμάτι του όλου.
Κλείνω, αναφέροντας ξανά αυτό που αποκόμισα διαβάζοντας την Εξιλέωση. Μία συνηθισμένη και προβλέψιμη ιστορία, με συνηθισμένους και μονότονους χαρακτήρες, χωρίς εξάρσεις και συγκινήσεις που όμως δίνεται με αρκετά καλογραμμένο και λογοτεχνικά άρτιο τρόπο. Δεν είναι του γούστου μου βιβλία με τόσο φτωχή πλοκή. Παρόλα αυτά δεν θα απέτρεπα κάποιον από την ανάγνωση της Εξιλέωσης. Στους περισσότερους άρεσε.
Πέμπτη 7 Μαΐου 2009
ΑΠΕΙΛΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ
Σε συνέχεια της ανάρτησης " Η ΓΡΙΠΗ ΤΩΝ ΧΟΙΡΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ" , και αφού σημειώσω προς αποφυγή παρεξηγήσεων ότι είμαι φύσει και θέσει αισιόδοξος άνθρωπος και δεν ρίχνω νερό στον μύλο της κινδυνολογίας που κάνει πάρτι στα κανάλια και τα ραδιόφωνα, καταγράφω τους κινδύνους για το ανθρώπινο γένος που έχουν αναγνωριστεί ως οι πιο βασικοί και σημαντικοί. Η λίστα είναι λίγο πολύ γνωστή σε όσους ασχολούνται με τέτοια θέματα και καταγράφεται στο βιβλίο "Το τέλος του κόσμου" του καθηγητή φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Γκουέλφ John Leslie.- Πυρηνικός πόλεμος
- Βιολογικός πόλεμος
- Καταστροφή του στρώματος του όζοντος
- Το φαινόμενο του θερμοκηπίου
- Δηλητηρίαση από ρύπανση
- Αρρώστια
Αυτοί είναι οι βασικοί κίνδυνοι που έχουν αναγνωριστεί και που γνωρίζουν οι περισσότεροι από εμάς. Υπάρχουν και άλλοι λιγότερο επικίνδυνοι και όχι τόσο διαδεδομένοι. Μερικοί από αυτούς:
- Επιθέσεις αστεροειδών και κομητών
- Νέα εποχή παγετόνων
- Κοντινός Σούπερνοβα
Εκτός από τους ανωτέρω κινδύνους, υπάρχουν και άλλοι κίνδυνοι για την ανθρωπότητα που οφείλονται στον ίδιο τον άνθρωπο. Μερικοί από αυτούς:
- Απροθυμία για τεκνοποίηση
- Καταστροφή από την γενετική μηχανική
- Καταστροφή από Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές
- Δημιουργία νέας Μεγάλης Έκρηξης
- Εξόντωση από εξωγήινους
Όπως φαίνεται από την παραπάνω λίστα οι κίνδυνοι είναι πολλοί, άλλοι σοβαροί άλλοι πάλι όχι. Δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι σίγουρα θα υπάρχουν και άλλοι τους οποίους πολύ απλά δεν γνωρίζουμε ακόμα.
Πάντως, εγώ προσωπικά, από όλους αυτούς τους κινδύνους πιο πολύ φοβάμαι κάτι περίεργους τύπους με "φτιαγμένα" αυτοκίνητα,(αεροτομές, εξατμήσεις και ζαντολάστιχα, την μουσική στο τέρμα), που βγαίνουν στο δρόμο και όποιον πάρει ο χάρος! Άρα το ζουμί της υπόθεσης είναι να περάσουμε με ασφάλεια στο απέναντι πεζοδρόμιο. Για τα υπόλοιπα βλέπουμε!
Δευτέρα 4 Μαΐου 2009
Κυριακή 3 Μαΐου 2009
Η ΗΤΤΑ ΤΗΣ ΑΕΚ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Συνεχίζοντας από την προηγούμενη ανάρτηση μου,έχω να αναφωνήσω: "Εντάξει, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου!"Κατά την γνώμη μου δεν χωράνε βαρύγδουπες ποδοσφαιρικές αναλύσεις για ένα τέτοιο ματς. Διαβάζω σε ορισμένα site για την καρδιά του πρωταθλητή Ολυμπιακού, για την ψυχή και το πάθος της ομάδας του Πειραιά, για την δίκαιη επικράτηση του καθώς και διάφορες τακτικές αναλύσεις που προσπαθούν να εξηγήσουν τον τρόπο που ο ΟΣΠΦ πήρε το κύπελλο. Οι κριτικές αυτές αδικούν την ΑΕΚ η οποία ήταν ισάξιος αντίπαλος για τον Ολυμπιακό. Απλώς η μπίλια έκατσε στο κόκκινο.
Νομίζω λοιπόν, ότι πρέπει να εστιάσουμε περισσότερο στην αξία αυτού του αγώνα ως ποδοσφαιρικό γεγονός. Ως μία πανδαισία θεάματος που δεν έχουμε συνηθίσει να παρακολουθούμε στα γήπεδα, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και του κόσμου ολόκληρου. Δεν θεωρώ ότι έγινε τρομερό παιχνίδι από άποψη τεχνική και τακτική, αλλά ότι παρακολουθήσαμε ένα τέλειο ποδοσφαιρικό δράμα. Ένα παιχνίδι που οι εναλλαγές των συναισθημάτων ήταν τόσο γρήγορες και ξαφνικές που δεν προλάβαινες να τις βιώσεις. Ειδικά στο τέλος της κανονικής διάρκειας που το 2-2 έγινε 3-3 μέσα σε δύο φάσεις , δεν θυμάμαι να το έχω δει ξανά. Οφείλω επίσης να επισημάνω, ότι μπήκαν μερικά υπέροχα γκολ. Όχι ακριβώς ότι συνηθίζουμε να βλέπουμε σε αγώνες μεταξύ Ελληνικών ομάδων.
Συγχαρητήρια στις ομάδες για το ποδοσφαιρικό δώρο που μας έκαναν, στον Ολυμπιακό που κατέκτησε το 9ο από τα 10 τρόπαια (το άλλο η Λάρισα!) που θα μπορούσε να κατακτήσει τα τελευταία 5 χρόνια (με μόνη σοβαρή αμφισβήτηση το περσινό πρωτάθλημα και την υπόθεση Βάλνερ) και στην ΑΕΚάρα μας που έχει γράψει χρυσή σελίδα στην ιστορία του Ελληνικού Κυπέλλου όντας η ομάδα που έχει προσφέρει τις περισσότερες συγκινήσεις από οποιαδήποτε άλλη (θυμίζω το ΑΕΚ-ΠΑΟ 3-3 το 1994).
Παρασκευή 1 Μαΐου 2009
Η ΓΡΙΠΗ ΤΩΝ ΧΟΙΡΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Διαβάζοντας για τη γρίπη των χοίρων (η οποία πλέον ονομάζεται γρίπη Α για μην κατασυκοφαντούνται τα καημένα τα ζωντανά και χάνουν λεφτά οι κτηνοτρόφοι), και με δεδομένη την έστω μικρή πιθανότητα πανδημίας που μπορεί να προκληθεί, μου ήρθε στο μυαλό ένα βιβλίο που είχα διαβάσει πριν από μερικά χρόνια με τίτλο «Το Τέλος του Κόσμου». Συγγραφέας του, ο φιλόσοφος John Leslie, ένας καθηγητής που εκτός από φιλοσοφία γνωρίζει πολύ καλά τις πρόσφατες ιδέες στο χώρο της φυσικής, της κοσμολογίας και γενικά των θετικών επιστημών. Ο Leslie έγραψε ένα βιβλίο κινδυνολογικό, γεμάτο απαισιοδοξία και σκοτεινιά το οποίο όμως στηρίζεται αν μη τι άλλο σε επιχειρήματα. Δεν είμαι αυτής της φιλοσοφίας, και καθότι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος δεν πιστεύω ότι το τέλος του κόσμου (δηλαδή των ανθρώπων) είναι κάτι δεδομένο, τουλάχιστον έτσι όπως το παρουσιάζει ο Leslie. Σίγουρα κάποια στιγμή το ανθρώπινο είδος θα εκλείψει (το 99% των ειδών που έχουν εμφανιστεί ποτέ στην γη έχουν εξαφανιστεί, για ποιο λόγο να αποτελέσει εξαίρεση ο άνθρωπος;) αλλά ο Leslie λίγο πολύ μας λέει ότι τα επόμενα 200 χρόνια είναι ιδιαιτέρως κρίσιμα!
Καταρχάς, το επιχείρημα που χρησιμοποιεί και το οποίο είναι γνωστό στο χώρο της φιλοσοφίας ως το «Επιχείρημα της Ημέρας της Κρίσεως» του κοσμολόγου Μπράντον Κάρτερ, είναι ικανό από μόνο του να πείσει πολύ κόσμο ότι το Τέλος είναι σχεδόν αναπόφευκτο και κυρίως πολύ κοντινό χρονικά. Με πολύ λίγα λόγια το επιχείρημα (όποιος ενδιαφέρεται για περαιτέρω ανάλυση καλό είναι να διαβάσει το βιβλίο διότι χρειάζονται πολλές σελίδες επεξηγήσεων χωρίς να είναι σίγουρο ότι θα γίνει και πάλι κατανοητό…) : «Ας υποθέσουμε ότι λίγο πολύ είναι βέβαιο πως στο σύμπαν μας θα εξελιχθούν πολλές χιλιάδες νοήμονα γένη, όλα περίπου του ίδιου μεγέθους. Δε θα μπορούσαμε με κανέναν τρόπο να περιμένουμε πως θα ήμασταν μεταξύ των πιο πρώιμων, έτσι δεν είναι; Παρομοίως, εσείς κι εγώ δε θα μπορούσαμε με κανέναν τρόπο να περιμένουμε να βρούμε τους εαυτούς μας ανάμεσα στα πιο πρώιμα από τα πολλά δισεκατομμύρια ανθρώπινα όντα. Δε θα μπορούσαμε με κανένα τρόπο να περιμένουμε ότι ανήκουμε στο πρώτο 0.1 τοις εκατό, πόσο μάλλον στο πρώτο 0.001 τοις εκατό, όλων των ανθρώπων που ήταν σε θέση να παρατηρούν τις θέσεις τους στο χρόνο. Ας υποθέσουμε ότι είμαστε απολύτως σίγουροι ότι το μέλλον των ανθρώπων διαγράφεται πολύ μακρύ. Με δεδομένη την τεράστια πληθυσμιακή έκρηξη, θα έπρεπε εσείς και εγώ να δεχτούμε ότι είμαστε εξαιρετικά πρώιμοι μεταξύ όλων αυτών των ανθρώπων που θα έχουν γεννηθεί ποτέ! Δεν θα ήταν όμως πιο λογικό να δεχτούμε ότι ανήκουμε σε μία εποχή που θα έχει ζήσει , ας πούμε, το 10 τοις εκατό των ανθρώπινων όντων που έζησαν ποτέ στον πλανήτη; Αυτήν την στιγμή είμαστε 6,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι. Αποτελούμε περίπου το 10% των ανθρώπων όλων των εποχών. Αν η ανθρωπότητα επιβιώσει για χιλιάδες χρόνια ακόμα, τότε το νούμερο αυτό (6,5 δις) θα αποτελεί σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με το σύνολο των ανθρώπων που θα έχουν ζήσει πάνω στη γη ή ακόμα και σε άλλους πλανήτες. Το επιχείρημα λοιπόν μας λέει, όχι ότι θα εξαφανιστούμε λίαν συντόμως, αλλά ότι είναι πολύ πιο πιθανό να εξαφανιστούμε λίαν συντόμως παρά να θεωρήσουμε ότι τα 6,5 δις των ανθρώπων απλώς αποτελούν τους προγόνους των πολλών τρισεκατομμυρίων που θα ζήσουν στο μέλλον.»
Αυτό είναι μέσες άκρες το επιχείρημα της Ημέρας της Κρίσεως. Όταν το διάβασα, το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν το εξής: «Οι πρώτοι άνθρωποι που έζησαν στον πλανήτη πριν από εκατομμύρια χρόνια δεν θα έπρεπε να πιστεύουν το ίδιο με εμάς σήμερα; Ότι δηλαδή δεν είναι δυνατόν να είναι τόσο πρώιμοι στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους; Να όμως που όντως ήταν! Έζησαν πριν από πολύ καιρό, αποτελούσαν τους πρώτους ανθρώπους και σήμερα που μιλάμε υπάρχουν στη γη 6,5 δισεκατομμύρια απόγονοι τους»
Ο συλλογισμός αυτός καταρρίπτεται από τον Leslie. Καταρχάς το επιχείρημα της Ημέρας της Κρίσεως είναι επιχείρημα βασισμένο στη θεωρία πιθανοτήτων. Η θεωρία πιθανοτήτων δεν λέει ότι κάτι αποκλείεται να συμβεί. Λέει το κατά πόσο είναι πιθανό να συμβεί αυτό το κάτι. Για παράδειγμα: Έχουμε μία κληρωτίδα με απροσδιόριστο αριθμό ονομάτων. Μπορεί να είναι 10 αλλά μπορεί να είναι και 10.000. Τραβάμε τα τρία πρώτα χαρτιά και μέσα σε αυτά είναι και το όνομα μας. Τι θα υποθέταμε; Ότι στην κληρωτίδα υπάρχουν χιλιάδες χαρτάκια ή ότι υπάρχουν μερικές δεκάδες και μέσα σε αυτά ήταν και το όνομα μας; Μα φυσικά το δεύτερο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η υπόθεση μας είναι και η σωστή. Μπορεί όντως το όνομα μας να ανήκει στα τρία πρώτα ονόματα από μία σειρά χιλιάδων ονομάτων. Το ίδιο μας λέει και το επιχείρημα της ημέρας της Κρίσεως. Το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι έζησαν σε πρώιμο στάδιο (στην λίθινη εποχή ας πούμε) δεν σημαίνει ότι οι πιθανότητες να ανήκουμε και εμείς σε ένα τέτοιο πρώιμο στάδιο είναι μεγάλες. Το επιχείρημα είναι ένα επιχείρημα πιθανοτήτων. Είναι ένα επιχείρημα που μας θέτει προ των ευθυνών μας και μας προσγειώνει στην πραγματικότητα των αριθμών, σύμφωνα με την οποία δεν θα πρέπει να θεωρούμε την διαιώνιση μας ως κάτι το δεδομένο.
Στο επόμενο ποστ θα παραθέσω τους βασικούς κινδύνους που θεωρεί ο Leslie ως επικρατέστερους να προκαλέσουν αφανισμό του ανθρωπίνου είδους. Μέσα σε αυτούς είναι και η πανδημία. Ελπίζω όχι της γρίπης των χοίρων!
Τετάρτη 29 Απριλίου 2009
Δευτέρα 27 Απριλίου 2009
Κολοσσιαία άμορφη μάζα στο διάστημα προκαλεί σύγχυση στους επιστήμονες
H είδηση πέρασε στα ψιλά αλλά το περιεχόμενο της είναι ικανό να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε το σύμπαν και να προκαλέσει μεγάλο σκεπτικισμό σχετικά με την θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης και την διαδικασία δημιουργίας των γαλαξιών. Αν το "αντικείμενο" που βρέθηκε είναι τόσο μεγάλο όσο υπολογίζεται ότι είναι, και σε τόσο πρώιμο στάδιο, τότε κλονίζεται ισχυρά το υπάρχον κοσμολογικό μοντέλο. Προφανώς είναι νωρίς για τέτοια συμπεράσματα αλλά αν βρεθούν και άλλες μάζες τόσο μεγάλες, η αμηχανία των κοσμολόγων θα ενταθεί...
Αναλυτικά η είδηση:
"Αστρονόμοι ανακοίνωσαν την ανακάλυψη μιας γιγάντιας και μυστηριώδους άμορφης αέριας μάζας, του είδους που μπορεί κάλλιστα να μετατραπεί σε γαλαξία στο επόμενο στάδιο, που ονομάστηκε Himiko προς τιμήν της θρυλικής βασίλισσας της Ιαπωνίας.
Τα στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν για τον προσδιορισμό αυτής της μέγα-φυσαλίδας του αερίου προήλθε από πολλά τηλεσκόπια. Οι επιστήμονες λένε ότι το αντικείμενο δημιουργήθηκε όταν το σύμπαν ήταν περίπου 800 εκατομμυρίων ετών μόνο ή μόλις το 6% της σημερινής ηλικίας του.Ως γνωστόν ο Κόσμος μας είναι περίπου 13,7 δισεκατομμυρίων ετών.Η γιγάντια φυσαλίδα αερίου Himiko εκτείνεται σε μια έκταση 55.000 έτη φωτός, ρεκόρ για την εποχή που φτιάχτηκε. Το τεράστιο μήκος του είναι συγκρίσιμο με την ακτίνα του δίσκου του Γαλαξία μας και η επιστημονική ονομασία αυτών των άμορφων γιγάντιων μαζών είναι Lyman-Alpha.Ωστόσο, οι αστρονόμοι παραμένουν αβέβαιοι σχετικά με τη φύση της φυσαλίδας Himiko. Ακόμη και με μια χιονοστιβάδα δεδομένων από τα καλύτερα τηλεσκόπια στον κόσμο, δεν είναι απολύτως σίγουροι για το τι είναι αυτή η άμορφη μάζα.Η εικόνα του αντικειμένου, από τα πιο απομακρυσμένα και βαριά ουράνια σώματα που βρέθηκαν ποτέ από τους επιστήμονες, είναι θολή, τόσο που οι αστρονόμοι δεν ήταν σε θέση να πάρουν μια γεύση για το τι είδους αντικείμενο είναι.Μεταξύ των πολλών δυνατοτήτων, οι αστρονόμοι πιστεύουν ότι θα μπορούσε να είναι ιονισμένο αέριο που ενεργοποιείται από μια τεράστια μαύρη τρύπα. Ή θα μπορούσε να είναι ένας προ-γαλαξίας με μεγάλη αέρια δομή.Επίσης, θα μπορούσε να είχε γεννηθεί από τη δραματική σύγκρουση δύο νέων γαλαξιών, από ένα μεγα-άνεμο που προκλήθηκε από ένα εντατικό σχηματισμό νέων άστρων, ή θα μπορεί να είναι κι ένας γιγάντιος γαλαξίας, με μια μάζα περίπου 40 δισεκατομμυρίων ήλιων.
"Όσο πιο πολύ μακριά κοιτάζουμε στο διάστημα, τόσο ποιο πίσω πάμε στον χρόνο", λέει ο Masami Ouchi του Ινστιτούτου Carnegie για την Επιστήμη, ένα ιδιωτικό κέντρο έρευνας, που καθοδήγησε την ομάδα των ερευνητών από την Ιαπωνία, τη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
"Έχω μείνει πολύ έκπληκτος από την ανακάλυψη," λέει ο Ouchi που έκανε χρήση του τηλεσκοπίου «Σουμπαρού» στη Χαβάη.
"Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι ένα τόσο μεγάλο αντικείμενο θα μπορούσε να υπάρχει σε αυτό το πρώιμο στάδιο της ιστορίας του σύμπαντος", πρόσθεσε.Αστρονόμοι προηγουμένως είχαν εντοπίσει μια εκτεταμένη φυσαλίδα αερίου αυτού του είδους, σε μια τέτοια απόσταση που το Σύμπαν είχε ηλικία δύο έως τρία δισεκατομμύρια χρόνια.Το αντικείμενο όμως Himiko φαίνεται να αποτελεί μια αινιγματική εξαίρεση, γι αυτό και προβληματίζει τους επιστήμονες, καθώς δεν ταιριάζει με το καθιερωμένο μοντέλο δημιουργίας μεγαλύτερων γαλαξιών από τη συγχώνευση μικρότερων, μετά το πέρασμα αρκετού χρόνου από την αρχική Μεγάλη Έκρηξη.Η σχετική εργασία, που δημοσιεύεται στο περιοδικό αστροφυσικής Astrophysical Journal, δείχνει ότι το Himiko περιέχει δεκαπλάσια μάζα από τη μάζα των γαλαξιών της ίδιας ηλικίας. Το γεγονός αυτό, κατά τον Ιάπωνα αστρονόμο Masami Ouchi, σημαίνει είτε ότι η επικρατούσα θεωρία για τη δημιουργία γαλαξιών είναι λανθασμένη είτε ότι το Himiko αποτελεί κάτι πραγματικά εξαιρετικό - αν όχι μοναδικό- στο σύμπαν. Όπως είπε, στο μέλλον δεν αποκλείεται να ανακαλυφθούν και άλλα τέτοια μυστηριώδη αντικείμενα."
Πηγή: http://www.physics4u.gr
Σάββατο 25 Απριλίου 2009
ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ.
Κατά τα άλλα, διάβασα τρία βιβλία για τα οποία θα γράψω σχετικά στο μέλλον. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν το "Η καλή και η ανάποδη" του Καμύ το οποίο ήταν το πρώτο βιβλίο που έγραψε ο μεγάλος συγγραφέας σε ηλικία 22 ετών!!
Καλώς σας βρίσκω λοιπόν ξανά στη μπλογκόσφαιρα, δύο κιλά βαρύτερος και με μία μικρή μελαγχολική διάθεση που οι διακοπές τελείωσαν και η καθημερινότητα επιστρέφει.


